Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 26 maja 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 64/20

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako DKIS, Organ) z [...] 2019 r. nr [...], którym utrzymane zostało w mocy postanowienie tegoż Organu z [...] 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku S. D. (dalej jako: Strona, Wnioskodawca, Skarżący) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (uzupełnionego pismem, z dnia 20.09.2019 r.) w zakresie ustalenia, czy zbycie przez Gminę na rzecz Wnioskodawcy nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z przedstawionych akt administracyjnych wynika, ze Wnioskodawca 23 lipca 2018 r. na formularzu ORD-IN złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej oznaczając:

1. – Rodzaj Wnioskodawcy: osoba fizyczna;
2. – Status: Podatnik;
3. – Miejsce zamieszkania;
4. – Przedmiot wniosku: zaistniały stan faktyczny (1), przepisy art. 15 ust. 1, 2, 6 ustawy o podatku od towarów i usług z 11.03.2004 r.

We wniosku Strona podała, że zakupiła - jako konsument - wraz z żoną do wspólnego majątku ustawowego, na potrzeby własne (niezwiązane z działalnością gospodarczą) od Gminy L. (dalej jako: Gmina) nieruchomość gruntową (dane działki, KW, adres) za cenę netto 74.200,00 zł, do której doliczono podatek VAT o stawce 23% (17.066,00 zł). Cena brutto w wysokości: 91.266,00 zł zapłacona została przed zawarciem umowy w formie aktu notarialnego, sprzedaż nastąpiła w drodze przetargu ustnego nieograniczonego. Z treści Ksiąg Wieczystych wynika, że Gmina nabyła tą nieruchomość nieodpłatnie, decyzją Wojewody L. na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z 10.05.1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych w związku z art. 5 ust. 1 tej ustawy. Ze wspomnianej decyzji wynika, że nabycie nastąpiło z mocy prawa nieodpłatnie.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Wnioskodawca zadał pytanie o treści:

"Czy zbycie (sprzedaż) na rzecz konsumenta przez Gminę nieruchomości otrzymanych nieodpłatnie z mocy prawa na podstawie przytoczonych przepisów oraz niewykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z 11.03.2004 roku o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem VAT ?"

We własnym stanowisku Wnioskodawca zakwestionował opodatkowanie z uwagi na brak podstaw faktycznych i prawnych. Nabycie nieruchomości przez Gminę nastąpiło nieodpłatnie i niezależnie od woli Gminy. Nieruchomość nie była wykorzystywana przez Gminę w jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Przy sprzedaży nieruchomości Gmina nie występowała jako podatnik podatku od towarów i usług (nie było to elementem działalności gospodarczej Gminy) lecz wykonaniem zwykłych prawa właściciela nieruchomości. Tym samym Strona zapłacił w cenie nienależny podatek od towarów i usług.

DKIS w piśmie z 10 września 2019 r. wskazując na przepisy art. 14b § 1-2, § 4 oraz art. 14s § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) – dalej jako o.p. i podnosząc, że we wniosku zaznaczono, iż Wnioskodawca występuje jako podatnik, wezwał o wskazanie czy Wnioskodawca jest zamawiającym w rozumieniu przepisów Prawa zamówień publicznych i czy pytanie dotyczy kwestii mającej wpływ na sposób obliczania ceny, w związku z udzielonym zamówieniem publicznym. Nawiązując do obowiązku przedstawienia wyczerpującego stanu faktycznego i wskazując, że wniosek musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy Organ wezwał o:

1. • przeformułowanie pytania, by dotyczyło stosowania konkretnych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w odniesieniu do przedstawionego opisu sprawy oraz sfery konkretnych praw/obowiązków Wnioskodawcy,
2. • przedstawienia własnej oceny prawnej Wnioskodawcy do przeformułowanego pytania.

