Uzasadnienie
W dniu 14.09.2020 r. za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu Strona skarżąca – B. S.A. wniosła skargę na oznaczoną w sentencji decyzję. W ślad za skargą Strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie skargi po terminie oraz o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu.
Postanowieniem z 4 marca 2021 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z 8 października 2021 r. o sygn. akt I FZ 119/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.
W myśl art. 53 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Zaskarżoną decyzję skutecznie doręczono pełnomocnikowi Strony skarżącej w dniu 7.08.2020 r. Termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 8.08.2020 r. i upływał z końcem 7 września 2020 r. (stosownie do treści art. 83 § 2 p.p.s.a.). Skarga natomiast została nadana za pośrednictwem platformy e-PUAP w dniu 14.09.2020 r. czyli z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Kwestia przywrócenia terminu do wniesienia przez Stronę skarżącą skargi została rozstrzygnięta odmownie postanowieniem tut. Sądu z 4 marca 2021 r., a postanowieniem z 8 października 2021 r. o sygn. akt I FZ 119/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. i wobec tego jako - spóźniona - podlega odrzuceniu.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, orzekł jak w pkt I sentencji. O uiszczonych przez Stronę skarżącą kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w pkt II sentencji.