Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy orzeczenie Burmistrza Miasta i Gminy M. z 25 czerwca 2020 r. uznające za nieuzasadnione zarzuty skarżącego R. O. zgłaszane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w związku z zaległościami w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2016 r. wynikającymi z decyzji 23 lutego 2016 r
Jak wynikało z akt sprawy wierzyciel, Burmistrz Miasta i Gminy M., wystawił na skarżącego tytuły wykonawcze obejmujące należności w podatku od nieruchomości oraz w podatku rolnym za 2016 r. (odpowiednio o nr: [...] i [...]) i skierował je do egzekucji Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w O. Skarżący wniósł zarzuty wywodząc, że w momencie doręczenia mu upomnienia było prowadzone postępowanie w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2016 r. zakończone decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr SKO [...] umarzającą postępowanie (art. 33 § 1 pkt 6 ustawy z dna 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej u.p.e.a.). Na tej samej podstawie skarżący wsparł kolejny zarzut podnosząc, że organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie ustalenia podatku za 2016 r., zakończone decyzją, którą strona otrzymała w dniu 8 listopada 2019 r., od której się odwołała, a postępowanie jest w toku.
Wskazując na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. i ww. decyzję ostateczną skarżący twierdził, że uchyliła ona orzeczenie organu I instancji ustalające zobowiązanie podatkowe za 2016 r. i umorzyła postępowanie w sprawie. Na tej samej podstawie prawnej skarżący wsparł trzeci zarzut wskazujący na uchylenie przez organ I instancji – decyzją z 14 lipca 2017 r. (nr [...]) - własnej decyzji z 23 lutego 2016 r. (nr [...]) w sprawie zobowiązania w podatku za 2016 r. Skutkiem tego upomnienie doręczone stronie 11 stycznia 2017 r. utraciło moc.
Postanowieniem z 6 grudnia 2019 r. wierzyciel uznał zarzuty za niezasadne, orzeczenie to uchylono w trybie instancyjnym z uwagi na konieczność rozpoznania wszystkich zarzutów skarżącego.
Powołanym na wstępie postanowieniem organ I instancji ponownie uznał zarzuty strony za niezasadne. W uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzją z 23 lutego 2016r. nr (nr [...]) ustalił stronie łączne zobowiązanie pieniężne za 2016 r. W dniu 30 grudnia 2016 r. wystawił upomnienie, które doręczył 11 stycznia 2017 r. Następnie po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia 14 lipca 2017 r. ([...]) uchylił w części decyzję z dnia 23 lutego 2016 r. i orzekł o wysokości zobowiązania podatkowego w tym zakresie. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 31 sierpnia 2017 r. nr SKO [...]. W obrocie prawnym pozostała decyzja z dnia 23 lutego 2016 r. Zatem w dacie doręczenia i wystawienia upomnienia nie toczyło się żadne postępowanie, a wystawione na podstawie decyzji z dnia 23 lutego 2016 r. tytuły wykonawcze podlegają wykonaniu. Wskazał również na decyzję z 5 listopada 2019 r. (nr [...]) wydaną w I instancji, a dotyczącą innych nieruchomości niż te objęte tytułem wykonawczym.
Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na przepisy ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070), stosownie do przepisów przejściowych w sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczasowe. W dalszych wywodach organ odwoławczy przywołał art. 34 i art. 33 § 1 u.p.e.a. wywodząc bezzasadność zgłaszanych przez stronę zarzutów. Wbrew opinii skarżącego decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe strony pozostaje obrocie prawnym, wobec uchylenia przez organ odwoławczy decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania, to właśnie orzeczenie organu odwoławczego przywróciło ją do tego obrotu.
Również niezasadny jest zarzut niedopuszczalności egzekucji, a właściwe zarzut braku wymagalności obowiązku. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że w dniu 15 października 2019 r. toczyło się postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru stronie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. ale dotyczyło innych nieruchomości niż objęte decyzją z dnia 23 lutego 2016 r., co wskazał poprzez opisanie nieruchomości objętych powołanymi decyzjami. Podobnie organ odwoławczy ocenił zarzut dotyczący braku upomnienia, wskazując, że zostało ono wydane i doręczone, a dotyczy decyzji pozostającej w obrocie prawnym.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów stwierdził, że dotyczą one wymiaru zobowiązania, a zatem nie mogą być przedmiotem oceny w trybie kontroli stanowiska wierzyciela. Doręczenie decyzji wymiarowej jest zagadnieniem związanym z wymagalnością obowiązku podatkowego, a zatem pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania.
