Uzasadnienie
W skardze wniesionej na oznaczoną w komparycji decyzję, pełnomocnik strony skarżącej radca prawny J. O. wniósł o wstrzymanie jej wykonania.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki wobec potencjalnych niebezpieczeństw przenoszenia jej do postępowań za kolejne miesiące rozliczeniowe VAT.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył,co następuje:
Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jako takie jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa w powołanym przepisie.
Należy podkreślić, że Sąd nie ma możliwości poszukiwania z urzędu faktów mających przemawiać na korzyść ubiegającego się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Władny jest jedynie wyczerpująco ocenić w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. te fakty, które wskazała strona (vide post. NSA z dnia 18 października 2007 r. II FZ 507/07). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest więc wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania, że zachodzą przesłanki o których mowa w § 3 art. 61 p.p.s.a, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (post.
NSA z dnia 30 listopada 2004 r. GZ 120/04 niepubl.). Skoro bowiem podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających Sądowi na podjęcie rozstrzygnięcia w ww. przedmiocie, są okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, to powinna być to informacja kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji strony. (post. NSA z dnia 6 lutego 2007 r. sygn. akt I FZ 684/06 niepubl.). Jeżeli zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to uznać należy, że strona nie wykazała istnienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd.
Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że wniosek skarżącego nie odpowiada wspomnianym wyżej wymogom. Argumentacja skarżącego jest ogólnikowa odnosząca się jedynie do przywołania treści przepisu i nie pozwala na ocenę prawdopodobieństwa wystąpienia negatywnych konsekwencji o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie przestawił swojej sytuacji finansowej i majątkowej (pożądane byłoby zwłaszcza wskazanie posiadanych środków finansowych, wysokości osiąganych dochodów oraz wymagalnych zobowiązań w tym na rzecz Skarbu Państwa). Skarżący nie podaje żadnych danych pozwalających na weryfikację jego twierdzeń. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki wobec potencjalnych niebezpieczeństw przenoszenia jej do postępowań za kolejne miesiące rozliczeniowe VAT są niewystarczające do udzielenia stronie ochrony tymczasowej przez Sąd.
W świetle powyższych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.