Uzasadnienie
|UZASADNIENIE |
|1. Postępowanie przed organem administracji. |
|1.1. Przedmiotem skargi U. S.A. z/s w P. (dalej: Strona, Skarżąca, Spółka) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w | |Poznaniu działającego w imieniu Ministra Finansów (dalej: organ podatkowy, organ interpretacyjny) z dnia 31 sierpnia 2016 r. nr | |ILPP3/4512-1-7/16-2/HW w przedmiocie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze | |zm., dalej: uVAT) w zakresie prawa do dokonania korekty podatku naliczonego od poniesionych w latach 2015-2016 wydatków inwestycyjnych, na| |podstawie art. 91 ust. 8 uVAT oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych ponoszonych po decyzji o zmianie | |przeznaczenia obiektu. |
|1.2. Z wniosku dotyczącego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka posiada kompleks uzdrowiskowy, który tworzą trzy | |kurorty o wielowiekowej tradycji uzdrowiskowej. Spółka jest zarejestrowana w Polsce dla celów podatku od towarów i usług (dalej: VAT) jako| |czynny podatnik VAT. Prowadzi działalność w dwóch przeważających segmentach: |
|- lecznictwa uzdrowiskowego (działalność co do zasady zwolniona od VAT) |
|- produkcji wody mineralnej (działalność opodatkowana VAT). |
|Spółka w latach 2015-2016 ponosiła i ponosi nadal nakłady inwestycyjne w jednym z posiadanych obiektów uzdrowiskowych, który dotychczas | |pełnił funkcję budynku administracyjnego i mieszkalnego, a po zakończeniu modernizacji miał pełnić funkcję usługową związaną z lecznictwem| |uzdrowiskowym. Inwestycja w całości finansowana jest ze środków własnych. Przed rozpoczęciem inwestycji modernizacyjnej Spółka przyjęła, | |że po modernizacji obiekt będzie wykorzystywany zarówno do celów działalności opodatkowanej VAT, jak i zwolnionej od VAT. W konsekwencji | |odliczała VAT od inwestycji w bieżących deklaracjach VAT-7 z zastosowaniem współczynnika VAT. W trakcie realizacji inwestycji, ale przed | |rozpoczęciem użytkowania obiektu, Spółka zamierza zmienić przeznaczenie inwestycji i na moment planowanego oddania do użytkowania | |(sierpień 2016 r.) obiekt będzie wykorzystywany wyłącznie do celów działalności opodatkowanej VAT (wyłącznie jako baza hotelowa dla | |klienta komercyjnego). |
|W celu zrealizowania inwestycji Strona nabywała towary i usługi związane m.in. ze sporządzeniem dokumentacji projektowej, wykonaniem prac | |budowlanych, sprawowaniem nadzoru nad pracami, zakupem materiałów, wyposażenia, etc. Nabywane towary i usługi dokumentowane były fakturami| |wystawionymi na spółkę. W odniesieniu do podatku naliczonego wynikającego z wydatków, które są ponoszone bezpośrednio i wyłącznie w | |związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT korzysta (względnie zamierza skorzystać) z prawa do odliczenia podatku naliczonego | |stosownie do art. 86 ust. 1 uVAT. W tym celu Spółka - zgodnie z art. 90 ust. 1 uVAT - dokonuje bezpośredniego przyporządkowania kwot | |podatku naliczonego do wydatków związanych z czynnościami opodatkowanymi VAT i odlicza podatek w całości. Natomiast w odniesieniu do | |wydatków związanych bezpośrednio i wyłącznie z czynnościami zwolnionymi od VAT, podatek naliczony nie jest i nie będzie przez nią | |odliczany. |
|Spółka podkreśliła, że poniosła również szereg wydatków na nabycie towarów i usług, jednocześnie związanych z czynnościami opodatkowanymi | |VAT i zwolnionymi od podatku, których nie potrafi wyłącznie przyporządkować do danego rodzaju czynności. Są to w szczególności: wydatki | |inwestycyjne związane z nadzorem inwestorskim, robotami rozbiórkowymi, robotami budowlanymi, robotami wykończeniowymi. Obiekty są | |jednocześnie wykorzystywane do wykonywania przez Spółkę czynności opodatkowanych oraz zwolnionych od VAT, np. obiekt inwestycyjny, jego | |zasoby, urządzenia oraz bieżące materiały, w tym samym dniu, mogą być wykorzystywane: |
|- pokoje udostępnione zarówno dla gości hotelowych (tj. element czynności opodatkowanej VAT), jak i dla klienta komercyjnego | |przebywającego na pobycie sanatoryjnym (tj. usługa zwolniona od VAT); |
