Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jak wynika natomiast z treści art. 166 p.p.s.a., przepisy o wyrokach stosuje się odpowiednio do postanowień, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wobec tego dozwolone jest także prostowanie treści postanowienia, w tym również o sprostowaniu wyroku.
Wykładnia gramatyczna przepisu art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w orzeczeniu nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny i pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze należało uznać, że w przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do sprostowania postanowienia z dnia 17 września 2018 r., z uwagi na oczywisty charakter nieprawidłowości. Sąd z urzędu stwierdza, że oczywista omyłka wystąpiła w sentencji postanowienia, dlatego też w miejsce słów "w dziesiątym wersie" należało wpisać słowa "w szesnastym i siedemnastym wersie" oraz oczywista omyłka wystąpiła również w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia w ten sposób, że na stronie drugiej w piątym wersie od dołu należało w miejsce słów " s. 17, wersy 15-28 od góry" wpisać: " s. 17, wersy 21-34 oraz s.18, wersy 1-2 od góry", co znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wyroku z dnia 2 sierpnia 2018 r.
W związku z powyższym tym Sąd orzekł jak sentencji postanowienia w oparciu o art. 156 § 1 p.p.s.a.