Uzasadnienie
Wniosek strony skarżącej o sprostowanie uzasadnienia wyroku był zasadny.
Podstawę jego uwzględnienia stanowi przepis art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270: dalej p.p.s.a.)
Zgodnie z tym przepisem, Sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe albo inne oczywiste omyłki.
W orzecznictwie sądowym powszechnie aprobowany jest pogląd, że sprostowaniu na podstawie tego przepisu mogą podlegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155).
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie Sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym (por. T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, s. 486 i nast.)
W stanie sprawy wynikającym z przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej opisu podatkowoprawnego stanu faktycznego wynika bezspornie, że strona skarżąca prowadziła działalność gospodarczą na terenie K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej na podstawie zezwolenia nr 55 z dnia 2 lutego 2006 r., a nie, jak omyłkowo podano w uzasadnieniu, na podstawie zezwolenia z dnia 2 grudnia 2006 r.
Wskazana okoliczność uzasadniała sprostowanie tej oczywistej omyłki pisarskiej, o czym, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.