Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 617/21 I SPP/Wr 82/21 Sąd utrzymał w mocy zarządzenie referendarza o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Pismem z dnia 22 czerwca 2022 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 10 sierpnia 2021 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł.
W reakcji na wezwanie skarżący ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wniosek został zarejestrowany pod sygnaturą I SA/Wr 617/21, I SPP/Wr 164/22.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że pomimo skutecznego doręczenia skarżącemu odpisu prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu, strona w zakreślonym terminie należnej opłaty nie uiściła składając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zdaniem Sądu, kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie zniweczył rygoru odrzucenia skargi zawartego w wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu.
Co prawda skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu PPF, jednakże z uwagi na fakt, że skarżący wielokrotnie składał wnioski o przyznanie prawa pomocy bez urzędowego formularza i to nie tylko w przedmiotowej sprawie i wielokrotnie był o formularz wzywany, to w ocenie Sądu posiada wiedzę na temat tego, w jakiej formie należy taki wniosek złożyć. Podkreślenia nadto wymaga, że notoryczne składanie wniosków o przyznanie prawa pomocy nie na urzędowym formularzu pomimo wezwania sądu, w sytuacji gdy w tej materii, orzekł Sąd pozostawiając wniosek bez rozpoznania, prowadzi do celowego przedłużania postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, orzekając o tym w pkt I sentencji postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 249a p.p.s.a. jeżeli (...) rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Skoro Sąd odrzucił w sprawie skargę z powodu jej nieopłacenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., zaś ewentualne zażalenie na to rozstrzygnięcie nie podlega opłacie (art. 220 § 4 p.p.s.a.), procedowanie w przedmiocie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych należy uznać za zbędne. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 249a p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 4 p.p.s.a. umorzył postępowanie w przedmiocie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, orzekając o tym w pkt II sentencji postanowienia.