Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że pozostaje bez jakichkolwiek dochodów od ponad 6 lat, jest bezrobotny bez prawa do zasiłku. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Pozostaje na utrzymaniu syna zamieszkałego we W. Na wezwanie Sądu do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń, skarżący wskazał, że nieruchomość położona pod jego adresem zamieszkania jest własnością syna zamieszkującego we W., który opłaca wydatki związane z utrzymaniem mieszkania i przeznacza na utrzymanie ojca miesięcznie około 800 zł. Skarżący nie posiada rachunku bankowego, nie korzysta z Pomocy Społecznej ani innych form wsparcia państwowego. Od lutego 2001 r. jest wdowcem. Przedłożony został też dokument potwierdzając wysokość czynszu za mieszkanie zajmowane przez wnioskodawcę, odpis aktu zgonu jego małżonki karta wizyt bezrobotnego z wykazem przedkładanych propozycji pracy (szkoleń), z której wynika, że strona po zgłoszeniu się u wskazanego przez Urząd Pracy pracodawcy w 2006 r. nie została zatrudniona z uwagi na brak znajomości języka angielskiego. Jak skarżący oświadczył, po 29 sierpnia 2006 r. zaprzestał wizyt w Urzędzie Pracy.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie Sądu skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Należało tu mieć na względzie, że nie posiada żadnego źródła dochodu poza pomocą finansową syna, która zapewnia mu zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych. Z akt administracyjnych wynika ponadto, że wnioskodawca skończy w tym roku 59 lat (ur. w 1949 r.), w związku z tym ma małe możliwości podjęcia pracy zarobkowej. Nie dysponuje też żadnym majątkiem, który mógłby spieniężyć na potrzeby pokrycia kosztów sądowych.
Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.