Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Izba Skarbowa w O. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w N. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2001 r.
W szczególności decyzja organu podatkowego I instancji określała za marzec 2001 spółce komandytowej A z siedzibą w N. kwotę podatku do zwrotu w wysokości 84,761 zł w miejsce zadeklarowanej kwoty 87,021 zł, zaległość w podatku od towarów i usług za marzec 2001 w kwocie 1540,84 zł, odsetki od zaległości podatkowej wyliczone na dzień wydania decyzji w kwocie 153,50 zł oraz ustalała dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 678 zł.
Orzeczenie Izby Skarbowej zaskarżyła skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wymieniona wyżej Spółka zarzucając naruszenie przez organy podatkowe przepisów procedury, a to art. art. 144, 145 § 2, 122, 272 pkt 3, 181 pkt 3, 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1987 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 1997 r., nr 137, poz. 926 ze zmianami) polegające na braku doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego oraz zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 od podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U nr 11, poz. 50 ze zmianami) przez jego błędną wykładnię.
Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w O. wniosła o jej oddalenie z uzasadnieniem tożsamym do zawartego w motywach decyzji z [...].
Po wyznaczeniu rozprawy strona skarżąca pismem procesowym z 22 marca 2004 r., uzupełnionym kolejnym pismem procesowym z 16 kwietnia 2004 r. cofnęła skargę w zakresie decyzji Izby Skarbowej opisanej na wstępie.
Pełnomocnik Izby Skarbowej na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2004 r. pozostawił cofnięcie skargi do uznania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę.
Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie uzna za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi jest zatem dyspozytywną czynnością procesową strony. Nie jest ograniczone terminem, a moment złożenia takiego oświadczenia procesowego, czy to w piśmie, czy ustnie do protokołu, ma znaczenie jedynie dla kosztów postępowania (por. art. 232 cyt. ustawy z 30 sierpnia 2002 r., oraz art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U nr 74, poz. 368 ze zmianami).
Z powołanego przepisu art. 60 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że zakres kognicji sądu administracyjnego w przypadku cofnięcia skargi został ograniczony do zbadania dwóch przesłanek, a w szczególności:
- - czy cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, albo
- - czy cofnięcie skargi nie spowoduje pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętych nieważnością (por. art. 247 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa).
Oceniając zaskarżoną decyzję na tle zarzutów skargi Sąd nie stwierdza podstaw do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne. W okolicznościach sprawy trudno przyjąć, że ta czynność procesowa strony zmierza do obejścia prawa. Nie ma także przesłanek do stwierdzenia, iż pozostawienie zaskarżonej decyzji oznaczać będzie utrzymanie w mocy aktu dotkniętego nieważnością.
Dlatego w trybie art. 161 § 1, pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jako odpowiednika dawnego art. 46 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym) należało umorzyć postępowanie sądowe.
Umorzenie postępowania rodzi konsekwencje dla kosztów postępowania. W szczególności w myśl mającego tu zastosowanie z mocy art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zmianami) art. 46 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, stronie skarżącej przysługuje zwrot całego uiszczonego wpisu, gdyż do cofnięcia skargi doszło przed rozprawą.
Z tych przyczyn umarzając postępowanie Wojewódzki Sąd Administracyjny nakazał zwrot stronie skarżącej uiszczonego przez nią wpisu od skargi.