Uzasadnienie
Zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona skarżącej w dniu 7 kwietnia 2016 r. i zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i trybie jej ewentualnego zaskarżenia.
Jak wynika z akt sprawy, skarżąca wniosła skargę w dniu 6 maja 2016 r. (data stempla pocztowego), kierując ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wniesiona w ten sposób skarga wpłynęła do biura podawczego ww. Sądu w dniu 10 maja 2016 r. (prezentata biura podawczego Sądu). Jeszcze tego samego dnia ww. skarga została odesłana na adres Dyrektora Izby Skarbowej we W., celem nadania jej właściwego biegu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni licząc od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Tryb dokonywania wskazanej wyżej czynności procesowej reguluje przepis art. 54 § 1 p.p.s.a, zgodnie którym, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd – dla zachowania prawidłowego trybu jej wniesienia – przekazuje ją organowi administracji, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi w urzędzie pocztowym przez sąd (który działa w tym przypadku jako pośrednik, zastępując działanie strony skarżącej) na adres właściwego organu administracji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 676/11 i powołane tam orzecznictwo; dostępne na stronie – https://cbois.nsa.gov.pl).
W stanie faktycznym sprawy, zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 7 kwietnia 2016 r. Termin do jej zaskarżenia do sądu administracyjnego upływał zatem, zgodnie z art. 53 § 1p.p.s.a, w dniu 9 maja 2016 r. (poniedziałek). Skarżąca skargę wniosła w dniu 6 maja 2016 r. (data stempla pocztowego), ale zaadresowała ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, tj. z pominięciem Dyrektora Izby Skarbowej we W., którego decyzję skarżyła. Wniesiona w ten sposób skarga wpłynęła do Sądu w dniu 10 maja 2016 r. i jeszcze tego samego dnia została odesłana do ww. organu podatkowego. Z uwagi na powyższe, jako datę wniesienia skargi w sprawie należało przyjąć datę w której Sąd skargę tę odesłał do właściwego organu, celem nadania odpowiedniego trybu. Skoro podjęta przez Sąd czynność procesowa (niezwłocznie po otrzymaniu skargi wniesionej bezpośrednio do tego Sądu) została dokonana w dniu 10 maja 2016 r., a skargę należało złożyć najpóźniej w dniu 9 maja 2016 r. (poniedziałek), to przekazanie skargi na adres właściwego organu nastąpiło już po terminie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2) p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę, o czym orzekł w pkt. I postanowienia.
Wydane w pkt II postanowienia orzeczenie o oddaleniu złożonego przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy (w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego) znajduje swoje umocowanie w treści art. 247 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, prawo pomocy nie przysługuje w przypadku oczywistej bezzasadności skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że ww. art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie – między innymi – gdy są podstawy do odrzucenia skargi (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r.; dostępne na stronie j/w). Okoliczność wniesienia skargi po terminie dawała – w ocenie Sądu – podstawę do zastosowania w sprawie art. 247 p.p.s.a.
Z tych wszystkich powodów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2) i art. 247 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w pkt I i II postanowienia.