Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: Naczelnik US) wydał wobec A sp. z o.o. S.K.A. (wcześniej A sp. z o.o. S.K.A. – dalej: strona, spółka, skarżąca) zaskarżone postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym za IV kwartał 2012 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia. W dniu 4 lutego 2013 r. strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zarzuciła, że zostało ono doręczone osobie nieupoważnionej. Dyrektor Izby Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor IS) postanowieniem z dnia [...] marca 2013r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia, albowiem postanowienie nie zostało doręczone. Organ pouczył o obowiązku właściwego doręczenia.
Wskazane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej stało się przedmiotem skargi złożonej przez spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia z dnia 17 grudnia 2013 r. (sygn. akt 789/13) oddalił skargę złożoną w tej sprawie uznając, że organ zasadnie orzekł o niedopuszczalności zażalenia. Sąd za prawidłową uznał ocenę, że postanowienie Naczelnika US z dnia [...] stycznia 2013 r. nie było doręczone.
Bazując na stwierdzeniu odnośnie niedoręczenia postanowienia z dnia [...] stycznia 2013 r., Naczelnik US dokonał następnie jego skutecznego doręczenia, przy czym egzemplarz doręczonego postanowienia opatrzony był innym numerem porządkowym.
Strona ponownie zaskarżyła zażaleniem doręczone jej postanowienie. Dyrektor IS w dniu [...] czerwca 2013 r. stwierdził niedopuszczalność złożonego zażalenia. W uzasadnieniu wskazał, że postanowienie zostało wydane w toku kontroli podatkowej, co powoduje, że nie przysługuje na nie zażalenie. Skargę na to postanowienie oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r. (sygn. akt I SA/Wr 1371/13).
W dniu 12 lipca 2013 r. Naczelnik US sprostował z urzędu pouczenie zamieszczone w uprzednio doręczonym postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT. W postanowieniu wskazano, że stronie służy skarga do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Pełnomocnik spółki w dniu 23 grudnia 2013 r. złożył wezwanie do usunięcie naruszenia prawa w postanowieniu Naczelnika US z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] (niedoręczonym).
Naczelnik US pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] udzielił spółce odpowiedzi na wezwanie.
W dniu 19 lutego 2014 r. pełnomocnik strony złożył do tutejszego Sądu, za pośrednictwem Naczelnika US (data wpływu pisma – 20 lutego 2013 r.), skargę na opisane w sentencji postanowienie w którym zakwestionował także stanowisko organu zawarte w odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Przepis art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), określający podstawy odrzucenia skargi przez sąd, nawiązuje do konstrukcji przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności (bezczynności) organu administracji publicznej do sądu administracyjnego. Przez przesłanki te należy rozumieć określone w ustawie procesowej warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące zarówno przedmiotu skargi, jej formy, jak i treści, którą powinna zawierać skarga, przy zachowaniu których może nastąpić kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny. Badanie przez sąd, czy zaistniały lub też zostały zachowane przez skarżącego przesłanki dopuszczalności zaskarżenia określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej, musi być poprzedzone ustaleniem przez sąd istnienia przedmiotu zaskarżenia, którego nieistnienie oznacza, że skarga nie ma prawnego bytu (nie istnieje de iure). Istnienie przedmiotu zaskarżenia jest bowiem konieczną przesłanką dopuszczalności zaskarżenia danego aktu lub czynności i musi on istnieć w chwili wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Należy zaznaczyć, że w orzecznictwie zasadnie się przyjmuje, iż postanowienie właściwego organu podatkowego w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług, podjęte poza czynnościami sprawdzającymi, a więc niezaskarżalne w drodze zażalenia, może być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. Przyjmuje się bowiem, że postanowienie takie stanowi "inny akt z zakresu administracji publicznej" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a. Jak bowiem wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2013 r. (I FSK 1133/13, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl), podatnikowi przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wydane w czasie kontroli podatkowej na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Jednakże warunkiem zaskarżenia takiego aktu jest między innymi jego doręczenie, przez co wywoływać ono będzie określone skutki prawne. Z przepisu art. 218 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) wynika, że doręczeniu (na piśmie) podlegają postanowienia organu podatkowego od których przysługuje zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego (jak w przypadku omówionego wyżej rodzaju postanowień). Także z przepisu art. 212 tej ustawy wynika związanie organu decyzją od chwili jej doręczenia, która to zasada znajduje zastosowanie także w przypadku postanowień (art. 219 Ordynacji podatkowej).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 – (między innymi brak zdolności sądowej, powaga rzeczy osądzonej, upływ terminu czy nieuzupełnienie braków formalnych skargi) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi "z innych przyczyn" na postanowienie organu zachodzi także wtedy, gdy nie weszło ono do obrotu prawnego, albowiem przez to nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Innymi słowy, niedopuszczalność skargi z "innych przyczyn" zachodzi między innymi w sytuacji, gdy tak jak w rozpatrywanej sprawie, postanowienie organu będące przejawem określonej wyżej czynności organu należącej do kognicji sądu administracyjnego nie zostało doręczone skarżącemu.
Jak wynika z akt administracyjnych w niniejszej sprawie oraz dostępnych sądowi akt spraw o sygn. I SA/Wr 1371/13, I SA/Wr 789/13 oraz I SA/Wr 98/14, zaskarżone postanowienie nie zostało doręczone skarżącej spółce, co było zgodne również z jej twierdzeniami zgłoszonymi w pierwotnym zażaleniu. Stwierdzenie to, w świetle wcześniejszych uwag, uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł w pkt II na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zgodnie z którym, sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.
Ubocznie należy podnieść, w kontekście zarzutów strony pod adresem stanowiska organu zwartego w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. - będącego odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, że wobec wykazanej wyżej niedopuszczalności skargi bezprzedmiotowym było roztrząsanie sformułowanej w tym zakresie pretensji.