Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 18, art. 34 § 5 oraz art. 33 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...] (znak [...]) oddalające zarzuty zgłoszone przez B. D. (zwany dalej skarżący, strona, zobowiązany) w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec zobowiązanego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...]i nr [...] wystawionych przez wierzyciela – Dyrektora Izby Celnej w S. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Naczelnik Urzędu Celnego w S. decyzjami z dnia [...] r., nr [...] -[...] i [...] orzekł o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu B. D. i M. D. za zaległości podatkowe "A" Sp. z o.o. z siedzibą we W., wynikające z zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług określonych wobec "A" Sp. z o.o. decyzjami Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r., nr [...] i nr [...].
Dyrektor Izby Celnej we W. prowadzi jako organ egzekucyjny postępowanie egzekucyjne wobec B. D. na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i nr [...] wystawionych w dniu [...] r. przez wierzyciela Dyrektora Izby Celnej w S. obejmujące podatek od towarów i usług, wynikający z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r., nr [...] i [...]. Wszczęcie egzekucji administracyjnej nastąpiło w dniu 18 czerwca 2013 r. poprzez doręczenie zobowiązanemu odpisów ww. tytułów wykonawczych.
Pismem z 25 czerwca 2013 r. B. D. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W pierwszej kolejności podniósł, że zobowiązanie podatkowe określone w decyzjach Naczelnika Urzędu Celnego w S. z [...] r., wobec treści art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej O.p.), uległo przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2013 r. Wobec powyższego zobowiązanie wynikające z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jako mające charakter akcesyjny w stosunku do zobowiązania podatnika – "A" Sp. z o.o. - również wygasło.
Ponadto wskazał, że egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią wynikającą z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r., nr [...] oraz nr [...] -[...]. W sentencji przywołanych aktów administracyjnych mowa jest bowiem o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości Spółki z o.o., "A", zaś tytuły wykonawcze dotyczą zaległości "A" Sp. z o.o. z siedzibą ul. [...] lok. 3, [...] W. Dyrektor Izby Celnej we W. wystąpił do wierzyciela, tj. Dyrektora Izby Celnej w S. o zajęcie stanowiska w sprawie zarzutów.
W odpowiedzi wierzyciel postanowieniem z [...] r., nr [...]uznał zarzuty za nieuzasadnione, wyjaśniając, że obowiązek objęty tytułami wykonawczymi nie uległ przedawnieniu, z uwagi na zaistnienie przesłanki o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. – postępowanie karne skarbowe. Wierzyciel nie uwzględnił także zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, wyjaśniając, że w sprawie zachodzi zgodność co do rodzaju o kwoty egzekwowanych zaległości, jak i tożsamości osoby, gdyż decyzje stanowiące podstawę prawną należności dochodzonych w egzekucji skierowane zostały do B. D. odpowiedzialnego solidarnie za zaległości "A" Sp. z o.o. Nadmienił, że podnoszona prawidłowość zapisu nazwy Spółki z o.o. "A" przez zastosowanie cudzysłowu ("A" Sp. z o.o.), była przedmiotem negatywnego rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. w związku ze złożeniem wniosku przez B. D. o uzupełnienie decyzji z dnia [...] r. o dokładne określenie danych podmiotu, za którego zobowiązania ma on odpowiadać.
W wyniku rozpoznania zażalenia B. D. na ww. postanowienie wierzyciela Dyrektor Izby Celnej w S. postanowieniem z [...] r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podtrzymując argumentację w nim przedstawioną.
W takim stanie faktycznym Dyrektor Izby Celnej we W. wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] oraz art. 35 pkt 1 u.p.e.a oraz art. 123, art. 124 § 1 i 2 K.p.a., uznał zarzuty B. D. zawarte w piśmie z dnia 25 czerwca 2013 r. za nieuzasadnione.
W uzasadnieniu organ egzekucyjny pierwszej instancji, powołując się na art. 34 § 1 u.p.e.a., stwierdził, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W dalszej kolejności organ rozważył każdy ze zgłoszonych zarzutów, podzielając w tym zakresie stanowisko wierzyciela co do ich niezasadności. Odnosząc się do kwestii przedawnienia wskazał, że w sprawie nie doszło do przedawnienia należności dochodzonych w oparciu o tytuły wykonawcze o nr [...] i nr [...] wobec zaistnienia przesłanki z art. 70 § 6 pkt 8 O.p. Przypomniał, że Naczelnik Urzędu Celnego w S. decyzjami z dnia [...] r., nr [...] i [...] orzekł o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu B. D. i M. D. za zaległości podatkowe "A" Sp. z o.o. z siedzibą we W., wynikające z zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług określonych wobec "A" Sp. z o.o. decyzjami Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r., nr [...] i nr [...].