|- do wydawania/sprzedaży posiłków dla gości hotelowych i/lub klienta komercyjnego zewnętrznego (tj. element czynności opodatkowanej VAT), | |czy też do wydawania posiłków dla pacjentów/klientów sanatoryjnych (tj. element czynności zwolnionej od VAT) w tej samej stołówce; | |- do rejestracji gości hotelowych (tj. element czynności opodatkowanej VAT), oraz do rejestracji pacjentów/kuracjuszy sanatoryjnych (tj. | |element czynności zwolnionej od VAT) w tej samej recepcji; |
|- do sprzątania pokoi hotelowych udostępnianych zarówno gościom hotelowym (czynność opodatkowana VAT), jak i pacjentom/kuracjuszom | |sanatoryjnym (czynność zwolniona od VAT). |
|W związku z powyższym Strona zadała następujące pytania: |
|1. Czy w odniesieniu do poniesionych mieszanych wydatków inwestycyjnych w latach 2015-2016, dotyczących przebudowy wraz ze zmianą funkcji | |obiektu z dotychczasowej administracyjno-mieszkalnej na usługową, związaną z lecznictwem uzdrowiskowym, a następnie zmiany przeznaczenia | |(jeszcze w czasie realizacji inwestycji przed jej oddaniem do użytkowania) inwestycji w obiekcie z lecznictwa uzdrowiskowego na wyłącznie | |bazę hotelową, Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT w całości od już poniesionych wydatków inwestycyjnych, na | |podstawie art. 91 ust. 8 uVAT, w trybie korekty jednorazowej w miesiącu, w którym Spółka ostatecznie podjęła decyzję o zmianie | |przeznaczenia ww. obiektu? |
|2. Czy w odniesieniu do ponoszonych wydatków inwestycyjnych dotyczących przebudowy obiektu, ponoszonych już po decyzji o zmianie | |przeznaczenia przedmiotowego obiektu Spółce przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT rozliczanego w deklaracjach | |bieżących? |
|Wyrażając stanowisko w zakresie pytania nr 1, Strona wskazała, że w odniesieniu do poniesionych mieszanych wydatków inwestycyjnych w | |okresie przebudowy obiektu w latach 2015-2016, Spółka miała prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego w oparciu o proporcję | |sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 2-6 uVAT. Następnie z chwilą zmiany przeznaczenia modernizowanego obiektu z jego funkcji | |usługowej, związanej z lecznictwem uzdrowiskowym, na funkcję wyłącznie usług czasowego zakwaterowania (działalność hotelowa opodatkowana) | |Strona uważa, że przysługuje jej prawo do pełnego odliczenia VAT naliczonego z faktur zakupu związanych z realizacją tej inwestycji, a | |jeszcze niezakończonej, zgodnie z art. 91 ust. 8 uVAT, w trybie korekty jednorazowej w miesiącu, w którym Spółka podejmie decyzję o | |zmianie przeznaczenia ww. obiektu. W zakresie pytania nr 2 Strona wskazała, że w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych dotyczących | |przebudowy obiektu, bieżąco ponoszonych po podjętej decyzji o zmianie przeznaczenia ww. obiektu, ma prawo do pełnego odliczenia podatku | |naliczonego w oparciu o art. 86 ust. 1 uVAT. |
|1.3. W interpretacji organ podatkowy uznał stanowisko Strony za: |
|- nieprawidłowe - w zakresie prawa do dokonania korekty podatku naliczonego od poniesionych w latach 2015-2016 wydatków inwestycyjnych, na| |podstawie art. 91 ust. 8 uVAT; |
|- prawidłowe - w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych ponoszonych po decyzji o zmianie | |przeznaczenia obiektu. |
|Organ podatkowy – przywołując treść przepisów art. 86 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 2, art. 88 ust. 4, art. 90 oraz art. 91 | |ust. 1-8 uVAT – wskazał, że rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 uVAT uwarunkowane jest tym, aby nabywane | |przez podatnika towary i usługi były przez niego wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Wyjaśnił, że prawo do odliczenia | |podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie nie może być ograniczane, ani pod względem czasu, ani też pod względem | |zakresu przedmiotowego. Nie jest to bowiem wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego fundamentalne prawo. Decydujące znaczenie dla oceny | |istnienia prawa do odliczenia ma zamierzony (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi. Wyrażoną w art. 86 | |ust. 1 uVAT generalną zasadę, uprawniającą do odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają w sposób technicznoprawny regulacje zawarte w | |art. 90 i art. 91 uVAT. |
