Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 marca 2007 r., po rozpoznaniu sprawy na rozprawie w dniu 06 marca 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę S. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w J. G., w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki A z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń 2003 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Jednocześnie w sentencji wyroku błędnie oznaczono datę wydania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) - dalej: p.s.a., Sąd jest władny z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki.
W orzecznictwie i doktrynie zgodnie przyjmuje się, że możliwość sprostowania orzeczenia zachodzi wówczas, gdy błąd ma charakter nieistotnej omyłki - a więc, gdy jest to np. prosty błąd rachunkowy, oczywiste przejęzyczenie lub inna oczywista omyłka pisarska. W komentarzu do powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje się, że niedokładność lub oczywista omyłka może dotyczyć m.in. oznaczenia stron lub uczestników postępowania, oznaczenia zaskarżonego aktu, nazwy organu lub też wadliwej nazwy orzeczenia. Sprostowanie nie może natomiast prowadzić do zmiany zawartego w orzeczeniu rozstrzygnięcia. (T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s.487)
W przedmiotowej sprawie opisany błąd w dacie wydania zaskarżonej decyzji nosi właśnie cechy oczywistej omyłki, łatwej do zweryfikowania. Wypada zaznaczyć, że poprawnie wskazano sygnaturę akt sądowych, adresata i przedmiot decyzji oraz jej numer - co w sposób jednoznaczny wskazywało na zaskarżony akt. Tym samym
I SA/ Wr 521/06 należy uznać, że wskazany błąd w komparycji wyroku miał charakter oczywistej omyłki, podlegającej sprostowaniu.
Uwzględniając powyższe na podstawie art. 156 § 1 p.s.a. orzeczono, jak na wstępie.