Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], która została wydana na wniosek K. B. (dalej: strona, skarżący). Jak wynika z akt sprawy, skarżona interpretacja została skutecznie doręczona stronie w dniu 22 lutego 2016 r. Skarżący wezwał organ podatkowy pismem z dnia 6 marca 2016 r. do usunięcia naruszenia prawa. Organ podatkowy udzielił odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 10 marca 2016 r., które zostało doręczone skarżącemu 14 marca 2016 r. Skarga na interpretację została nadana w placówce operatora wyznaczonego w dniu 22 kwietnia 2016 r.
Zarządzeniem z dnia 23 maja 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz złożenie dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłka zawierająca ww. wezwania została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 10 czerwca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Po pierwsze należy zauważyć, że skarga była niedopuszczalna z uwagi na niezachowanie przez skarżącego terminu z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W myśl powołanego przepisu skargę na interpretację indywidualną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Trzeba wskazać, że skarżący, wnosząc skargę, może dokonać tego osobiście, bądź też za pośrednictwem poczty, czy też urzędu konsularnego. W myśl art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest bowiem równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W ostatnio wymienionych przypadkach, o dacie wniesienia pisma przesądza data uwidoczniona na stemplu pocztowym.
W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, która to odpowiedź została doręczona skarżącemu w dniu 14 marca 2016 r. Termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 13 kwietnia 2016 r. Tymczasem skarga została wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r., a więc niewątpliwie z uchybieniem terminu ustawowego. Z tego już powodu skarga jako taka podlegała odrzuceniu.
Trzeba jednak zauważyć, że skarga skarżącego była niedopuszczalna z uwagi również na nieusunięcie wskazanych przez Sąd braków formalnych, tj. braku podpisu skarżącego oraz dowodu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 46 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi te określa art. 46 § 1 p.p.s.a., wymieniając wśród nich podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 57 § 1 pkt 4 p.p.s.a. skarga na interpretację indywidualną winna zawierać także dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W myśl natomiast art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przy czym, jak stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W zawisłej sprawie zarządzeniem z dnia 23 maja 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał skarżącego do uzupełnienia dostrzeżonych braków formalnych. Wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 10 czerwca 2016 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił jednak wskazanych braków.
Mając zatem na uwadze wskazane okoliczności, Sąd był zobligowany – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a. – odrzucić skargę skarżącego, o czym orzekł jak na wstępie.