|Organ podatkowy, odnosząc ww. przepisy do stanu sprawy, stwierdził, że w opisanej sytuacji nie znajdzie zastosowania przepis art. 91 ust. | |8 uVAT. Jak bowiem zauważył organ, przepis ten odnosi się do możliwości zastosowania korekty, o której mowa w ust. 5-7 ww. artykułu, przy | |czym korekta podatku uregulowana w art. 91 ust. 5 i ust. 6 uVAT dotyczy sytuacji, gdy w okresie korekty nastąpi sprzedaż towarów i usług, | |lub opodatkowanie towarów na podstawie art. 14 uVAT. Z kolei korekta uregulowana w art. 91 ust. 7 uVAT dotyczy sytuacji, gdy podatnik miał| |prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał | |takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku | |naliczonego od tego towaru lub usługi. |
|W ocenie organu podatkowego, w okolicznościach niniejszej sprawy nie dojdzie do sprzedaży towarów i usług, ani też nie dojdzie do | |opodatkowania towarów na podstawie art. 14 uVAT. Z kolei w związku z planowaną zmianą przeznaczenia inwestycji, tj. przeznaczenie jej | |wyłącznie na bazę hotelową, nie dojdzie do zmiany przeznaczenia, o której mowa w art. 91 ust. 7 uVAT. Skoro Stronie od początku realizacji| |inwestycji, tj. od roku 2015, z tytułu poniesionych wydatków na nakłady inwestycyjne, przysługiwało prawo do odliczenia podatku | |naliczonego w części, tj. na podstawie proporcji ustalonej zgodnie z art. 90 ust. 2-6 uVAT, to nie wystąpi sytuacja, kiedy to Spółka miała| |prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonała | |takiego obniżenia, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub | |usługi. |
|2. Postępowanie przed Sądem I instancji. |
|2.1. Spółka w skardze zaskarżyła interpretację w części dotyczącej odpowiedzi na pytanie nr 1, czyli w zakresie odnoszącym się do kwestii | |korekty podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych poniesionych w latach 2015-2016 i wniosła o jej uchylenie w tym zakresie. Strona | |zarzuciła, mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 91 ust. 7c oraz ust. 8 uVAT oraz – mające istotny wpływ | |na wynik sprawy – naruszenie norm prawa procesowego, tj. art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. | |Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: O.p.). |
|W uzasadnieniu skargi Strona podtrzymała argumentację przedstawioną we wniosku. Wskazała, że skoro doszło do zmiany przeznaczenia obiektu,| |a od towarów i usług nabytych w celu inwestycji w tym środku trwałym dokonywano wcześniej odliczenia podatku naliczonego w proporcji, to | |Spółka ma prawo do zmiany tego odliczenia na pełne. Jeżeli zatem przedmiotowy obiekt Strona przeznaczyła następnie do wykonywania usług | |opodatkowanych, to w rezultacie tego brak prawa do pełnego odliczenia zamienił się w prawo do pełnego odliczenia (art. 91 ust. 7 uVAT). | |Zdaniem Strony przepis art. 91 ust. 7 uVAT dotyczy nie tylko tych, którzy mogli odliczyć całą kwotę, ale też tych, którzy nie mieli | |takiego prawa. |
|2.2. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. | |2.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1583/16 (publikowany w Centralnej Bazie| |Orzecznictwa Sądów Administracyjnych; dalej: CBOSA) oddalił skargę wniesioną przez Stronę, uznając ją za niezasadną. Uzasadniając | |rozstrzygnięcie, wskazał, że spór w sprawie dotyczy możliwości dokonania korekty podatku naliczonego w sytuacji, gdy na skutek zmiany | |przeznaczenia towarów wykorzystywanych zarówno do czynności opodatkowanych, jak i zwolnionych, ulega zmianie zakres prawa do odliczenia | |podatku naliczonego. |
