Uzasadnienie
J. K. (mąż E. K. – dalej skarżącej) wystąpił w dniu 03 lipca 2012 r. z wnioskiem do Ministra Finansów o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, dotyczącej opodatkowania odszkodowania z tytułu ustanowienia służebności przesyłu na gruncie.
Interpretacją z dnia [...], nr [...], Minister Finansów uznał stanowisko męża skarżącej za błędne.
Pismem z dnia 22 października 2012 r. oboje małżonkowie wystąpili do organu podatkowego z wezwaniem o usunięcie naruszenia prawa.
W odpowiedzi z dnia 28 listopada 2012 r. organ podatkowy odmówił zmiany stanowiska w sprawie męża skarżącej, natomiast wobec samej skarżącej, postanowieniem z dnia [...], nr [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wezwania przez nią organu, do usunięcia naruszenia prawa w udzielonej innej osobie interpretacji przepisów prawa podatkowego.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako O.p.), gdy żądanie, o którym jest mowa w art. 165 O.p. zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Zdaniem organu podatkowego odmowa wszczęcia postepowania względem skarżącej jest uzasadniona, albowiem, na podstawie art. 14 b § 1 O.p., regulującego wydawanie interpretacji indywidualnych, jak i definicję podatnika, o której mowa w art. 7 O.p., nie sposób przyjąć, aby skarżąca była stroną w sprawie.
Postanowienie zawierało pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w P. (który w sprawie działał w imieniu Ministra Finansów).
W dniu 18 grudnia 2012 r. skarżąca wraz z mężem wniosła skargę na wskazana wyżej interpretację indywidualną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (podkreślenie Sądu), prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z kolei art. 50 § 2 p.p.s.a. stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Natomiast w myśl 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli jej złożenie jest niedopuszczalne.
Z treści art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że przesłanką konieczną (pozytywną) dopuszczalności złożenia skargi na akt, interpretację lub czynność organu administracji publicznej jest legitymowanie się przez stronę skarżącą kwalifikowanym interesem prawnym, rozumianym jako istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej a zaskarżonym aktem, czynnością czy interpretacją prawa podatkowego.
Tym samym interes prawny wynika w istocie z możliwości bycia stroną w postępowaniu administracyjnym a zatem, gdy strona skarżąca była lub powinna być stroną postępowania przed organami administracji publicznej. Skarga ma zatem dotyczyć własnej sprawy administracyjnej strony skarżącej, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego.
Powyższe uwagi mają zastosowanie do art. 14 b § 1 O.p. stanowiącego, że Minister Finansów wydaje interpretację indywidualną prawa podatkowego na wniosek zainteresowanego.
Kategoria podmiotu zainteresowanego jest jeszcze szersza, niż kategoria podmiotu mającego interes prawny w postępowaniu podatkowym. Nie zmienia to jednak faktu, że już z samej istoty interpretacji indywidualnej wynika, że jest to akt wyjaśniający sytuację prawną ściśle określonego, zindywidualizowanego podmiotu – osoby, która wystąpiła ze stosownym wnioskiem o wydanie takiego aktu.
Tym samym nie sposób przyjąć, aby skarżąca, która nie wystąpiła wspólnie z mężem o wydanie interpretacji indywidualnej i nie żądała jej wydania, mogła stać się stroną postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, wszczętego skargą dotyczącą interpretacji indywidualnej wydanej w stosunku do jej męża.
Zaskarżona interpretacja nie dotyka bowiem w żaden sposób jej sytuacji prawnej, nawet jeżeli została wydana wobec małżonka i obejmuje swoim zakresem ich wspólny majątek. Interpretacja indywidualna nie jest bowiem aktem określającym prawa i obowiązki stron. Jej znaczenie, zgodnie z art. 14 k § 2 O.p., sprowadza się do funkcji ochronnej - zastosowanie się do interpretacji indywidualnej nie może szkodzić podatnikowi.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę jako niedopuszczalną.