Uzasadnienie
Skargą z dnia 19 grudnia 2011 r. S. K. zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2011r. nr [...], w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika z tytułu niepobrania podatku od czynności cywilnoprawnych. Jednocześnie pismem złożonym osobiście w Izbie Skarbowej we W. w dniu 20 grudnia 2011 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uzasadniając wniosek brakiem skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji stronie przez organ podatkowy.
Postanowieniem z dnia 5 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 7 marca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do brzmienia art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca postanowieniem skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie strona skarżąca, mimo prawidłowego pouczenia jej przez organ o prawie, terminie i sposobie zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego, wniosła skargę po upływie przewidzianego w ustawie trzydziestodniowego terminu – skarga została złożona osobiście w organie podatkowym drugiej instancji w dniu 20 grudnia 2011 r., natomiast termin do jej wniesienia upłynął z końcem dnia 6 kwietnia 2011 r. Ponadto postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 5 marca 2012 r. odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.
W punkcie II postanowienia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.