|W ocenie Sądu organ podatkowy prawidłowo uznał, że w stanie sprawy art. 91 ust. 7 uVAT nie znajduje zastosowania. Wskazał, że Spółka chce | |objąć korektą podatek naliczony związany z wydatkami inwestycyjnymi, które były związane z działalnością opodatkowaną, gdzie przysługiwało| |jej prawo do obniżenia podatku należnego oraz były związane z działalnością zwolnioną, gdzie prawo takie jej nie przysługiwało. Strona | |podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących te wydatki odliczała zatem na zasadach określonych w art. 90 ust. 2 uVAT i | |dokonywała odliczenia w zakresie wynikającym z ówczesnego sposobu wykorzystania towarów. |
|3. Postępowanie przed Sądem II instancji. |
|3.1. W skardze kasacyjnej Strony, którą objęto cały powyższy wyrok, zarzucono, że: |
|1. Sąd I instancji wadliwie wypełnił ustrojowy obowiązek kontroli decyzji administracyjnej organu pod kątem jej zgodności z prawem - | |wynikający z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.; dalej: | |p.u.s.a.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., | |poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w wyniku czego, Sąd I instancji naruszył art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. | |poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu było stwierdzenie naruszenia przez organ art. 121 § 1 O.p. i w konsekwencji | |uchylenie skażonej decyzji, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ treść wydanej przez Ministra | |Finansów interpretacji w przedmiotowej sprawie, powinna być zgodna z inną interpretacją wydaną przez ten sam organ innemu podatnikowi, a | |wówczas oczekiwana interpretacja byłaby korzystna dla podatnika; |
|2. Sąd I instancji naruszył art. 134 § 1 w związku z art. 57a p.p.s.a. przez nierozpatrzenie zarzutu o naruszeniu przez organ art. 120 | |O.p. w efekcie czego zaskarżony wyrok narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; |
|3. naruszono przepis prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że stanu faktycznego opisanego we wniosku o| |interpretację błędnie nie podciągnięto pod hipotezę normy prawnej wynikającej z art. 91 ust. 8 uVAT; |
|4. naruszono przepis prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że stanu faktycznego opisanego we wniosku | |interpretacyjnym, błędnie nie podciągnięto pod hipotezę normy prawnej wynikającej z art. 91 ust. 7c uVAT. |
|Wskazując na powyższe podstawy, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I| |instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. |
|3.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. | |3.3. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I FSK 1501/17 (publikowany w CBOSA), uchylił zaskarżony | |wyrok Sądu I instancji w całości, przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania oraz zasądził od Dyrektora Krajowej Administracji | |Skarbowej na rzecz Skarżącej kwotę 560,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. |
|Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał zasadności zarzutów związanych z naruszeniem przepisów prawa procesowego w postaci art. 151 w | |związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 134 § 1 w związku z art. 57a p.p.s.a. w powiązaniu z art. 120 O.p. (zasada | |praworządności) oraz art. 121 § 1 O.p. (zasada zaufania do organów podatkowych). Podkreślił, że Sąd I instancji w ramach zainicjowanego | |skargą postępowania badał prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej Ministra Finansów, wydanej w stosunku do Skarżącej, ale nie| |miał podstaw do konfrontowania jej treści z treścią interpretacji indywidualnej wydanej w stosunku do innego podmiotu, gdyż nie mógł | |ocenić legalności tej innej interpretacji. NSA wskazał, że istnienie istotnych rozbieżności w treści interpretacji indywidualnych | |wydawanych przez organ interpretacyjny jest z pewnością zjawiskiem niepożądanym, ale istnieje ono od początku funkcjonowania tej | |instytucji.
