Uzasadnienie
W dniu 28 marca 2019 r. Y.H. złożyła do Wojewody D wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP ze względu na wykonywanie działalności gospodarczej.
Pismem z dnia 28 czerwca 2019 r. (data wpływu: 3 lipca 2019 r.) Strona wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody D w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielnie zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na prowadzenie działalności gospodarczej.
Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2020 r. o sygn. akt HI SAB/Wr 750/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpatrując skargę Pani Y.H. na bezczynność Wojewody D w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy:
- I. stwierdził, że Wojewoda D dopuścił się bezczynności;
- II. stwierdził, że bezczynność Wojewody D miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- III. zobowiązał Wojewodę D do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;
- IV. przyznał od Wojewody D na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1000 (tysiąc) złotych;
- V. oddalił dalej idącą skargę;
- VI. zasądził od Wojewody D na rzecz skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W dniu 21 kwietnia 2020 r. do organu wpłynął prawomocny wyrok z dnia 9 stycznia 2020 r. o sygn. III SAB/Wr 750/19 wraz z aktami administracyjnymi sprawy.
Pismem z dnia 22 lipca 2020 r. (data wpływu: 31 lipca 2020 r.) Strona, wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na niewykonanie wyroku z dnia 9 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Wr 750/19. Skarżąca wniosła o: 1) na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. zobowiązanie przez Sąd organu do niezwłocznego wykonania wyroku zgodnie z jego sentencją;
- 2) na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 2 p.p.s.a. stwierdzenie przez Sąd, że organ dopuścił się bezczynności oraz iż ta bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 3) na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1000 zł;
- 4) na podstawie art. 154 § 7 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 6000 zł;
- 5) na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a. stwierdzenie uprawnienia strony w postaci możliwości udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę;
- 6) na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych;
- 7) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że wezwanie do dobrowolnego wykonania wyroku wpłynęło do organu w dniu 9 marca 2020 r., a prawomocny wyrok wpłynął w dniu 21 kwietnia 2020 r. Wezwanie do dobrowolnego wykonania wyroku wpłynęło zatem przed wpływem prawomocnego wyroku do organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z w a ż y ł co następuje:
Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a."), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Ponadto jak stanowi art. 154 § 4 i § 5 P.p.s.a. osobie, która poniosła szkodę wskutek niewykonania orzeczenia sądu, służy roszczenie o odszkodowanie na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Odszkodowanie, o którym mowa w § 4, przysługuje od organu, który nie wykonał orzeczenia sądu. Jeżeli organ w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku o odszkodowanie nie wypłacił odszkodowania, uprawniony podmiot może wnieść powództwo do sądu powszechnego.
Z kolei zgodnie z art. 154 § 6 i § 7 P.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (§ 6). Uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 7).
Z przywołanego przepisu wynika, że warunkiem formalnym złożenia skargi na niewykonanie wyroku, a więc warunkiem umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie przez sąd, jest m.in. uprzednie (przed jej złożeniem), pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wskazać trzeba, że termin na złożenie przedmiotowego wezwania nie jest dowolny. Wymagane jest, aby przed jego złożeniem doszło do uprawomocnienia się wyroku (i tym samym uzyskania przez wyrok przymiotu wykonalności). Następnie, prawomocny już wyrok, jest przesyłany organowi wraz z uzasadnieniem i aktami sprawy i dopiero od daty otrzymania przez organ tych dokumentów zaczyna biec termin do jego wykonania (załatwienia sprawy). Wynika to wprost z treści art. 286 § 1 i § 2 P.p.s.a.
Zatem warunkiem prawidłowego wezwania organu do wykonania wyroku jest jego złożenie nie wcześniej niż po otrzymaniu przez organ orzeczenia sądowego wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności. Jednocześnie wezwanie nie może nastąpić później niż data złożenia skargi (por. wyrok NSA z 26 lutego 2008 r., I OSK 1529/07, Lex nr 453494). Wezwanie skierowane w innym czasie jest albo przedwczesne (gdy nastąpi przed doręczeniem organowi prawomocnego wyroku), albo spóźnione (gdy nastąpi po wniesieniu skargi) i nie wywiera skutku, o którym mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a. Natomiast nie ma znaczenia, czy wezwanie zostało doręczone organowi przed upływem terminu, jaki ma on na załatwienie sprawy zgodnie z art. 35 k.p.a., czy też dopiero po upływie tego terminu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że w skarżąca nie dopełniła obowiązku prawidłowego wezwania organu do wykonania wyroku.
Jak wynika z akt administracyjnych wyrok z dnia 9 stycznia 2020 r. o sygn. III SAB/Wr 750/19 stał się prawomocny z dnie 6 marca 2020 r. i został doręczony organowi wraz ze zwrotem akt administracyjnych 21 kwietnia 2020 r.
Z dokumentów zaś przedłożonych przy skardze wynika, że wezwanie – datowane na 4 marca 2020 r - zostało nadane 6 marca 2020 a doręczone organowi w dniu 9 marca 2020 r. Tak więc wezwanie zostało wniesione przed dokonane przed otrzymaniem przez organ orzeczenia sądowego wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, było więc przedwczesne. Zgodnie więc z tym co wyżej wskazano nie wywiera ono skutku, nie został więc dochowany warunek formalny do wniesienia skargi.
Zgodnie z art.
58. § 1. pkt 6 p.p.s.a. "Sąd odrzuca skargę (...) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne". Skro wezwanie do wykonania wyroku jest warunkiem wniesienia skargi na niewykonanie wyroku, to skarga nie poprzedzona takim wezwaniem jest niedopuszczalna.
Wobec powyższego orzeczona jak w sentencji.