W wezwaniu zawarto pouczenie, że brak uczynienia mu zadość spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

Na ww. wezwanie Strona zareagowała pismem z 20 września 2019 r. zatytułowanym Uzupełnienie Braków Formalnych informując, że nie jest zamawiającym i pytanie nie dotyczy kwestii związanych z obliczeniem ceny w związku z zamówieniem publicznym. Pytanie zostało przeformułowane na treść, zgodnie z którą:

"Czy w związku z art. 5 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z 10.05.1990 roku Przepisy prowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych oraz art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11.03.2004 roku, w zw. z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11.03.2004 roku, w zw. z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28.11.2006 roku jako konsument (osoba nieprowadząca działalności gospodarczej) byłem zobowiązany zapłacić podatek VAT doliczony do ceny sprzedaży kupując od Gminy nieruchomość gruntową niezabudowaną, niewykorzystywaną przez Gminę do prowadzenia działalności gospodarczej, otrzymaną przez Gminę nieodpłatnie z mocy prawa na podstawie decyzji administracyjnej, otrzymaną przez Gminę w okresie w którym w polskim systemie prawnym nie istniał podatek VAT ?"

We własny stanowisku Wnioskodawca wskazał, że nie był zobowiązany zapłacić podatek VAT kupując od Gminy nieruchomość gruntową niezabudowaną – Gmina nie powinna naliczyć tego podatku. Podniósł, że Gmina nie działała jako podatnik przy sprzedaży nieruchomości i nie powinna doliczyć podatku do ceny, a zapłacony przez Wnioskodawcę podatek jest nienależny. Gmina w związku z nabyciem nieruchomości nie dokonywała odliczenia podatku naliczonego. Sprzedaż przez Gminę nieruchomości zawierała się w zakresie zwykłych czynności właścicielskich. Strona podkreśliła, że jako konsument nie miała obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług doliczonego do ceny zakupu.

W dniu 2.10.2019 r. DKIS wydał postanowienie, w którym na podstawie art. 13 § 2a, art. 165a § 1, w związku z art. 14h o.p., którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przedmiotowego wniosku Strony o interpretację przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie ustalenia, czy zbycie przez Gminę na rzecz Wnioskodawcy nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W treści swojego rozstrzygnięcia Organ wskazał w szczególności, że:

1. – Wnioskodawca ma uprawnienie do uzyskania interpretacji w każdej indywidualnej sprawie podatkowej, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej.
2. – Zainteresowanym jest każdy, kto złoży wniosek w sprawie indywidualnej, która dotyczy jego praw i/lub obowiązków podatkowych (np. sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania podmiotu składającego wniosek o wydanie interpretacji).
3. – Przepisy prawa podatkowego wskazane we wniosku musza mieć zastosowanie przy wykonywaniu obowiązków podatkowych ciążących na wnioskodawcy – złożenie wniosku musi wiązać się z prowadzoną lub zamierzona działalnością wnioskodawcy, a interpretacja musi mieć dla wnioskodawcy walor praktyczny pod względem prawnym, a nie wyłącznie ekonomiczny.

W konkluzji DKIS uznał, że wykładnia przepisów powołanych we wniosku i opis stanu faktycznego nie dotyczą sytuacji prawno-podatkowej Strony, lecz Gminy jako dokonującej dostawy nieruchomości gruntowej. Ponadto stwierdził, że o interpretację indywidualną może zwrócić się podmiot, który może skorzystać z ochrony przewidzianej przez przepisy art. 14k-14n Ordynacji podatkowej.

Strona na ww. postanowienie złożyła zażalenie, w który nie zgodziła się z poglądem, zgodnie z którym o interpretację podatkową może wnosić wyłącznie podmiot uprawniony do skorzystania z ochrony przewidzianej w art. 14k-14n o.p.. Zdaniem Strony interpretacja może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego, co przewiduje art. 14 § 3 o.p. Przepis art. 14k o.p. jako wskazujący skutki wydania interpretacji po powstaniu skutków prawnopodatkowych związanych ze zdarzeniem jest zaś bez znaczenia. Zwrócono uwagę na rozszerzenie od dnia 1.07.2007 r katalogu uprawnionych do występowania z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej - z katalogu zamkniętego obejmującego jedynie podatnika, płatnika, inkasenta, do "zainteresowanego". Skoro Wnioskodawca zapłacił podatek od towarów i usług doliczony do ceny sprzedaży nieruchomości to Jego interes prawnopodatkowy jako nabywcy – czy był zobowiązany do zapłaty podatku – jest oczywisty.

Organ mylnie zawęził pojęcie interesu prawnopodatkowego do interesu Gminy jako płatnika podatku VAT, gdy istnieje również interes prawnopodatkowy drugiej strony transakcji – nabywcy nieruchomości jako podatnika podatku VAT. Odmowa wszczęcia postępowania jest wyrazem nierównego traktowania stron i ograniczenia w prawie do skorzystania z instytucji interpretacji indywidualnej – niejasnego, subiektywnego i pozaustawowego.