Gwarancyjny charakter indywidualnej interpretacji prawa podatkowego daje jednak ochronę temu, kto o nią wystąpił, i to pod | |warunkiem, że się do niej zastosuje (art. 14k O.p.). Takiej ochrony - czy jak w niniejszej sprawie korzystnego dla siebie stanowiska | |organu - podatnik nie może wywodzić z indywidualnej interpretacji udzielonej na wniosek innego podmiotu. |
|Za zasadne natomiast Sąd II instancji uznał zarzuty materialnoprawne dotyczące niewłaściwego zastosowania art. 91 ust. 7c i art. 91 ust. 8| |uVAT. |
|Określając ramy prawne niniejszej sprawy, NSA wskazał, że w myśl art. 91 ust. 1 uVAT po zakończeniu roku, w którym podatnikowi | |przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany | |dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 | |ust. 2-6 lub 10 lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego. Zgodnie z art. 91 ust. 7 | |uVAT, przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę | |podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a | |następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.
Z kolei art. 91 | |ust. 7c uVAT przewiduje, iż jeżeli zmiana prawa do obniżenia podatku należnego wynika z przeznaczenia towarów lub usług, o których mowa w | |ust. 7b, wyłącznie do wykonywania czynności, w stosunku do których nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego, lub wyłącznie do | |czynności, w stosunku do których takie prawo przysługuje - korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej| |za okres rozliczeniowy, w którym wystąpiła ta zmiana. Korekty tej nie dokonuje się, jeżeli od końca okresu rozliczeniowego, w którym | |wydano towary lub usługi do użytkowania, upłynęło 12 miesięcy. |
|NSA uznał jednak, że w przy wykładni ww. przepisów prawa krajowego – jak słusznie w tym zakresie podnosiła Skarżąca – należy odwołać się | |do przepisów prawa unijnego, w tym art. 184, art. 185 i art. 186 dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie | |wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L z dnia 12 grudnia 2006 r., Nr 347, s. 1 ze zm.; dalej: Dyrektywa VAT) | |regulujących kwestie korekt podatku. |
|Tak dokonana wykładnia na tle prawa unijnego pozwala na akceptację stanowiska Spółki o prawie do dokonania korekty podatku naliczonego w | |związku ze zmianą przeznaczenia modernizowanego obiektu na cel związany wyłącznie z opodatkowaną działalnością gospodarczą. W momencie | |podjęcia przez Spółkę decyzji o zmianie przeznaczenia modernizowanego obiektu, nastąpiła zmiana przeznaczenia tej inwestycji na całkowicie| |związaną z przyszłą sprzedażą opodatkowaną. Skoro przed oddaniem budynku do użytkowania doszło do zmiany jego przeznaczenia (oraz zmiany | |przeznaczenia nabywanych na potrzeby modernizacji towarów i usług), a Spółka na bieżąco nie dokonywała odliczenia całości podatku | |naliczonego, to uprawniony jest tryb korekty przewidziany w art. 91 ust. 8 uVAT. Przepis ten stanowi, że korekty, o której mowa w ust. | |5-7, dokonuje się również, jeżeli towary i usługi nabyte do wytworzenia towaru, o którym mowa w ust. 2, zostały zbyte lub zmieniono ich | |przeznaczenie przed oddaniem tego towaru do użytkowania. |
|Mając to na względzie, NSA zaakceptował stanowisko Strony, że przysługuje jej prawo do dokonania korekty, w sytuacji, gdy zmianie uległo | |przeznaczenie towarów i usług związanych z inwestycją we własnym środku trwałym (budynku), w stosunku do których pierwotnie dokonała ona | |odliczenia częściowego. Jednocześnie zobowiązał Sąd I instancji, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dokonał kontroli zaskarżonej | |indywidualnej interpretacji Ministra Finansów z uwzględnieniem wyżej prezentowanego stanowiska i zawartej w nim oceny prawnej. | |4. Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył, co następuje. |
|4.1. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę | |działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na| |mocy art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w | |ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na pisemne | |interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii | |zabezpieczających (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli interpretacja indywidualna może zostać uchylona w całości albo w | |części w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia | |przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę| |do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c w związku z art. 146 § 1 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną | |interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej | |może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do | |zastosowania przepisu prawa materialnego, przy czym sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. | |4.2. Skarga jest zasadna wyłącznie w części dotyczącej zarzutu naruszenia przez organ interpretacyjny prawa materialnego, o czym NSA | |przesądził już w ww. wyroku kasatoryjnym, wydanym na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji w składzie rozpoznającym ponownie | |niniejszą sprawę jest – po myśli art. 190 p.p.s.a. – związany wykładnią art. 91 ust. 8 uVAT dokonaną w tej sprawie przez NSA, wspartą na | |tle prawa unijnego – jak wskazał w uzasadnieniu swojego wyroku – dyspozycją art. 184, art. 185 i art. 186 Dyrektywy VAT.
