Uzasadnienie
Decyzją z dnia 29 lutego 2012 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego w L. określił J.O. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.
Od tej decyzji podatnik wniósł odwołanie.
Działając na podstawie art. 227 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.: dalej – O.p.), pismem z dnia 28 marca 2012 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego w L. przesłał odwołanie wraz z aktami sprawy oraz własnym stanowiskiem do Dyrektora Izby Celnej we W. Stanowisko organu I instancji, zajęte w kwestii zasadności wniesionego odwołania, zostało wysłane także do wiadomości J.O.
Pismo to, określone przez J.O. jako decyzja Dyrektora Izby Celnej we W., jest przedmiotem skargi przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu.
W odpowiedzi na tę skargę, Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że postępowanie odwoławcze jest w toku, a zatem nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia, która to przesłanka warunkuje dopuszczalność skargi przed sądem administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Podjęta przez organ czynność z zakresu administracji publicznej może stanowić przedmiot zaskarżenia do sądu administracyjnego, o ile pozostaje w związku ze sferą praw i obowiązków kontrolowanego oraz stanowi jeden z aktów lub czynności o jakich mowa w treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270: dalej – p.p.s.a.).
Z kolei, jak stanowi art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje (przewidziany w ustawie) żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (52 § 2 p.p.s.a.).
Wniesiona przez skarżącego skarga na pismo Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 28 marca 2012 r. nie spełnia żadnego z w/w wymogów.
W pierwszej kolejności należy podnieść, że objęte skargą pismo nie stanowi aktu lub czynności o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., (w szczególności, nie jest ono – jak to zostało ujęte w skardze – decyzją).
Charakter zaskarżonego pisma należy bowiem rozpatrywać jedynie w płaszczyźnie czynności technicznej organu I instancji, realizującego w ten sposób procedurę międzyinstancyjną, jaką w myśl art. 227 O.p. zobowiązany jest ten organ stosować w przypadku zaskarżenia jego orzeczenia.
Jak stanowi art. 227 O.p., organ podatkowy do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania, chyba że, wyda w tym terminie decyzję na podstawie art. 226 O.p. (uchylającą lub zmieniającą decyzję objętą odwołaniem). Przekazując sprawę, organ ten obowiązany jest ustosunkować się do przedstawionych zarzutów oraz poinformować stronę o sposobie ustosunkowania się do nich.
Reasumując, jakkolwiek objęte skargą pismo Naczelnika Urzędu Celnego w L. zostało skierowane do strony w następstwie wniesionego przez nią odwołania, to stanowisko zajęte w tym piśmie jest jedynie stanowiskiem organu I instancji (nie wiążącym organu odwoławczego), wypowiedzianym w kwestii zasadności tego odwołania. Pismo to nie stanowi zatem rozstrzygnięcia sprawy w ramach postępowania odwoławczego (w formie decyzji), ani nie przesądza o jego kierunku, a jedynie, bezpośrednio poprzedza etap rozpoznania sprawy w trybie drugoinstancyjnym, które, jak wynika z odpowiedzi na skargę, jest w toku.
Powyższe przesądza również o tym, że skarżący, niezależnie od charakteru pisma które skarży, nie wyczerpał trybu o jakim mowa w art. 52 p.p.s.a. Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest bowiem równoznaczne ze spełnieniem warunku o jakim mowa w tym przepisie (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r., sygn. akt I SA 2813/03, niepubl.). W sprawie, skarżącemu będzie przysługiwać zatem skarga do sądu administracyjnego dopiero po rozpoznaniu jego odwołania od przez właściwy organ.
Z tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) w zw. z art. 3 § 2 i art. 52 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargę odrzucił, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.