Uzasadnienie
Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca powołała się na trudną sytuację materialną, w tym w szczególności podniosła, iż obecnie nie dysponuje środkami finansowymi na pokrycie zobowiązań podatkowych wynikających z zaskarżonej decyzji. Wskazała nadto, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego Dyrektor Izby Skarbowej w W. [...] wstrzymał wykonanie decyzji pierwszoinstancyjnej, oceniając sytuację podatnika za uzasadniającą takie rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270; z 2004 r. Nr 162, poz. 1692; z 2005 r. Nr 94, poz. 788; Nr 169, poz. 1417), zwana dalej u.p.s.a., Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Katalog przesłanek uprawniających Sąd do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie bada zasadności skargi, a jedynie okoliczność, czy wykonanie ostatecznej decyzji organu może spowodować skutki wskazane w art. 61 § 3 u.p.s.a.
Obowiązek uprawdopodobnienia, że wykonanie ostatecznej decyzji, zaskarżonej do wojewódzkiego sądu administracyjnego, może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, spoczywa na stronie skarżącej, która domaga się wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji (por. postanowienia NSA z dnia 13.12.2004 r., sygn. akt FZ 496/2004).
W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie aprobowany jest pogląd, że dla wykazania przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 u.p.s.a wnioskodawca nie może poprzestać na samych twierdzeniach strony o złej sytuacji materialnej. Twierdzenia te powinny być poparte stosowną dokumentacją. Wprawdzie, wnioskodawca ma obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia istnienia przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 u.p.s.a., niemniej, nie można uznać, że wypełnieniem tego obowiązku jest samo powołanie się przez skarżącego na trudną sytuację materialną. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej winna bowiem w sposób przekonywujący wskazywać relacje między wykonaniem zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 u.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 21.12.2006 r. sygn. akt I FZ 525/06). Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18.05.2004 r. sygn. akt FZ 65/04 nie publ.).
Mając na uwadze powyższe, Sąd nie znalazł przesłanek, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy jednocześnie podkreślić, że "ważny interes podatnika", na co powołuje się skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie stanowi ustawowej przesłanki wstrzymania wykonania decyzji przez sąd administracyjny. Ważny interes podatnika jest przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, ale wyłącznie w trakcie postępowania podatkowego, tj. zgodnie z art. 224 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.). Z tych względów, okoliczność uprzedniego wstrzymania wykonania decyzji przez organ pozostaje bez wpływu na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji złożonego na etapie postępowania sądowo-administracyjnego, który to wniosek oceniany jest przez Sąd w kontekście przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 u.p.s.a.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 u.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.