Uzasadnienie
W dniu 3 marca 2016 r. "A" sp. z o.o. (dalej: Spółka lub Skarżąca) złożyła deklarację VAT-7 za luty 2016 r., w której wykazano kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 285.094,00 zł do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni (do 4 maja 2016 r.).
Postanowieniem z dnia [...] 2016 r. Nr [...], doręczonym Spółce w dniu 18 maja 2016 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-[...] przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za luty 2016 r. w podanej wysokości do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. W postanowieniu tym zawarto pouczenie, że nie przysługuje na nie ani zażalenie ani skarga.
Następnie, postanowieniem z dnia [...] 2016 r., doręczonym Spółce w dniu 23 stycznia 2017 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-[...] dokonał m.in. sprostowania ww. postanowienia z dnia [...] 2016 r. przez wskazanie trybu zaskarżenia postanowienia (złożenie zażalenia), powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt I FPS 2/16.
Pismem z dnia 15 kwietnia 2019 r. nadanym w palcówce pocztowej w dniu 19 kwietnia 2019 r. Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-[...] z dnia [...] 2016 r. W treści skargi Skarżąca wskazała m.in., że stosownie do postanowień uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2016 r. sygn. akt I FPS 1/16, skargę poprzedziła wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Skargę zaś wniosła nie czekając na odpowiedź na rzeczone wezwanie.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-[...], wskazując na złożenie przez Skarżącą ponaglenia na opieszałe działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-[...], wniósł o odrzucenie skargi jako przedwczesnej z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o oddalenie skargi.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 27 maja 2019 r. wezwano Skarżącą do wyraźnego wskazania czy przedmiotem skargi jest postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-[...] z dnia [...] 2016 r. Nr [...], czy też bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania przez wskazany organ podatkowy.
W odpowiedzi na wezwanie Skarżąca wyjaśniła, że przedmiotem skargi jest ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-[...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Na wstępie zaznaczenia wymaga, że merytoryczne rozpoznanie skargi poprzedza kontrola jej dopuszczalności. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym.
W tym kontekście przywołać należy treść art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., w myśl którego skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).
Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W badanej sprawie Skarżąca pismem z dnia 15 kwietnia 2019 r. wniosła do tutejszego Sądu skargę na postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-[...] z dnia [...] 2016 r. nr [...]. Wprawdzie w treści rzeczonego postanowienia pouczono stronę, że zażalenie oraz skarga na postanowienie nie przysługuje, to organ - stosując się do podjętej w dniu 24 października 2016 r. uchwały w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I FPS 2/16 - sprostował rzeczone postanowienie przez prawidłowe pouczenie strony o przysługującym jej prawie do wniesienia zażalenia. Postanowienie o sprostowaniu (a także uzupełnieniu) Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-[...] wydał w dniu [...] 2016 r., a jego doręczenie Spółce nastąpiło w dniu 23 stycznia 2017 r. Z akt sprawy wynika, że mimo doręczenia postanowienia o sprostowaniu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-[...] z dnia [...] 2016 r. nr [...] w zakresie przysługującego środka zaskarżenia, zażalenie na ww. postanowienie z dnia [...] 2016 r. nie zostało jednak wniesione.
Oznacza to, że Skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia przysługującego jej w toku postępowania administracyjnego. Dopiero bowiem na rozstrzygnięcie wydane na skutek rozpatrzenia zażalenia przez organ odwoławczy przysługiwałby skarga. W konsekwencji uznać należało, że skarga wniesiona z pominięciem przysługującego trybu zaskarżenia ww. postanowienia w postępowaniu administracyjnym, jest niedopuszczalna.
Co zaś do powołanej w skardze okoliczności wniesienia przez Skarżącą wezwania do usunięcia prawa, wskazać należy w oparciu o akta sprawy, że Skarżąca pismem z dnia 12 kwietnia 2019 r. wniosła ponaglenie na opieszałe działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-[...], w ramach którego zarzuca temu organowi naruszenie prawa, którego usunięcia Skarżąca domaga się w trybie art. 37 kpa. Jednakże, w świetle określonego ustawowo i przedstawionego powyżej trybu wnoszenia skarg, rzeczonego ponaglenia nie można potraktować jako spełnienia warunku dopuszczalności skargi na ww. postanowienie z dnia [...] 2016 r. Złożenie ponaglenia wymagane jest bowiem przed wniesieniem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Tymczasem przedmiotowa skarga, co wynika z odpowiedzi Skarżącej na wezwanie Sądu z dnia 31 maja 2019 r., nie stanowi skargi na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-[...], lecz na ww. postanowienie tego organu z dnia [...] 2016 r. o numerze [...].
W tym stanie rzeczy, z uwagi na niewyczerpanie przez Skarżącą toku instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.