Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę D.Ś. z uwagi na nieuzupełnienie przez stronę skarżącą braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Z przyjętego przez Sąd stanu faktycznego ustalonego na podstawie zawartości akt sądowych wynikało, że wezwanie do usunięcia owego braku formalnego, zostało doręczone skarżącej w dniu 08 kwietnia 2014 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia, tj. zgodnie z art. 73 § 1 – 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: "p.p.s.a.". Przesyłka zawierająca wspomniane wezwanie została bowiem dwukrotnie awizowana w dniach 25 marca 2014 r. i 2 kwietnia 2014 r., wobec czego spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 73 § 1-3 p.p.s.a., aby stosownie do art. 73 § 4 p.p.s.a. uznać, że z dniem 8 kwietnia 2014 r. została ona skutecznie doręczona w podanym trybie.
W piśmie procesowym z dnia 30 czerwca 2014 r., wniesionym w dniu 1 lipca 2014 r., skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia wskazanego braku formalnego, argumentując szeroko, że nie było podstaw prawnych do przyjęcia, że przesyłka zawierająca wezwanie do dokonania tej czynności procesowej została jej doręczona w trybie 73 p.p.s.a. Skarżąca przede wszystkim podkreśliła, że nie zostały pozostawione obowiązkowe dwa "awiza", z których mogła się dowiedzieć o miejscu pozostawienia przesyłki i możliwości jej odebrania.
Do ww. wniosku skarżąca załączyła pismo procesowe, w którym wskazała wartość przedmiotu zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek o przywrócenie terminu podlegał odrzuceniu.
Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przy czym, jak stanowi przepis art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Strona powinna wraz z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Z kolei, w myśl art. 88 p.p.s.a. zdanie pierwsze spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Z przywołanych regulacji prawnych wynika, że przystąpienie do merytorycznej oceny rzeczonego wniosku musi zostać poprzedzone badaniem, czy wniosek jest dopuszczalny i czy został on wniesiony w terminie. Dopiero bowiem spełnienie tych warunków pozwala Sądowi przejść do etapu oceny jego zasadności, co w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zmierzałoby do oceny, czy skarżąca wykazała brak winy w niedokonaniu czynności procesowej w terminie, przez podjęcie działań, w wyniku których obalonoby domniemanie skuteczności prawnej fikcji doręczenia.
W realiach rozpoznawanej sprawy istnieje jednak przeszkoda do merytorycznego rozpoznania przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu, gdyż zachodzi jedna z przyczyn wymienionych w art. 88 p.p.s.a., mianowicie, uchybienie siedmiodniowemu terminowi do złożenia wniosku, o jakim jest mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a..
Akta sprawy wskazują, że postanowienie Sądu z dnia 19 maja 2014 r. odrzucające skargę, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych w ustawowym terminie, zostało doręczone skarżącej w dniu 4 czerwca 2014 r. Z uzasadnienia postanowienia, co potwierdza treść wniosku, skarżąca dowiedziała się, że nie uzupełniła braków formalnych skargi w terminie. Zatem dzień doręczenia wymienionego postanowienia Sądu należało przyjąć za ten, w którym ustała przyczyna uchybienia terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi. W konsekwencji, siedmiodniowy termin do złożenia przedmiotowego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu upływał z dniem 11 czerwca 2014 r. Tymczasem pismo procesowe, w którym skarżąca zawarła żądanie przywrócenia terminu, zostało wniesione (za pośrednictwem operatora pocztowego) w dniu 1 lipca 2014 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia.
Reasumując, okoliczność ta dyskwalifikuje wniosek i uniemożliwia jego merytoryczne rozpoznanie. Wniosek podlegał więc odrzuceniu (por. postanowienia NSA: z dnia 25 listopada 2011 r. sygn. I OZ 789/11 oraz z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. I OZ 74/14 - dostępne w CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy na mocy art. 88 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.