DKIS postanowieniem z 12 listopada 2019 r. nie uwzględnił zażalenia i utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia postępowania. Wskazał, że w zażaleniu Wnioskodawca podniósł, iż istotą zapytania są kwestie: czy koniecznym było naliczenie podatku od towarów i usług, kto, kiedy był lub nie obowiązany do naliczenia podatku od towarów i usług przy transakcji sprzedaży. DKIS zwrócił uwagę, że "zainteresowany" to nie każdy i wniosek musi dotyczyć sprawy praw/obowiązków podatkowych zainteresowanego. Wnioskodawca dążył zaś do oceny prawidłowości opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości gruntowej przez Gminę – pytanie dotyczy, więc nie sytuacji prawnopodatkowej Wnioskodawcy, lecz Gminy. Organ powołał orzecznictwo zgodnie, z którym w przypadku interpretacji indywidualnej nie bada się interesu prawnego danego podmiotu, lecz czy jest zainteresowanym ze względu na skutki w zakresie odpowiedzialności podatkowej, a ponadto czy jest podmiotem, który może się do interpretacji zastosować i oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej.

Nie chodzi przy tym o każdy interes prawny, lecz prawnopodatkowy, który dotyczy bezpośrednio składającego wniosek o interpretację indywidualna. Wnioskodawca nie wskazał żadnych skutków w zakresie podatku od towarów i usług jakie miałyby wynikać dla Strony z uzyskanej interpretacji indywidualnej.

Na postanowienie DKIS nieuwzględniające zażalenia Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zaskarżyła postanowienie w całości i zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę, co do zastosowania przepisów prawa materialnego w zakresie art. 14b § 1 i 2 o.p. przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący nie jest osoba zainteresowaną, uprawnioną do uzyskania interpretacji indywidualnej. Skarżący sformułował wnioski: o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, wraz z poprzedzającym je postanowieniem i zobowiązanie DKIS do wydania żądanej interpretacji indywidualnej; o rozpoznanie skargi pod nieobecność Skarżącego i o zasądzenie od DKIS zwrotu opłaty od skargi. W uzasadnieniu skargi wskazano, że dziwnym jest niedostrzeżenie przez DKIS związku między sytuacją faktyczną Skarżącego opisaną we wniosku, a istnieniem w związku z tą sytuacją interesu Skarżącego, jako nabywcy nieruchomości i płatnika (w znaczeniu potocznym a nie podatkowym) podatku VAT doliczonego do ceny sprzedaży.

Organ stosując sztuczki uznaje, że odpowiedź dotyczy własnych interesów Skarżącego. Strona przyznała, że podatek od towarów i usług z tytułu sprzedaży nieruchomości odprowadziła Gmina jednakże Skarżący nie miał na to wpływu jak i na konstrukcję polskiego systemu podatkowego. Wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 7.08.2015 (I SA/Wr 1062/15) uznał, za wadliwe stanowisko, że zawarte przez gminę umowy sprzedaży zawsze wywołują konsekwencje w podatku od towarów i usług, niezależnie od okoliczności sprzedaży. Przytoczono również inne orzeczenia z których miał wynikać brak podstaw do bezwzględnego naliczania podatku od towarów i usług względem każdej umowy sprzedaży nieruchomości przez gminę. W związku z odmową wszczęcia postępowania DKIS Skarżący nie może dowiedzieć się, czy przepłacił za działkę. Strona wskazuje, że nie ma prawa do ubiegania się o zwrot podatku od Gminy w ramach art. 73 o.p., bo nie była podatnikiem w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Wskazano również, że występując z pozwem cywilnym Skarżący ma na uwadze, że w podobnych sprawach nie uzyskano ochrony – V.CSK 563/16. Skarżący nie może również odliczyć podatku naliczonego, bo kupił nieruchomość na potrzeby własne – budowa domu. Zdaniem Strony skoro zapłacił On podatek VAT doliczony do ceny sprzedaży nieruchomości, to ma interes co najmniej faktyczny i finansowy, ale również podatkowy jako nabywca nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że nie chodzi o każdy interes podmiotu składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, lecz interes prawnopodatkowy składającego taki wniosek. Powołał się również na przykłady z orzecznictwa mając przemawiać za stanowiskiem Organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm.) – dalej: jako p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

