Uzasadnienie
W sprawie, zaskarżona decyzja została doręcza w dniu 4 grudnia 2018 r. Skargę do tut. Sądu za pośrednictwem organu strona nadała w formie elektronicznej w dniu 3 stycznia 2019 r.
Zgodnie z potwierdzeniem odbioru podpis elektroniczny złożono 3 stycznia 2019 r. o godzinie 22:30 (k. 2 akt sądowych). Podpis elektroniczny pracownik organu zweryfikował w dniu 4 stycznia 2019 r. (adnotacja na potwierdzeniu odbioru k. 2 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako spóźniona podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. W sytuacji, gdy strona uchybi terminowi wynikającemu z art. 53 § 1 p.p.s.a., wniesiona skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W sprawie, skarżąca odebrała zaskarżoną decyzję w dniu 4 grudnia 2018 r. Zatem, trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał w dniu 3 stycznia 2019r., w czwartek.
W sprawie, skarżąca przesłała skargę do organu za pośrednictwem platformy e-PUAP - w dniu 3 stycznia 2019 r. o godzinie 22:30.
Z uwagi na fakt, iż skarga została przesłana po godzinach pracy urzędu oraz z uwagi na weryfikację podpisu w dniu 4 stycznia 2019 r. oczywiste jest, że skarga została pobrana ze skrzynki pocztowej (elektronicznej) organu i wydrukowana przez pracownika organu w dniu 4 stycznia 2019 r.
Sąd wskazuje, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r. sygn. akt I OPS 10/13 (publ. w CBOSA) w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 p.p.s.a. – nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz.U. z 2013 r., poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że w takiej sytuacji najwcześniejszą datą, w której pismo nadane drogą elektroniczną może być uznane za wniesione do sądu, jest data jego wydrukowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 marca 2016 r., I OZ 268/16; z dnia 6 maja 2015 r., I OSK 1035/15, z dnia 22 października 2014 r., I OZ 884/14). Wówczas dopiero pismo uzyskuje wymiar materialny, a więc przyjmuje cechy pisma tradycyjnego. Wykonany wydruk należy, jako pismo wpływające do sądu, oznakować pieczęcią (tzw. prezentatą) oraz podpisem pracownika przyjmującego pismo, ze wskazaniem sądu, daty i godziny wpływu oraz liczby załączników. Miarodajny jest zatem rzeczywisty czas wydrukowania, gdyż wtedy zapis elektroniczny uzyskuje swą zmaterializowaną tradycyjną, papierową formę (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2012 r., III CZP 9/12).
W rozpoznawanej sprawie dzień "zmaterializowania skargi" przez pracownika organu nastąpił w dniu 4 stycznia 2019 r. Tym samym jest to data wniesienia skargi do sądu administracyjnego, za pośrednictwem organu, zgodnie z wymienionymi na wstępie przepisami ustawy p.p.s.a. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarga została złożona z uchybieniem ustawowego terminu.
Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji.
Jednocześnie w pkt II sentencji, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14).
Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która w myśl art. 247 p.p.s.a., wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy.