Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Izba Skarbowa O. utrzymała w mocy decyzje Urzędu Skarbowego w N. z dnia [...], nr [...] odmawiającą uzupełnienia decyzji tegoż organu z dnia 14 sierpnia 2001 r., nr [...] w części dotyczącej rozstrzygnięcia w zakresie podatku od towarów i usług za marzec 2001 r.
W szczególności organ odwoławczy zaakceptował stanowisko organu podatkowego I instancji, iż brak podstaw w rozumieniu art. 213 ust. z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zmianami) do uzupełnienia wcześniejszego rozstrzygnięcia Urzędu Skarbowego, a to dlatego, że decyzja z 14 sierpnia 2001 r. zawierała wszystkie elementy decyzji wynikające z art. 210 § 1 Ordynacji Podatkowej, w tym rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne.
Orzeczenie Izby Skarbowej zaskarżyła skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyżej wymieniona Spółka zarzucając naruszenia proceduralne związane z wymogami decyzji wynikającymi z ustawy Ordynacja podatkowa.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji Izby Skarbowej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Po wyznaczeniu rozprawy strona skarżąca pismem procesowym z 22 marca 2004 r., uzupełnionym kolejnym pismem procesowym z 16 kwietnia 2004 r. cofnęła skargę w zakresie decyzji Izby Skarbowej opisanej na wstępie.
Pełnomocnik Izby Skarbowej na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2004 r. pozostawił cofnięcie skargi do uznania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę.
Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie uzna za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi jest zatem dyspozytywną czynnością procesową strony. Nie jest ograniczone terminem, a moment złożenia takiego oświadczenia procesowego, czy to w piśmie, czy ustnie do protokołu, ma znaczenie jedynie dla kosztów postępowania (por. art. 232 cyt. ustawy z 30 sierpnia 2002 r., oraz art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U nr 74, poz. 368 ze zmianami).
Z powołanego przepisu art. 60 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że zakres kognicji sądu administracyjnego w przypadku cofnięcia skargi został ograniczony do zbadania dwóch przesłanek, a w szczególności:
- - czy cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, albo
- - czy cofnięcie skargi nie spowoduje pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętych nieważnością (por. art. 247 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa).
Oceniając zaskarżoną decyzję na tle zarzutów skargi Sąd nie stwierdza podstaw do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne. W okolicznościach sprawy trudno przyjąć, że ta czynność procesowa strony zmierza do obejścia prawa. Nie ma także przesłanek do stwierdzenia, iż pozostawienie zaskarżonej decyzji oznaczać będzie utrzymanie w mocy aktu dotkniętego nieważnością.
Dlatego w trybie art. 161 § 1, pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jako odpowiednika dawnego art. 46 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym) należało umorzyć postępowanie sądowe.
Umorzenie postępowania rodzi konsekwencje dla kosztów postępowania. W szczególności w myśl mającego tu zastosowanie z mocy art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zmianami) art. 46 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, stronie skarżącej przysługuje zwrot całego uiszczonego wpisu, gdyż do cofnięcia skargi doszło przed rozprawą.
Z tych przyczyn umarzając postępowanie Wojewódzki Sąd Administracyjny nakazał zwrot stronie skarżącej uiszczonego przez nią wpisu od skargi.