Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że w związku z decyzją organu podatkowego określającej jemu oraz jego żonie zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych w łącznej kwocie ponad 250.000 zł, zmuszeni byli zaciągnąć kredyt na pokrycie tego zobowiązania podatkowego, którego rata miesięczna wynosi 1.700 zł. Oboje małżonkowie prowadzą działalność gospodarczą, która od początku roku przynosi stratę. Żona wnioskodawcy uzyskuje nadto emeryturę w wysokości 942 zł netto. Mają na utrzymaniu dwójkę uczących się dzieci (ur. w 1984 i 1988 r.). W związku z powyższym skarżący nie jest aktualnie w stanie uiścić wpisu od wniesionej skargi.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątku wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i dwójką dzieci, posiada dom o powierzchni 120 m2, obciążony hipoteką na rzecz banku oraz udział w nieruchomości użytkowej, w której prowadzona jest działalność gospodarcza. Z przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro posiada wyposażenie zakładu fotograficznego i samochód - toyotę Avensis, rocznik 2004. Nie dysponuje natomiast żadnymi zasobami pieniężnymi. Skarżący dodał, że na jego syna zostało przepisane mieszkanie po dziadkach. W oświadczeniu o dochodach wnioskodawca wskazał, że z tytułu działalności gospodarczej w okresie od stycznia do kwietnia 2008 r. poniósł stratę w wysokości 31.800,62 zł, a jego żona - 3.267,00 zł, natomiast dzieci nie uzyskują żadnych dochodów. Jako łączną wysokość dochodów wskazana została kwota emerytury otrzymywanej przez żonę skarżącego.
Na wezwanie Sądu do przedłożenia dodatkowych dokumentów dotyczących stanu majątkowego i finansowego, skarżący nie udzielił odpowiedzi.
Zgodnie z art. 245 § 2 i art. art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z treści przytoczonej regulacji, to wnioskodawca winien jest wykazać okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Wykazanie natomiast nie może polegać tylko na uprawdopodobnieniu trudnej sytuacji materialnej, ale na udowodnieniu okoliczności, na które strona powołuje się w oświadczeniach złożonych na urzędowym formularzu wniosku.
Sąd natomiast, będąc w wątpliwości co do faktycznej sytuacji finansowej, majątkowej i rodzinnej wnioskującego, może wezwać go do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń, przy czy wnioskodawca ma obowiązek ich przedłożenia we wskazanym w wezwaniu terminie (art. 255 p.p.s.a.).
Tymczasem skarżący, pomimo wezwania do przedłożenia wymienionych enumeratywnie dokumentów i oświadczeń, nie dopełnił tego obowiązku. W konsekwencji Sąd nie miał możliwości dokonania realnej oceny jego możliwości finansowych. Należy zauważyć, że strona podała jedynie wysokość poniesionej straty w okresie od stycznia do kwietnia 2008 r., nie zawarła natomiast informacji o wysokości przychodu, która również ma tutaj istotne znaczenie, gdyż uzyskiwanie straty w prowadzonej działalności gospodarczej jest związane tylko z ponoszeniem wysokich kosztów uzyskania przychodu. Istotną informacją są też stałe miesięczne wydatki wnioskodawcy i jego rodziny - ich zestawienie bowiem daje obraz możliwości poczynienia oszczędności na opłacenie kosztów sądowych, których ponoszenia strona winna się spodziewać z momentem wniesienia skargi. Nie bez znaczenia pozostają również dane o dochodach uzyskanych w poprzednich latach podatkowych - ich wysokość też może mieć wpływ na obecną sytuację finansową strony skarżącej.
Poza tym oświadczenie o wysokości uzyskiwanych dochodów i strat przez skarżącego i jego żonę budzi wątpliwości choćby z tej przyczyny, że strona z tego dochodu, który - zgodnie z oświadczeniem- wynosi 942 zł, musi nie tylko utrzymywać całą rodzinę, ale jeszcze opłacać kredyt, którego miesięczna rata wynosi 1.700 zł.
Powyższe wątpliwości co do sytuacji finansowej strony skarżącej uzasadniało zatem odmowę przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie i dlatego, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.