Uzasadnienie
W piśmie z dnia 25 sierpnia 2016 r. strona wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji pierwszoinstancyjnej, która uostateczniła się z chwilą wydania zaskarżonego postanowienia. Jako podstawę wstrzymania strona wskazała ryzyko spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wyjaśniła, że objęta decyzją pierwszoinstancyjną należność jest egzekwowana przez niemieckie organy podatkowe. Po drugie strona podała, że złożyła wniosek o rozłożenie na raty zaległości podatkowej z ww. decyzji wymiarowej. Postępowanie zostało jednak zawieszone. Wyegzekwowanie zatem należności przez niemieckie organy podatkowe spowoduje bezprzedmiotowość wniosku skarżącej o udzielenie ulgi w spłacie. Oprócz tego strona zwróciła uwagę, że na etapie rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ podatkowy pierwszej instancji wstrzymał wykonanie decyzji ostatecznej. Z tego względu strona wniosła o wstrzymanie ostatecznej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji do czasu prawomocnego wydania orzeczenia przez Sąd w skargę na postanowienie organu podatkowego drugiej instancji o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Do swojego wniosku strona dołączyła postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej oraz pismo z niemieckiego urzędu skarbowego w przedmiocie egzekucji należności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Wniosek zasługiwał na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że strona skarżąca wnosi o wstrzymanie wykonania innego, niż zaskarżony aktu, a mianowicie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r.
Sąd podziela stanowisko wielokrotnie wyrażane w doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych, że na gruncie o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) możliwe jest objęcie ochroną tymczasową aktu innego niż zaskarżony. W myśl bowiem powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w stosunku do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W opinii Sądu, wskazany przez stronę akt – decyzja wymiarowa pierwszoinstancyjna – znajduje się w granicach tej samej sprawy, co zaskarżony akt – postanowienie organu odwoławczego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Oba akty zostały bowiem wydane przez organy podatkowe w tym samym postępowaniu podatkowym, ale na różnych etapach. Dla możliwości wstrzymania aktu nie ma jednak wpływu kwestia, że zaskarżony akt ma charakter procesowy, a objęty wnioskiem merytoryczny. Trzeba podkreślić, że w przypadku wzruszenia przez Sąd zaskarżonego postanowienie istnieje ryzyko, że decyzja wymiarowa straci przymiot ostateczności i nie będzie podlegać egzekucji. Potwierdza to treść art. 164 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: O.p.), który stanowi, że: "Przed rozpatrzeniem podania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia organ podatkowy pierwszej instancji, na żądanie strony, może wstrzymać wykonanie decyzji lub postanowienia". Należało zatem uznać, że wskazana przez stronę decyzja stanowi akt prawny podjęty w granicach tej samej sprawy administracyjnej.
Dalej należy wskazać, że przesłankami wstrzymania aktu w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. jest niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W opinii Sądu, wyegzekwowanie zobowiązania podatkowego przez niemieckie organy administracji publicznej może wywołać stan, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przypadku bowiem utraty przez decyzję przymiotu wykonalności utrudnione będzie – z uwagi na transgraniczny charakter egzekucji – odzyskanie przez stronę pobranych kwot.
Należy podkreślić, że takie ryzyko dostrzegł w sprawie organ podatkowy pierwszej instancji. Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wstrzymał wykonanie swojej decyzji do czasu rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ponieważ mogło dojść do negatywnych i nieodwracalnych skutków przymusowego wykonania spornego zobowiązania podatkowego (postanowienie z dnia 15 marca 2016 r.). Ocenę taką podziela również Sąd.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.