W oparciu o art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postepowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd skorzystał ze wskazanego trybu w niniejszej sprawie.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem analizowanego przez Sąd sporu jest kwestia, zasadności orzeczenia - postanowienia DKIS - o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w oparciu o art. 165a § 1 o.p., w związku z art. 14h o.p. W zakresie merytorycznym swego rozstrzygnięcia Organ uznał, że wniosek Skarżącego nie mieści się w ramach hipotezy art. 14b § 1 o.p. Stosownie zaś do wskazanych przepisów:

1. – gdy żądanie, wszczęcia postępowania, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 165a § 1 o.p.);
2. – w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej ma zastosowanie odpowiednio m.in. art. 165a o.p. (art. 14h o.p.);
3. – DKIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 14b § 1 o.p.).

Dokonując wykładni przepisów regulujących postępowanie w przedmiocie interpretacji indywidualnej koniecznym jest zidentyfikowanie podmiotów uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o wydanie takiej interpretacji. Zbiór owych podmiotów jest ograniczony przede wszystkim do wskazanych w art. 14b § 1 o.p. zainteresowanych w ich indywidualnych sprawach. Dodatkowo legitymację do złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mają - w oparciu o art. 14n § 1 o.p. - również: 1) osoba nosząca się z zamiarem utworzenia spółki w zakresie dotyczącym działalności tej spółki;

1. 2) spółka planując utworzenie grupy kapitałowej w zakresie działalności tej podatkowej grupy kapitałowej;
2. 3) przedsiębiorca. Analizując sytuację Skarżącego niewątpliwie nie jest On podmiotem, o którym mowa w art. 14n § 1 o.p., albowiem podnosi, że mieści się w zbiorze podmiotów zainteresowanych o których mowa w art. 14b § 1 o.p. Zgodzić się przy tym należy, że pojęcie "zainteresowany" użyte w tym przepisie jest pojęciem szerszym niż uprzednio wskazany katalog podmiotów uprawnionych do uzyskania interpretacji indywidualnej tj.: podatnika, płatnika i inkasenta. Zdaniem Sądu dla zidentyfikowania kręgu podmiotów "zainteresowanych" koniecznym jest wskazanie po pierwsze celu, któremu służy pozyskanie interpretacji indywidualnej, a po drugie skutków jakie wywołuje wydanie interpretacji indywidualnej dla wnioskującego podmiotu. I tak instytucja interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego ma na celu usunięcie powstałych wątpliwości, jednakże nie co do każdych skutków prawnych lecz jedynie prawnopodatkowych - będących konsekwencją zastosowania przepisów prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym. Pełni, więc niewątpliwie funkcje informacyjną. W kwestii skutków jakie wywołuje wydana interpretacja indywidualna istotna jest ochrona podmiotu "zainteresowanego", który zastosował się do treści wydanej w jego sprawie interpretacji (przed jej zmiana/uchyleniem). Innymi słowy stosowanie się podmiotu, który uzyskał interpretację indywidualna - w okresie jej obowiązywania - nie powoduje negatywnych skutków dla "zainteresowanego" w przypadku jej wadliwości. Interpretacja indywidualna zapewnia więc bezpieczeństwo prawnopodatkowe. Oba zaś elementy są względem siebie komplementarne. Mając owe cechy interpretacji indywidualnej na uwadze zasadnym również jest przytoczenie za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2017 r. o sygn. akt I FSK 909/15 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych) poglądów judykatury, iż osobami zainteresowanymi, mogącymi zwrócić się o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego są:
3. – podatnicy, płatnicy, inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania podatników - niezależnie od tego, czy interpretacja dotyczy ich obecnej, czy też przyszłej sytuacji;
4. – osoby, u których wystąpiła lub może wystąpić zaległość podatkowa, o której mowa w art. 52 § 1 o.p.;
5. – osoby planujące utworzenie spółki - w sprawach związanych z przyszła sytuacją tej spółki;
6. – przedsiębiorcy zamierzający utworzyć oddział lub przedstawicielstwo - w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tego oddziału lub przedstawicielstwa (w stanie prawnym obowiązującym po 1 stycznia 2016 r. również spółka planująca utworzenie podatkowej grupy kapitałowej w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych).

Natomiast wykluczyć należy możliwość wystąpienia z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego przez:

1. – adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego we własnym imieniu, jeśli chcieliby uzyskać wykładnię dotyczącą pewnego teoretycznego stanu faktycznego;
2. – osobę, która chciałaby tylko zaznajomić się z poglądem organu interpretacyjnego na możliwości stosowania oraz wykładnię określonego przepisu prawa podatkowego wyłącznie z przyczyn czysto poznawczych;
3. – osobę, na której sytuację ekonomiczną, czy faktyczną mogłaby oddziaływać sytuacja podatnika (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2010 r., II FSK 923/09, CBOSA).

Jako słuszne skład orzekający uznaje również podsumowanie z wyroku tut. Sądu o sygn. akt I SA/Wr 1016/17, że: "... interpretację indywidualną wydaje się na pisemny wniosek "zainteresowanego", czyli podmiotu, który zwraca się o wydanie takiej interpretacji w swojej indywidualnej sprawie. Wskazanie we wniosku, czyli "wylegitymowanie się" taką indywidualną sprawą, stanowi niezbędny warunek do uznania danego podmiotu za zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 o.p. Podmiotem legitymowanym do wystąpienia o interpretację indywidualną może być tylko i wyłącznie taki podmiot, u którego wystąpił lub może wystąpić opisany we wniosku interpretacyjnym określony stan faktyczny, który może powodować konsekwencje w zakresie prawa podatkowego (tak: J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Warszawa 2013, s. 105; i m.in. wyroki NSA z 14 października 2010 r. sygn. akt II FSK 923/09, z 24 maja 2011 r. sygn. akt I FSK 830/10, z 12 grudnia 2014 r. sygn. akt I FSK 2139/13)."

Odnosząc powyższe do sytuacji Skarżącego – treści złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i podnoszonej przez Stronę argumentacji –zdaniem Sądu, uprawnioną była prezentowana w zaskarżonym postanowieniu DKIS z 12 listopada 2019 r. oraz poprzedzającym je postanowieniu z 2 października 2019 r. konstatacja, że Strona nie należy do podmiotów zainteresowanych, o których mowa w art. 14b § 1 o.p. Zauważyć, bowiem należy, że Skarżący występując o interpretację stosowania konkretnych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz Dyrektywy Rady 2006/112/WE, we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wskazywał na ich stosowanie przez siebie jako wnioskodawcy (i nie planował ich stosować) lecz odnosił się do prawidłowości ich zastosowania (przez naliczenie podatku od towarów i usług w cenie przez inny podmiot – Gminę).

Skarżący przyznawał również, że nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, nie ma również prawa rozliczenia podatku naliczonego przez Gminę i zawartego w cenie sprzedaży/zakupu nieruchomości. Tym samy Strona nie wskazywała na konsekwencje podatkowe dla siebie lecz żądała oceny prawidłowości stosowania przepisów prawa podatkowego przez inny podmiot, w kontekście własnej sytuacji ekonomicznej – twierdząc, ze mogła przepłacić (o podatek od towarów i usług zawarty w cenie) przy zakupie od Gminy nieruchomości. W takim przypadku jakkolwiek po stronie Skarżącego można zidentyfikować interes prawny, ekonomiczny w uzyskaniu interpretacji indywidualnej to nie jest on równoznaczny z interesem prawnopodatkowym.

Skarżący nie wykazał, by przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny oddziaływał na jego prawa i obowiązki z zakresu prawa podatkowego. Skoro Jego pytanie dotyczyło prawidłowości naliczenia podatku przez sprzedawcę (dostawcę) to wystąpił o udzielenie interpretacji nie w swojej lecz cudzej sytuacji (sprawie) prawnopodatkowej.

Tym samym skoro wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej wniesiony został nie przez podmiot, o którym mowa w art. 14b § 1 o.p. z uwagi na brak interesu prawnopodatkowego Skarżącego w uzyskaniu interpretacji w zakresie wskazanym we wniosku, to DKIS w sposób prawidłowy wydał w oparciu o art. 165a § 1, w związku z art. 14h o.p. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Nieuzasadnionym zatem był zarzut naruszenia przez DKIS przepisów art. 14b § 1 i § 2 o.p. albowiem Sąd nie stwierdził wad w analizie Organu przedstawionego przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktyczny, a tym samym DKIS zasadnie uznał, że Strona nie jest podmiotem zainteresowanym.

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako bezzasadną.