Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. i ustalił K. P. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w 2009 r.
Jak wynikało z akt sprawy organy podatkowe ujawniły, że poniesione przez skarżącą w 2009 r. i latach poprzedzających tę datę wydatki przekroczyły sumę uzyskanych przychodów i zgromadzonych na początek roku oszczędności.
Przedstawione przez stronę w toku postępowania okoliczności doprowadziły do nieznacznej korekty rozliczenia dokonanego przez organ I instancji, co stało się przyczyną wydania przez organ odwoławczy decyzji reformatoryjnej, określającej stronie zobowiązanie podatkowe w niższej wysokości.
W skardze strona zarzuciła naruszenia przepisów prawa materialnego: art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 powoływana w dalszej części jako u.p.d.o.f.) poprzez zastosowanie 75% stawki podatku w sytuacji gdy strona wskazał źródła przychodów na pokrycie poniesionych w 2009 r. wydatków; art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.do.f. poprzez jego niezastosowanie choć w sprawie wyłączono część wartości spadku po zmarłym mężu. Podniosła także naruszenie prawa procesowego tj: art. 120, art. 123, art. 180, art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – powoływana dalej jako O.p.) poprzez pominięcie faktu prowadzenia przez nią i jej małżonka działalności gospodarczej w latach 1969 – 1972 oraz braki i nielogiczność uzasadnienia. Wnioskowała o stwierdzenie nieważności ewentualnie uchylenie decyzji organów obu instancji.
W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalanie, podtrzymując dotychczasowy pogląd w sprawie.
W piśmie procesowym datowanym na dzień 25 września 2013 r. skarżąca powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. SK 18/09 stwierdzający niezgodność z Konstytucją przepisu art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r. W jej ocenie orzeczenie Trybunalskie ma zastosowanie także na gruncie rozpoznawanej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływanej dalej: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05, orzeczenie publikowane na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - podobnie jak wszystkie przywołane dalej orzeczenia).
Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego (w tym również Trybunałem Stanu – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 278/11 oraz Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 287/11) oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. W sytuacji zaś, gdy sprawowanej przez Trybunał Konstytucyjny kontroli zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej poddane zostały przepisy materialnego prawa podatkowego stanowiące o treści rozstrzygnięcia podatkowego zaskarżonego do sądu administracyjnego, nie może budzić wątpliwości, iż wynik sprawy sądowoadministracyjnej zależy bądź może zależeć od orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Analizując celowość zawieszenia postępowania sąd powinien wziąć pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się postępowaniu (Komentarz M.Niezgódki – Medek do art.125 p.p.s.a., Lex Omega 39/2013).
Mając to na uwadze stwierdzić trzeba, że postanowieniem z dnia 2 października 2013 r.,sygn. akt I SA/Go 336/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne o treści: "Czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późń zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588 z późń zm.), jest zgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji".
Następnie postanowieniem z dnia 22 października 2013r., sygn. akt II FSK 1835/13 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne o treści: "Czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 361), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 217, poz. 1588 ze zm.), jest zgodny z art. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?".
Zaskarżona do tutejszego Sądu decyzja wydana została w trybie powołanego wyżej przepisu, w brzmieniu ujętym w zakresie ww. pytania. W tej sytuacji, w opinii Sądu orzekającego w niniejszej spawie, względy ekonomii procesowej, sprawiedliwości, spójności systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją RP lub aktami wyższego rzędu, aktu normatywnego, który stanowi postawę do wydania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 287/11).
Należy mieć również na względzie rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., które zapadło w sprawie o sygn. akt SK 18/09, w którym to wyroku Trybunał orzekł o niekonstytucyjności art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji