Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 23 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 573/14

Uzasadnienie

*/Sygn. akt I SA/Wr 573/14

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 13 stycznia 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 17 października 2013 r. nr [...], określającą J. W. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 340.562,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek.

W roku 2008 podatnik prowadził działalność gospodarczą pod firmą I Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowo – Usługowe W. J., której przedmiotem było świadczenie usług budowlano – montażowych, tj. robót elektrycznych na rzecz podmiotów realizujących inwestycje w zakresie budownictwa mieszkaniowego. Podatnik świadczył w tym okresie usługi na rzecz A, B, C J.N., D Spółka z o. o., E. i F Spółka Jawna.

W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego organ pierwszej instancji stwierdził, że podatnik otrzymał od podmiotu G J.Ł., ul. [...], [...] K. 20 faktur VAT o łącznej wartości brutto 1.441,346,50 zł (netto 1.307.450,00 zł, VAT 133.896,50 zł), dokumentujących wykonanie robót elektrycznych na budowach przy ul. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] we W. oraz w G. koło O.. Ponadto podatnik otrzymał od Zakładu Pracy Chronionej "H" Spółka z o. o., ul. [...], [...] K. faktury VAT o łącznej wartości brutto 82,794,00 zł (netto 70.200,00 zł, VAT 12.594,00 zł), dokumentujące wykonanie robót elektrycznych na budowach przy ul. [...] i [...] we W. Według organu podatkowego podatnik zawyżył w badanym okresie koszty uzyskania przychodu łącznie o kwotę 1.377.650,00 zł, ponieważ wystawione przez te podmioty faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Jak wskazał organ, pomimo wielokrotnych prób nie przesłuchano J. Ł. i M.K., prezesa Spółki "H" oraz nie przeprowadzono czynności sprawdzających w tych firmach z uwagi na brak możliwości ustalenia miejsca pobytu tych osób. O fikcyjności faktur wystawionych przez J. Ł. i Spółkę "H" świadczą następujące okoliczności i dowody:

1. - zeznania kierowników poszczególnych budów zatrudnionych przez deweloperów i zeznania inspektorów nadzoru w zakresie prac elektrycznych, którzy nie kojarzyli firmy G i Spółki "H" oraz ich pracowników oraz nie rozpoznali J. Ł. na okazanych zdjęciach,
2. - przesłuchani w charakterze świadków pracownicy I nie kojarzyli firmy G, jej pracowników i właściciela, a także Spółki "H" i jej pracowników,
3. - G i Spółka "H" nie zostali zgłoszeni inwestorom jako podwykonawcy,
4. - w badanym okresie J. Ł. i Spółka "H" nie zgłaszali do ubezpieczenia społecznego pracowników,
5. - specyfika prac elektrycznych wymaga specjalistycznych uprawnień, co wyklucza wykonywanie ich przez przypadkowe osoby,
6. - stan zatrudnienia w I w 2008 r. pokrywał się z danymi podanymi przez kierowników budów,
7. - pomiędzy I a G i Spółką "H" nie zostały zawarte pisemne umowy dotyczące wykonania prac i nie sporządzono protokołów odbioru robót,
8. - J. Ł. zgłosił jako przedmiot działalności gospodarczej kilkanaście różnych branż, odmiennych od usług wykazywanych w fakturach VAT.

Organ podatkowy nie dał wiary wyjaśnieniom podatnika, ponieważ są one niespójne i sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Materiał dowodowy w postaci zeznań inspektorów nadzoru, kierowników budów oraz pracowników I jako jednomyślny, zgodny i spójny daje podstawę do uznania, że prace elektryczne na rzecz inwestorów zostały wykonane wyłącznie przez pracowników I, a faktury VAT wystawione przez G i Spółkę "H" na rzecz kontrolowanego podmiotu nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

W odwołaniu podatnik wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając:

1. - naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji naruszającej podstawowe przepisy prawa materialnego i proceduralnego,
2. - rażące naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej przez pominięcie najistotniejszych dowodów, w tym dowodu z przesłuchania J.Ł. i M.K.,
3. - rażące naruszenie art. 122 w związku z art. 187 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla sprawy: pominięcie kluczowego świadka J. Ł. i M. K., wywodzenie negatywnych skutków z umów cywilnoprawnych łączących stronę z inwestorami, przyjęcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony, nieuwzględnienie staranności strony przy sprawdzaniu kontrahentów, wywodzenie negatywnych skutków z uwagi na brak pisemnej umowy pomiędzy J. Ł. i Spółką "H" a stroną, pominięcie faktu zapłaty za usługi w formie przelewów na rachunki bankowe kontrahentów, pominięcie specyfiki działalności strony, skutkującej brakiem wiedzy o podwykonawcach u pracowników strony,
4. - naruszenie art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej przez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu wobec uznania, że wnioskowane przez stronę dowody nie mają w sprawie znaczenia i uniemożliwienie stronie zadawania pytań,
5. - naruszenie art. 193 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 22 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez ustalenie kosztów uzyskania przychodów i podatku w innej wysokości niż wynikające z ksiąg podatkowych i deklaracji podatkowych.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił przede wszystkim, że w sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia, gdyż w dniu 14 października 2013 r. zostało wszczęte postępowanie karno – skarbowe nr [...] przez Wydział Postępowań Przygotowawczych Urzędu Kontroli Skarbowej we W., o którym podatnik został poinformowany pismem z dnia 6 listopada 2013 r. nr [...], doręczonym w dniu 13 listopada 2013 r. Ponadto bieg terminu przedawnienia został przerwany w wyniku zajęcia rachunku bankowego podatnika w dniu 6 grudnia 2013 r., o czym podatnik został powiadomiony w dniu 11 grudnia 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy potwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż wystawione przez firmę G i Spółę "H" faktury VAT nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Strona nie zgłosiła inwestorom żadnych podwykonawców, nie została zawarta z podwykonawcami umowa o wykonanie prac, nie podpisano umów gwarancyjnych, nie sporządzono protokołów odbioru robót przez podwykonawcę. Przesłuchani w sprawie kierownicy budów i inspektorzy nadzoru zeznali, że nie mieli żadnej styczności z firmą G oraz Spółką "H" i ich pracownikami. Podobnie pracownicy firmy I zeznali, że nie słyszeli o firmie G i Spółce "H". Za to wszyscy przesłuchani świadkowie potwierdzili obecność na budowie innego podwykonawcy, tj. firmy J. Organ podatkowy zauważył, że specyfika robót elektrycznych wymaga szczególnych, specjalistycznych umiejętności, co wyklucza możliwość wykonywania robót elektrycznych przez przypadkowe osoby. Organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom podatnika odnośnie wykonania usług przez firmę G i "H" z uwagi na ich sprzeczność z pozostałym materiałem dowodowym.

Organ odwoławczy wskazał, że nie było możliwe przeprowadzenie czynności sprawdzających w firmie G i "H", pomimo podjętych przez organy podatkowe prób ustalenia miejsca pobytu J. Ł. i M. K.. J. Ł. zgłosił działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej kosmetyków i artykułów toaletowych. W badanym okresie nie zatrudniał pracowników i nie wpłacał składek na ubezpieczenie społeczne. Powyższe okoliczności wskazują, że J. Ł. pozorował jedynie prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast Spółka "H" pod podawanym adresem rejestracyjnym nie była znana i praktycznie od 1998 r. nie funkcjonowała, a M. K. wyprowadził się z K. Ostatnie deklaracja podatkowe Spółka złożyła za 1999 r. Z dniem 30 grudnia 2003 r. podmiot został wykreślony z rejestru podatników VAT. Prokuratura Rejonowa w T. skierowała akt oskarżenia przeciwko M. K. do Sądu Rejonowego w T. dotyczący deklaracji podatkowych za okres 2005 – 2008.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie:

1. - naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji naruszającej podstawowe przepisy prawa materialnego i proceduralnego,
2. - rażące naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej przez pominięcie najistotniejszych dowodów, w tym dowodu z przesłuchania J. Ł. i M. K.,
3. - rażące naruszenie art. 122 w związku z art. 187 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla sprawy: pominięcie kluczowego świadka J. Ł. i M. K., wywodzenie negatywnych skutków z umów cywilnoprawnych łączących stronę z inwestorami, przyjęcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony, nieuwzględnienie staranności strony przy sprawdzaniu kontrahentów, wywodzenie negatywnych skutków z uwagi na brak pisemnej umowy pomiędzy J. Ł. i Spółką "H" a stroną, pominięcie faktu zapłaty za usługi w formie przelewów na rachunki bankowe kontrahentów, pominięcie specyfiki działalności strony, skutkującej brakiem wiedzy o podwykonawcach u pracowników strony,
4. - naruszenie art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej przez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu wobec uznania, że wnioskowane przez stronę dowody nie mają w sprawie znaczenia i uniemożliwienie stronie zadawania pytań,
5. - naruszenie art. 193 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 22 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez ustalenie kosztów uzyskania przychodów i podatku w innej wysokości niż wynikające z ksiąg podatkowych i deklaracji podatkowych.

Skarżący zaznaczył, że organy podatkowe jedynie "podjęły próbę" przeprowadzenia czynności sprawdzających w firmie J. Ł. i w Spółce "H". Za niewystarczające należy uznać próby ustalenia miejsca pobytu M. Ł. i M. K., polegające jedynie na próbie ich przesłuchania za pośrednictwem odpowiednio Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. i Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. Organ dysponował bowiem środkami, w tym wywiad skarbowy, które pozwoliłyby przy większym zaangażowaniu ustalić miejsce pobytu tych świadków. W tej sytuacji organy podatkowe nie mogą zasłaniać się brakiem możliwości ustalenia miejsca pobytu kontrahentów strony. Ponadto J. Ł. zakończył prowadzenie działalności gospodarczej dopiero z dniem 30 listopada 2011 r., a więc trzy lata po okresie, w którym współpracował ze stroną.

Zdaniem skarżącego, niezgłoszenie podwykonawców inwestorowi stanowi wyłącznie naruszenie umowy pomiędzy stroną a zleceniodawcami i nie może powodować negatywnych konsekwencji na gruncie prawa podatkowego. Logiczną konsekwencją niezgłoszenia podwykonawców jest nieujawnianie zleceniodawcom ich "istnienia" i ich "niewidoczność" na budowie, a więc uzasadniona jest nieznajomość J. Ł. i jego pracowników oraz M. K. przez świadków.

Strona podkreśliła, że zeznania świadków, pracowników skarżącego G. S. i T. D. są spójne i logiczne. Twierdzą oni, że na budowie pojawiali się pracownicy z innych firm. Natomiast wiarygodność zeznań S. K. jest wątpliwa z uwagi na jego konflikt ze stroną.

Strona nie może też być obciążona negatywnymi konsekwencjami niezgłoszenia przez jego kontrahentów pracowników do ubezpieczenia społecznego, wskazania szerokiego zakresu działalności gospodarczej oraz niezgłoszenia podanego stronie numeru rachunku bankowego do organu podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie uchybia prawu.

Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia rzetelności faktur wystawionych przez J. Ł. oraz M. K. w imieniu Spółki "H" z tytułu wykonania robót elektrycznych jako podwykonawcy skarżącego.

Na wstępie należy wyjaśnić, że organ odwoławczy uprawniony był do orzekania i wydania zaskarżonej decyzji w dniu 13 stycznia 2014 r. w przedmiocie odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r., z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż w dniu 14 października 2013 r. zostało wszczęte postępowanie karno – skarbowe nr [...] przez Wydział Postępowań Przygotowawczych Urzędu Kontroli Skarbowej we W., o którym podatnik został poinformowany pismem z dnia 6 listopada 2013 r. nr [...], doręczonym w dniu 13 listopada 2013 r. Ponadto nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego - zajęcia rachunku bankowego podatnika w dniu 6 grudnia 2013 r., o czym podatnik został powiadomiony w dniu 11 grudnia 2013 r.

Dokonując oceny prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania podatkowego, Sąd stwierdza że postępowanie to czyni zadość zasadom procesowym przewidzianym w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.: DZ. U. z 2012 r. poz. 749).

Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Uzupełnienie tej zasady zawiera zapis art. 187 § 1, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dodać należy, że zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Oceniając przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie dowodowe odnośnie transakcji z J. Ł. i Spółką "H" stwierdzić należy, że organy podatkowe rzetelnie zgromadziły materiał dowodowy, umożliwiający dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonały jego całościowej oceny zgodnie z prawidłami logiki i doświadczenia życiowego. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł wynikających z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, a wyprowadzone przez organy podatkowe wnioski w zakresie oceny materiału dowodowego należy uznać za trafne i nie przekraczające granic swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej.

Przede wszystkim za nieuzasadnione należy uznać zarzuty związane z pominięciem dowodu z przesłuchania świadka J. Ł. i M. K. oraz nieprzeprowadzeniem czynności sprawdzających w firmie G i Spółce "H". Organom podatkowym nie można bowiem zarzucić w tej kwestii bezczynności i jakichkolwiek zaniedbań.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, organy podatkowe wykorzystały dostępne im środki w celu odnalezienia J. Ł.. Pismem z dnia 10 kwietnia 2013 r. nr [...] organ pierwszej instancji zwrócił się do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z wnioskiem o przeprowadzenie czynności sprawdzających w firmie G J. Ł., ul. [...], [...] K. Z odpowiedzi Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 6 maja 2013 r. nr [...] wynika, że J. Ł. pod wskazanym adresem nie prowadzi działalności gospodarczej i został wymeldowany z dniem 24 listopada 2004 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dniem 10 września 2009 r. wykreślił J. Ł. z rejestru podatników VAT, w dniu 30 października 2011 r. J. Ł. zakończył prowadzenie działalności gospodarczej, składając informacje NIP-3 i VAT -Z.

W wyniku ponownej prośby o przeprowadzenie czynności sprawdzający Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w piśmie z dnia 25 lipca 2013 r. poinformował, że pomimo dwóch wezwań z dnia 6 czerwca 2013 r. i 27 czerwca 2013 r. J. Ł. nie stawił się w organie podatkowym.

W piśmie z dnia 22 lipca 2013 r. nr [...] inspektora kontroli skarbowej zwrócono się do Wydziału Wywiadu Skarbowego z wnioskiem o podjęcie działań w sprawie ustalenia miejsca pobytu J. Ł.. Z odpowiedzi z dnia 28 sierpnia 2013 r. nr [...] Wydziału Wywiadu Skarbowego wynika, że funkcjonariusze wywiadu skarbowego nie ustalili aktualnego miejsca pobytu J. Ł..

Z włączonego do akt sprawy pisma z dnia 10 września 2009 r. nr [...] Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. skierowanego do Dyrektora Izby Skarbowej w K. wynika, że wyczerpano wszelkie możliwości kontaktu z J. Ł. (w miejscu wskazywanym jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej i w momencie składania deklaracji podatkowych w Urzędzie). Również w piśmie z dnia 10 grudnia 2010 r. nr [...] skierowanym do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. poinformował o wyczerpaniu możliwości kontaktu z J. Ł..

Natomiast z pisma z dnia 22 maja 2013 r. nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. wynika, że Zakład Pracy Chronionej "H" Spółka z o. o. z siedzibą w K. (Spółka utraciła status ZPCHR z dniem 1 stycznia 2000 r.) pod wskazanym adresem rejestracyjnym nie jest znany, od 1998 r. Spółka przestała faktycznie działać, a M. K. wyprowadził się z K. Podmiot ten z dniem 30 grudnia 2003 r. został wykreślony z rejestru podatników VAT, a ostatnie deklaracja Spółka złożyła za 1999r.

Wobec powyższego nieuzasadnione są zarzuty naruszenia art. 120,121, 122, 187 § 1 i 123 § 1 Ordynacji podatkowej przez nieprzesłuchanie w charakterze świadka J. Ł. i M. K.. Także obecne stawiennictwo M. K. w postępowaniu karnym, jak podał na rozprawie pełnomocnik strony, nie zmienia powyższej oceny, skoro organy podatkowe prowadziły wieloletnie poszukiwania M. K.. Należy też zauważyć, że w trakcie postępowania podatkowego strona nie podała żadnych danych umożliwiających ustalenie miejsca pobytu osób wystawiających stronie faktury.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy niezbicie wskazuje, że w rzeczywistości nie miały miejsca transakcje opisane wystawionymi przez firmę J. Ł. G oraz Spółkę "H" fakturami.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, podatnik oprócz faktur VAT wystawionych przez J. Ł. i Spółkę "H" oraz zleceń z ogólnie określonym przedmiotem zamówienia nie przedłożył innych pisemnych dowodów wykonania przez firmę J. Ł. i "H" prac elektrycznych o wartości netto 1.377.650,00 zł. W szczególności podatnik nie przedłożył umów zawartych z podwykonawcą, protokołów odbioru robót od podwykonawcy, kosztorysów powykonawczych czy też kalkulacji cenowych, dowodów wydawania materiałów pracownikom J. Ł. i "H" i rozliczeń tych materiałów (jak wynika z umów zawartych z inwestorami podatnik wykonywał prace z materiałów należących do skarżącego lub inwestora).

Ponadto z oświadczeń osób zatrudnionych przez inwestorów wynika, że skarżący nie zgłaszał podwykonawców przy wykonywaniu robót elektrycznych. Oczywiście, jak wskazuje podatnik w skardze nie stanowi to naruszenia przepisów prawa podatkowego, ale okoliczności te wpływają na ocenę wiarygodności wyjaśnień skarżącego co do wykonania robót przez J. Ł. i "H". Należy bowiem zauważyć, że skarżący udzielał inwestorom trzyletniego okresu rękojmi i gwarancji z tytułu odpowiedniej jakości wykonania robót, zobowiązując się do usuwania wad wykonanych robót. Wadliwe wykonanie robót mogło również stanowić przyczynę odstąpienia przez inwestora od umowy. Pomimo wysokiej wartości robót dokumentowanych fakturami wystawionymi przez J. Ł. i "H" skarżący nie zagwarantował sobie możliwości dochodzenia tego rodzaju roszczeń od J. Ł. i "H".

Z zeznań kierowników poszczególnych budów oraz inspektorów nadzoru: A. P., A. K., M. B. i W. S. wynika, że osoby te nie posiadały informacji o wykonywaniu robót elektrycznych przez J. Ł. i firmę G oraz Spółkę "H". Nie widzieli na budowie ani J. Ł. ani jego pracowników, nie rozpoznali J. Ł. na okazanej fotografii. Nie kojarzyli również Spółki "H". Również przesłuchani w sprawie pracownicy firmy skarżącego S. K., L.M., G. S., T. D. nie słyszeli o firmie G i J. Ł. oraz Spółce "H". Wprawdzie G. S. i T. D. wiedzieli o zatrudnianiu podwykonawców, ale nie potrafili podać żadnych szczegółów w tym zakresie. Co istotne niektórzy z przesłuchanych świadków wiedzieli o wykonywaniu instalacji domofonowej i telewizyjnej przez innego podwykonawcę firmę J. Okoliczność ta przeczy twierdzeniom skarżącego, że jego podwykonawcy musieli być na budowach "niewidoczni", ponieważ nie zgłaszał ich inwestorom.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, z zeznań przesłuchanych świadków nie wynika, aby S.K. był skonfliktowany ze skarżącym, co rzekomo miało mieć wpływ na treść jego zeznań. Świadek ten wyjaśnił, że jako kierownik robót elektrycznych w firmie skarżącego musiałby wiedzieć o zatrudnieniu podwykonawców.

Wątpliwości co do faktycznego wykonania robót przez firmę G budzą też wskazane przez skarżącego okoliczności nawiązania współpracy z tą firmą. W dniu 21 lipca 2011 r. w KP Policji skarżący wyjaśnił, że nigdy nie był w siedzibie firmy G, nie sprawdzał tej w firmy w urzędach, J. Ł. zgłosił się na budowę i okazał mu NIP, REGON i wpis do ewidencji działalności gospodarczej, a skarżący wystawił zlecenia wykonania robót elektrycznych. Także w dniu 19 czerwca 2013 r. skarżący wyjaśnił, że z J. Ł. kontaktował się tylko telefonicznie, nie był w jego firmie, J. Ł. okazał mu wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dowód rejestracji jako podatnik VAT, NIP, REGON oraz uprawnienia SEP pracowników.

Skarżący zlecił do wykonania prace o szerokim zakresie i znacznej wartości firmie, która zgodnie z okazanym wpisem do ewidencji działalności gospodarczej nie zajmowała się świadczeniem usług elektrycznych. Jak słusznie zauważyły organy podatkowe, wykonywanie tego rodzaju usług wymaga posiadania odpowiednich uprawnień, w tym uprawnień SEP i nie mogą być te usługi wykonywane przez przypadkowe osoby. Podobnie M. K. okazał wpis do ewidencji działalności gospodarczej, NIP, REGON i uprawnienia SEP jednego z pracowników, a pozostali pracownicy tylko zapewnili o posiadaniu takich uprawnień.

Z pisma z dnia 20 sierpnia 2013 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. wynika, że firma G nie figurowała w 2008 r. jako płatnik składek, brak było osób zgłoszonych do ubezpieczenia. Również z pisma z dnia 29 sierpnia 2013 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. Inspektorat w K. wynika, ze ZPCHR "H" w 2008 r. nie figurował jako płatnik składek i nie zatrudniał pracowników. Informacje te świadczą o braku potencjału tych firm do wykonywania robót elektrycznych.

Organy podatkowe słusznie również uznały, że przekazanie środków pieniężnych na rachunek bankowy nie świadczy o wykonaniu przez podwykonawcę wskazanych w fakturach prac.

Nie znajduje również usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 193 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 22 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.

23. Oznacza to, że jedynie nabycie towaru lub usługi i w efekcie poniesienie wydatku na zakup towaru lub usługi uprawnia do zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Musi zatem wystąpić rzeczywista transakcja, która winna być udokumentowana fakturą. Nie uprawnia natomiast do obciążenia kosztów uzyskania przychodów samo posiadanie faktury.

W rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy niezbicie wskazuje, że czynności wykonania robót elektrycznych udokumentowane spornymi fakturami, wystawionymi przez firmę J. Ł. i "H" nie miały w rzeczywistości miejsca, w związku z czym skarżący nie jest uprawniony do zaliczenia kwot wynikających z tych faktur do kosztów uzyskania przychodów.

Należy również wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyrokach z dnia 28 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 2/13 oraz z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1710/13 oddalił skargi skarżącego w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2007 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r., uznając że faktury wystawione przez G J. Ł. są fakturami nie dokumentującymi rzeczywistych transakcji.

Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.