Uzasadnienie
Skarżący A. C. wniósł skargę na niewykonanie przez Wojewodę Dolnośląskiego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 1410/19, wydanego w sprawie ze skargi na bezczynność wskazanego organu administracji publicznej w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że Skarżący nie wezwał organu do dobrowolnego wykonania ww. wyroku.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 8 grudnia 2020 r., pismem z 15 grudnia 2020 r. wezwano Skarżącego do przedłożenia dowodu wniesienia do organu wezwania do wykonania ww. wyroku WSA we Wrocławiu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie to, jak wynika z akt sprawy, zostało doręczone Skarżącemu w dniu 18 grudnia 2020 r. i pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Prawomocnym wyrokiem z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 1410/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu z rażącym naruszeniem prawa i zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z przywołanego przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione, aby sąd uznał skargę wniesioną w trybie art. 154 p.p.s.a. za złożoną skutecznie. Po pierwsze, sprawa musi dotyczyć bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę, wydanym na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Musi zatem zaistnieć sytuacja, w której sąd zobowiązał organ administracji publicznej do podjęcia określonych działań z zakresu administracji publicznej. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi obowiązana jest wezwać właściwy organ do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy.
Wymienione przesłanki stanowią o dopuszczalności takiej skargi, a ich niespełnienie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z analizy akt niniejszej sprawy wynika, że tylko pierwsza z wymienionych przesłanek została spełniona. Z ww. wyroku bowiem wynika, że na organ został nałożony obowiązek załatwienia sprawy w określonym przez sąd terminie. Skarżący natomiast nie spełnił drugiej z przesłanek, gdyż nie wykazał, by przed wniesieniem skargi wystosował do właściwego organu pisemne wezwanie do wykonania ww. wyroku (wezwanie Sądu o wykazanie spełnienia rzeczonego warunku pozostało bez odpowiedzi Skarżącego). Brak wezwania organu do wykonania wyroku wynika także z akt administracyjnych sprawy, co potwierdził organ w odpowiedzi na skargę.
W konsekwencji uznać należało, że skarga nie spełnia warunków jej dopuszczalności, a zatem podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.