Uzasadnienie
Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G., strona skarżąca – E. i J. K. złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu zgłoszonego wniosku ogólnie wskazali na wysoki wymiar podatku, którego jednorazowa zapłata "mogłaby negatywnie wpłynąć na możliwość realizacji zaplanowanych przez nich wydatków."
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej u.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt FZ 496/204), uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej.
W stanie faktycznym sprawy, skarżący, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ogólnie wskazali na znaczną wartość ciążącego na nich zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości oraz, związaną z tym faktem, ograniczoną możliwość realizacji zaplanowanych wcześniej wydatków.
Ocena tak skonstruowanego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie, odniesiona do ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 u.p.s.a., rozważanych jako prawne podstawy możliwości wstrzymania aktów administracyjnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie uprawniała – w ocenie Sądu – do orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu.
Należy wyjaśnić, że jedynym kryterium, jakie Sąd bierze pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę przesłanek, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 u.p.s.a. Powyższe oznacza, że dla przyjęcia zasadności złożonego w sprawie wniosku nie wystarcza powołanie się – jak to miało miejsce w sprawie – na samą wysokość zobowiązania podatkowego ciążącego na stronie, ale niezbędnym warunkiem jest przede wszystkim wskazanie, na ile odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację strony w kontekście ujemnych następstw, określonych w powołanym przepisie art. 61 § 3 u.p.s.a.
Nawiązując do treści wniosku, wskazane w nim przez skarżących negatywne skutki uboczne związane z koniecznością wypełnienia zobowiązania podatkowego nałożonego na mocy decyzji, niezależnie od kierowanych przeciwko niej zarzutów skargi, nie mogły zostać ocenione jako równoważne w swych skutkach z niebezpieczeństwem, o jakim traktuje przepis art. 61 § 3 u.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że jakkolwiek powinność świadczenia podatkowego stanowi niewątpliwą dolegliwość w odczuciu strony skarżącej, to, wedle tego co podano we wniosku, trudno obiektywnie uznać, że ograniczenie możliwości zaplanowanych przez stronę wydatków (bez sprecyzowania ich charakteru) stanowi szkodę choćby w przybliżeniu porównaną do tej, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 u.p.s.a., czy też, może spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Jakkolwiek sam przepis art. 61 § 3 u.p.s.a. - w odniesieniu do przesłanek wstrzymania wykonalności aktu - posługuje się zwrotami niedookreślonymi, niemniej, już samo językowe znaczenie pojęcia "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" czy "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" wskazuje, że nie każdy uszczerbek majątkowy związany z wykonalnością decyzji podpadać będzie pod hipotezę tego przepisu. Tak też obie przesłanki interpretowane są w orzecznictwie, gdzie przyjmuje się, że przesłanki wstrzymania wykonalności aktów administracyjnych, statuowane przepisem art. 61 § 3 u.p.s.a., dotyczą tylko takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004).
Reasumując, skoro złożony przez stronę wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał w istocie odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek, o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 u.p.s.a., to brak było podstaw do orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji.
Należy uzupełniająco dodać, że - rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji - Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 u.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.