Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 15 listopada 2013 r., nr [...], D. Ł. (dalej jako skarżący) zawarł wniosek wstrzymanie wykonania tego aktu.
W uzasadnieniu podniósł, że z tytułu zaskarżonej decyzji i trzech innych, ciążą na nim zaległości podatkowe w wysokości 1.110.000 zł (bez odsetek). Ich egzekucja spowodowałaby likwidację działalności gospodarczej, zwolnienie pracowników oraz konieczność zwrotu dotacji, pobranych na realizację programów dotowanych przez Unię Europejską. Wpłynęłaby także na sytuację rodzinną skarżącego bowiem działalność gospodarcza stanowi jedyne źródło jej utrzymania. W jego ocenie wskazane skutki te byłyby nieodwracalne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku.
W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a.
Odnosząc powyższe uwagi do wniosku skarżącego stwierdzić należy, że nie przedstawił on jakichkolwiek dowodów na to, że w sprawie mogą zachodzić niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności zabrakło dokumentacji finansowej, która pozwoliłaby na dokonanie dokładnej oceny sytuacji finansowej skarżącego i określenie, czy wysokość ciążących na nim zaległości podatkowych rzeczywiście zagraża jego płynności finansowej.
Wobec czego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.