Uzasadnienie
Wraz ze skargą skarżąca R. O. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy nie uwzględnił powyższego żądania skarżącej i odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Po rozpoznaniu sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2017 r. (doręczonym 4 września 2017 r.) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie referendarza sądowego.
Pismem z dnia 7 września 2017 r. (data stempla pocztowego), pełnomocnik strony skarżącej wniósł zażalenie na to postanowienie, kierując je do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zażalenie jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej – p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Treść wskazanych regulacji nie pozostawia wątpliwości, że od postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych wydanych w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Postanowienie Sądu z dnia 21 sierpnia 2017 r. jest zatem prawomocne.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.