Skoro zatem Sąd | |II instancji zaakceptował stanowisko Strony, że przysługuje jej prawo do dokonania korekty przewidzianej w art. 91 ust. 8 uVAT, w | |sytuacji, gdy zmianie uległo przeznaczenie towarów i usług związanych z inwestycją we własnym środku trwałym (budynku), w stosunku do | |których pierwotnie dokonała ona odliczenia częściowego, a jednocześnie zobowiązał Sąd I instancji, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy | |dokonał kontroli zaskarżonej indywidualnej interpretacji Ministra Finansów z uwzględnieniem wyżej prezentowanego stanowiska i zawartej w | |nim oceny prawnej, to – w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w związku z art. 146 § 1 p.p.s.a. – należało orzec jak w punkcie I | |sentencji, uchylając interpretację w zaskarżonej części. |
|Jak już wyżej wskazano, zawartą w uzasadnieniu uchylonego wyroku, ocenę Sadu I instancji o braku zasadności zarzutu naruszenia norm prawa | |procesowego (art. 120 i art. 121 § 1 O.p.), NSA uznał za prawidłową. Tym stanowiskiem Sąd w obecnym składzie nie tylko czuje się związany,| |lecz także w pełni je podziela, uznając, że podstawą takiego zarzutu nie może być w szczególności okoliczność wydawania odmiennych | |interpretacji indywidualnych w podobnych sprawach wobec innych podmiotów, w których wydające je organy mogły zajmować stanowisko zgodne z | |argumentacją Spółki, skoro brak możliwości zbadania ich legalności w postępowaniu toczącym się na skutek skargi Strony na przedmiotową | |interpretację organu podatkowego. Poza tym nie można wykluczyć, że opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w innej sprawie, jednak | |istotnie się różni w porównaniu do sprawy niniejszej. |
|4.3. W myśl art. 153 p.p.s.a., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ interpretacyjny zobowiązany będzie zatem do uwzględnienia wyżej | |przedstawionej oceny prawnej, dokonanej przez NSA, która wiąże tutejszy Sąd. |
|4.4. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zważywszy na okoliczność, że Strona była reprezentowana przez | |zawodowego pełnomocnika (pkt II sentencji wyroku). Na koszty składały się: wpis w kwocie 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w | |wysokości 17 zł i koszty zastępstwa w kwocie 480 zł, których wysokość ustalono w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra | |Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami | |administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1687). |
|4.5. Końcowo należy wskazać, że wyrok zapadł na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o | |szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywoływanych| |nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.; dalej: uCovid-19) po uzyskaniu zgody Strony. Skierowanie sprawy do | |rozpoznania na posiedzeniu niejawnym nastąpiło w okresie przed wejściem w życie nowelizacji uCovid-19 dokonanej z dniem 15 kwietnia 2023 | |r. (por. art. 17 pkt 2 lit. a oraz art. 31 pkt 3 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz | |niektórych innych ustaw opublikowanej w Dz.U. z dnia 31 marca 2023 r., poz. 614). Do daty wejścia w życie zmian spowodowanej ww. | |nowelizacją, zgodnie z poprzednim brzmieniem przepisu art. 15zzs4 ust. 3 uCovid-19, przewodniczący mógł zarządzić przeprowadzenie | |posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym | |bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Sytuacja| |taka zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem – na skutek zarządzenia przewodniczącego z dnia 26 września 2022 r. – przy braku zgody | |pełnomocnika organu podatkowego na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, pełnomocnik Skarżącej wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy | |na posiedzeniu niejawnym, a nie wyraził takiej zgody w odniesieniu do rozprawy w trybie zdalnym (por. k. 197-217). Wobec braku | |równoczesnej możliwości skierowania sprawy na rozprawę zdalną przewodniczący skierował ją na posiedzenie niejawne na podstawie ww. | |przepisu, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne, o czym pełnomocnicy stron zostali odpowiednio zawiadomieni przed wejściem w życie zmian| |uCovid-19 obowiązujących od dnia 15 kwietnia 2023 r. (por. k. 222-232). |