Uzasadnienie
W skardze na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. skarżąca – K. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE), który to przepis sprzeciwia się nałożeniu podatku akcyzowego w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata (nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek) przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek.
W toku – przeprowadzonego z urzędu – posiedzenia mediacyjnego jakie odbyło się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 30 kwietnia 2007 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej we W. podniósł, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do określenia rezydualnej kwoty podatku zawartej w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały wcześniej zarejestrowane na terenie kraju.
Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej we W. wskazał na konieczność uchylenia decyzji organów obu instancji oraz przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w znacznej części, celem zbadania, czy wzrost stawki w zależności od wieku pojazdu dotyczy wyłącznie pojazdów używanych, pochodzących z innego państwa członkowskiego niż państwo nakładające podatek, oraz, czy – w przypadku pojazdów używanych a zarejestrowanych w Polsce jako nowe, stawka rezydualnego podatku akcyzowego zawartego w wartości takiego pojazdu pozostaje niezmienna.
Skarżąca zaakceptowała stanowisko wyrażone przez pełnomocnika Dyrektora Izby Celnej we W. Strony ustaliły również, iż decyzja uwzględniająca ustalenia poczynione w toku postępowania mediacyjnego zostanie wydana w terminie 2 miesięcy, liczonych od daty postępowania mediacyjnego.
Decyzją z dnia [...] (Nr [...]) Dyrektor Izby Celnej we W. uchylił zaskarżoną decyzję Nr [...] z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. Nr [...] z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
Jak wynika z akt sprawy, w/w decyzja została doręczona skarżącej w dniu 19 czerwca 2007 r. Trzydziestodniowy termin zaskarżenia w/w decyzji rozpoczął zatem swój bieg w dniu 20 czerwca 2007 r. i upływał z dniem 19 lipca 2007 r. (czwartek).
Z akt sprawy wynika, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nie została zaskarżona przez podatnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 118 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej u.p.s.a.), jeżeli skarga na akt lub czynność, wydane na podstawie ustaleń podjętych w toku postępowania mediacyjnego nie zostanie wniesiona, albo skarga ta zostanie oddalona, Sąd umarza postępowanie w sprawie w której przeprowadzono postępowanie mediacyjne.
W doktrynie prawa administracyjnego powszechnie aprobowany jest pogląd, iż umorzenie postępowania w takiej sytuacji powinno nastąpić stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 3 u.p.s.a., ponieważ postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-2 tego przepisu.
W stanie faktycznym sprawy, tą "inną przyczyną" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 u.p.s.a. jest zaakceptowanie przez skarżącą sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zawartego w akcie wydanym w wyniku ustaleń mediacyjnych, co znajduje wyraz w braku zaskarżenia w/w aktu. Niezależnie od powyższego należy przy tym jednocześnie podkreślić, iż ostateczny wynik mediacji, tj., dokonanie autoweryfikacji swego stanowiska przez organ, poddany jest w równym stopniu także kontroli Sądu, który bada, czy sposób załatwienia sprawy odpowiada ustaleniom z posiedzenia mediacyjnego.
W nawiązaniu do powyższego należy podnieść, iż w stanie faktycznym sprawy Sąd nie stwierdził jakichkolwiek przesłanek, które mogłyby budzić wątpliwości co do realizacji dokonanych przez strony ustaleń.
Biorąc powyższe pod uwagę, a nadto fakt, iż upłynął trzydziestodniowy termin do zaskarżenia decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. na podstawie art. 118 § 2 u.p.s..a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 u.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie dyspozycji przepisu art. 201 § 2 u.p.s.a.