Uzasadnienie
M. S. i R. S. (dalej: skarżący, strona) wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie ponieważ została wniesiona z uchybieniem terminu. W dniu 23 maja 2013 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do złożenia skargi wskazując na błędne obliczenie dni od daty otrzymania decyzji i przeświadczenie o złożeniu skargi w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zasadność wniosku Sąd ocenił przy uwzględnieniu ustawowych kryteriów zastosowania instytucji przywrócenia terminu w postępowaniu sądowym, o jakich mowa w treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a"). Zgodnie z powołanymi przepisami, Sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Z wnioskiem należy wystąpić w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak zawinienia w niedotrzymaniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona winna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W sprawie, nie budzi zastrzeżeń dopełnienie przez stronę wymogów formalnych wniosku, lecz okoliczność spełnienia merytorycznej przesłanki przywrócenia terminu, o jakiej mowa w treści art. 87 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, ustawowym warunkiem przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę okoliczności wskazujących na brak zawinienia w uchybieniu terminowi.
Jakkolwiek "uprawdopodobnienie" nie jest pojęciem tożsamym z udowodnieniem braku winy, ma ono bowiem na celu jedynie uwiarygodnienie przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności, niemniej, nie powinien budzić wątpliwości warunek, że uprawdopodobnienie winno być na tyle przekonujące, by uzasadniało przekonanie, że do uchybienia terminowi doszło wskutek zdarzeń, którym trudno było zapobiec nawet przy dołożeniu szczególnej staranności. Tak rygorystyczna ocena okoliczności, w których doszło do uchybienia terminowi, jest powszechnie aprobowana w orzecznictwie i wynika z istoty procesowej instytucji przywrócenia terminu, która ma charakter wyjątkowy i z tych też powodów może mieć miejsce tylko wtedy, gdy do uchybienia terminowi doszło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie przyjęto także, że nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa.
W przekonaniu Sądu, w stanie faktycznym sprawy, skarżący tego wymogu nie dopełnili. W sprawie bezsporne jest, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. została doręczona skarżącym w dniu 20 lutego 2013 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o możliwości i terminie wniesienia skargi. Usprawiedliwieniem braku winy nie może być zatem błędne przekonanie skarżących o wniesieniu skargi w terminie wskutek błędnego obliczenia terminu. W takiej sytuacji nie można uznać, że strona zachowała dostateczną staranność w prowadzeniu własnych spraw i tym samym wyklucza możliwość przywrócenia terminu do dokonania przedmiotowej czynności. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił przywrócenia uchybionego terminu, o czym orzeczono jak w sentencji.