Wskazał, że zobowiązanie wynikające z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie ma charakteru samoistnego, lecz ma charakter akcesyjny i istnieje tylko pod warunkiem, że nadal istnieje zaległość podatkowa, za którą osoba trzecia odpowiada. Oznacza to, że wygaśnięcie zobowiązania pierwotnego, które w tym przypadku dotyczyło "A" Sp. z o.o., powoduje wygaśnięcie zobowiązania osoby trzeciej, wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej tej osoby. Kwestie przedawnienia zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej reguluje art. 118 O.p., który stanowi, że przedawnienie tego zobowiązania następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej, pod warunkiem, że nie nastąpiło wygaśnięcie zobowiązania podatkowego określonego spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Decyzje orzekające o solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłych członków zarządu "A" Sp. z o.o. zostały doręczone pełnomocnikowi zobowiązanego w dniu 12 listopada 2012 r. Zobowiązania podatkowe określone "A" Sp. z o.o. w decyzjach z dnia [...] r. powstały w 2007 r. Ustawodawca wskazał, że zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, jak również wskazał jakie zdarzenia wpływają na wydłużenie wskazanego terminu przedawnienia.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że w związku z tym, że Prokuratura Okręgowa w G. prowadzi postępowanie w sprawie "A" Sp. z o.o. z siedzibą we W. i przedstawiła B. D. w dniu 30 sierpnia 2007 r. zarzuty o popełnienie przestępstwa z art. 270 § 1 K.k., art. 272 K.k. i art.237 K.k. związane z dokonaniem obrotu towarowego z zagranicą narażając na szkodę Skarb Państwa, to zaistniała przesłanka wynikająca z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i z dniem 1 stycznia 2008 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług określonego "A" Sp. z o.o. decyzjami Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r., które następnie przeniesiono na byłych członków zarządu decyzjami z dnia [...] r. Termin przedawnienia zacznie biec od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.
Odnosząc się do zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia stwierdził, że jak wynika z akt sprawy, egzekwowany obowiązek został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego. Zachodzi tożsamość osoby, gdyż decyzje stanowiące podstawę prowadzonego postępowania egzekucyjnego zostały skierowane do B. D. odpowiedzialnego solidarnie za zaległości podatkowe "A" Sp. z o.o., wobec którego prowadzona jest egzekucja administracyjna.
Zażalenie na to postanowienie złożył B. D. zarzucając naruszenie:
- - art. 70 § 6 pkt 1 O.p. polegające na uznaniu, że bieg terminu przedawnienia obowiązku podatkowego wobec "A" Sp. z o.o. uległ zawieszeniu w sytuacji, gdy ani wierzyciel, ani też organ egzekucyjny nie wykazali, aby zarzuty postawione zobowiązanemu w postępowaniu karnym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w G. wiązały się z niewykonaniem zobowiązania;
- - art. 33 pkt 3 u.p.e.a. polegające na uznaniu, że określenie spółki z o.o. w treści tytułu wykonawczego w sposób niezgodny z treścią decyzji dotyczącej odpowiedzialności za zobowiązania osoby trzeciej, nie stanowi uchybienia, w sytuacji, gdy jest to ewidentna niezgodność uniemożliwiająca prowadzenie postępowania egzekucyjnego.
Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] r., nr [...].
W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, a następnie wskazał, że rozstrzygniecie organu pierwszej instancji jest prawidłowe. Stwierdził, że uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną nie stwarza podstawy do kontroli stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowania egzekucyjnym, bowiem dyspozycja art. 34 § 1 u.p.e.a. przewiduje związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela co do zarzutów podniesionych przez zobowiązanego. Wobec tego organy orzekające w sprawie nie są uprawnione do ingerowania w treść stanowiska wierzyciela, a zobligowane były do jego przyjęcia i zaakceptowania w pełnym zakresie. W dalszej kolejności organ odwoławczy rozważył zgłoszone zarzuty, podzielając w tym zakresie stanowisko wierzyciela co do ich niezasadności.
Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...]r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył B. D. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
- - art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że bieg terminu przedawnienia obowiązku podatkowego wobec "A" Sp. z o.o. z siedzibą we W. z dniem 1 stycznia 2008 r. uległ zawieszeniu, w sytuacji, gdy ani wierzyciel, ani też organ egzekucyjny nie wykazali, aby zarzuty postawione zobowiązanemu w powołanym postępowaniu karnym (przygotowawczym) Prokuratury Okręgowej w G. wiązały się z niewykonaniem zobowiązania;
- - art. 33 pkt 3 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż określenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w treści tytułu wykonawczego w sposób niezgodny z treścią decyzji dotyczącą odpowiedzialności za zobowiązania osoby trzeciej, nie stanowi uchybienia, w sytuacji, gdy jest to ewidentna niezgodność uniemożliwiająca prowadzenie postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu skargi przywołał argumentację podnoszoną w toku postępowania egzekucyjnego oraz stwierdził, że w jego ocenie zarzut naruszenia art. 33 pkt 3 u.p.e.a. odnosi się do określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, a nie co do błędu dotyczącego osoby zobowiązanego, o którym mowa w art. 33 pkt 4 u.p.e.a. Skoro spółka, za której zobowiązania odpowiedzialność ma ponosić skarżący została określona nie w taki sposób, jak to wynika z decyzji z dnia 8 listopada 2012 r., oznacza to, że tytuł wykonawczy wystawiony jest w sposób nieprawidłowy, a co za tym idzie prowadzenie egzekucji w oparciu o niego jest nieuzasadnione.
Dyrektor Izby Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne i postanowienia w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na wstępie przypomnieć należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.
Zgodnie z art. 33 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
- 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
- 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
- 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
- 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
- 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
- 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
- 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
- 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.
Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.
Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.
Z powyższego wynika, że wypowiedź wierzyciela, w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a., jest wiążąca dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Zatem rola organu egzekucyjnego, nie będącego jednocześnie wierzycielem egzekwowanego przez siebie obowiązku, sprowadza się wyłącznie do zbadania formalnej prawidłowości zastosowania trybu rozpoznawania zarzutów bez możliwości odniesienia się do ich merytorycznej zawartości. Organ egzekucyjny nie jest bowiem władny do oceny czy i w jakim zakresie podnoszone przez zobowiązanego kwestie dotyczące właściwości samego zobowiązania podatkowego lub orzeczenia stanowiącego podstawę prowadzonej egzekucji są zasadne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05, 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 741/07, 21 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 359/12).
Także organ odwoławczy, rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Jak stwierdza się bowiem w orzecznictwie, uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 34 § 1 u.p.e.a.) (vide np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 333/08, LEX nr 512828 i z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05, LEX nr 289067). W orzecznictwie wskazuje się wprost, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FW 4/04, LEX nr 160593).
W wyniku zgłoszenia zarzutów w stosunku do prowadzonej egzekucji, organ zobowiązany jest na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. do przekazania ich wierzycielowi, którego stanowisko w tym zakresie jest dla organu wiążące. Nie jest on zatem uprawniony do podjęcia samodzielnego rozstrzygnięcia dotyczącego wniesionych zarzutów bez uzyskania stanowiska wierzyciela, a także nie może pominąć takiego stanowiska rozstrzygając sprawę.
Ponadto zauważyć należy, że przepis art. 34 § 2 u.p.e.a. przewiduje możliwość odniesienia się przez zobowiązanego do stanowiska wierzyciela w odrębnym, administracyjnym toku instancji, poddanym następnie kontroli przez sąd administracyjny. Ukształtowany zatem w oparciu o powyższe zasady tryb rozpoznawania zarzutów wyraźnie oddziela warstwę merytoryczną zawierającą się w stanowisku wierzyciela od poziomu formalnego leżącego po stronie organu egzekucyjnego.
W rozpoznawanej sprawie, bezspornym między stronami jest, że Naczelnik Urzędu Celnego w S. decyzjami z dnia [...]r., nr [...] i [...] orzekł o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu B. D. i M. D. za zaległości podatkowe "A" Sp. z o.o. z siedzibą we W., wynikające z zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług określonych wobec "A" Sp. z o.o. decyzjami Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r., nr [...] i nr [...]. Dyrektor Izby Celnej we W. prowadzi jako organ egzekucyjny postępowanie egzekucyjne wobec B. D. na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i nr [...] wystawionych w dniu 10 maja 2013 r. przez wierzyciela Dyrektora Izby Celnej w S. obejmujące podatek od towarów i usług, wynikający z ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r. Zgłoszone przez skarżącego w toku postępowania egzekucyjnego zarzuty zostały przez organ egzekucyjny skierowane do wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej w S. celem zajęcia stanowiska w oparciu o treść art. 34 u.p.e.a.
Postanowieniem z dnia [...] r., wierzyciel podtrzymał swoje stanowisko zawarte w wystawionym tytule egzekucyjnym, uznając zarzuty za bezzasadne. Po rozpoznaniu zażalenia na to postanowienie Dyrektor Izby Celnej w S. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Zatem w przedmiotowej sprawie organy egzekucyjne obu instancji prawidłowo zastosowały tryb postępowania przy rozpoznawaniu zarzutów skarżącego w sprawie prowadzenia egzekucji, jak również zasadnie stwierdziły, że w zakresie oceny zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1 i 3 u.p.e.a. związane są stanowiskiem wyrażonym przez wierzyciela.
Mając na względzie powyższy przepis należy podkreślić, że przedmiotem niniejszej sprawy nie była ocena stanowiska wierzyciela uznającego zarzuty za nieuzasadnione. Konsekwencją powyższego jest to, że zarzuty skargi naruszenia art. 70 § 6 O.p. oraz art. 33 pkt 3 u.p.e.a. nie mogły zostać w niniejszej sprawie uwzględnione, jako że dotyczyły w istocie kwestii objętych innym, odrębnym postępowaniem, w ramach którego zapewnione zostały skarżącemu odpowiednie środki prawne umożliwiające mu zwalczanie stanowiska wierzyciela. Skoro zatem w obrocie prawnym pozostaje ostateczne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wiążące organ egzekucyjny, to tym samym zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji prawidłowo zostały uznane w zaskarżonym postanowieniu za nieuzasadnione.
Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.