W skardze strona domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zarzucała naruszenie zasad prawnych negując pogląd organu odwoławczego o przywróceniu decyzji z dnia 23 lutego 2016 r. do obrotu prawnego. Skarżący podnosił, że nie nigdy nie otrzymał tej decyzji czego nie podważono. W opinii skarżącego uchylenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji organu I instancji wydanej w wyniku wznowienia postępowania i umorzenie postępowania spowodowało także umorzenie podatku od nieruchomości. Od tej decyzji nie odwołał się organ I instancji, a zatem stała się ona prawomocna. Twierdzenie organu odwoławczego o przywróceniu decyzji z dnia 23 lutego 2016 r. do obrotu prawnego narusza porządek prawny, decyzja ostateczna może być uchylona tylko przez sąd. Gdyby przyjąć tok rozumowania organu odwoławczego w obrocie prawnym byłyby dwie decyzje, co godzi podstawowe zasady prawa.
Skarżący zarzucał także niedostatki w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych w przedmiocie stanu posiadanych nieruchomości, co szczegółowo opisał w skardze, odnosząc się do poszczególnych nieruchomości. Skarżący zarzucał również brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zażalenia, w szczególności fałszowania dokumentów, omyłek pisarskich w orzeczeniach wydanych w toku postępowania wymiarowego (w szczególności postanowieniu o wznowieniu postępowania), na co zwracał skarżący uwagę. Zarzucał także pominiecie zarzutu nie otrzymania decyzji wymiarowej z dnia 23 lutego 2016 r., brak przekazania mu postanowienia o wznowieniu postępowania wymiarowego i zarzutu, że w postępowaniu wznowieniowym organ podatkowy powołuje te same kwoty zobowiązania, co w pierwotnej decyzji.
Ponadto decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania obejmuje swoim zakresem te same nieruchomości, co decyzja z dnia 23 lutego 2016 r. i te same kwoty podatku. Skarżący podnosił również brak ustosunkowania się do wydania upomnienia, podczas gdy były w tym czasie prowadzone postępowania w sprawie wymiaru zobowiązania oraz do składanego przez stronę wniosku z dnia 12 stycznia 2017 r. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Strona domagała się także uwzględnienia zarzutów podnoszonych w zażaleniu. Za kluczowe skarżący uznał dokonanie analizy decyzji z dnia 14 lipca 2017 r. wydanej w wyniku wznowienia postępowania. Z jej treści wynika, że uchylała ona decyzję z dnia 23 lutego 2016 r. w części dodając "dodatkowe pozycje", w pozostałym zakresie, tj. kwoty 547 zł pozostawiała pierwotną decyzję bez zmian. Na dzień wydania decyzji w trybie wznowienia postępowania procedowano zatem w przedmiocie podatku od nieruchomości.
Zatem decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania zastąpiła poprzednią oraz objęła swym zakresem budynek biurowy i grunty związane z działalnością gospodarczą. Tak naprawdę nową decyzją wierzyciel chciał dołożyć nowe zobowiązanie. W decyzji wznowieniowej powołał się na postanowienie z dnia 3 lipca 2017 r., które do skarżącego nie trafiło. Kolejnej decyzji, na którą powołuje się organ odwoławczy nr [...] skarżący nie otrzymał. Powyższe dowodzi, że w dacie doręczenia upomnienia toczyło się postępowanie podatkowe.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu wskazało, że strona w terminowo złożonych zarzutach podniosła jedynie kwestie: nieistnienia obowiązku podatkowego, co wywodziła z faktu uchylenia decyzji z dnia 23 lutego 2016 r.; niedopuszczalności egzekucji z uwagi na toczące się postępowanie wymiarowe za 2016 r.; brak upomnienia. Do tych zarzutów prawidłowo odniesiono się w treści zaskarżonego postanowienia uznając je za niezasadne. Pozostałe zarzuty, w opinii organu odwoławczego nie mogą być rozpoznawane w trybie stanowiska wierzyciela.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019, poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019, poz. 2325 – dalej: p.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Rozpoznając sprawę w tak nakreślonych granicach Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa procesowego i prawa materialnego, co uzasadniało oddalenie skargi.
Spór między stronami dotyczy poprawności stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłaszanych przez stronę zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. ustalonego decyzją organu podatkowego z dnia 23 lutego 2016 r.
W opinii strony brak podstaw do prowadzenia egzekucji, gdyż decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe została uchylona, a postępowanie umorzone; w momencie doręczenia upomnienia toczyło się postępowanie wymiarowe, ponadto wobec wydania upomnienia na podstawie uchylonej decyzji utraciło ono moc; nadal prowadzone jest postępowanie dotyczące wymiaru zobowiązania za 2016 r. W zażaleniu na postanowienie wydane w I instancji przez wierzyciela skarżący rozszerzył zarzuty wskazując na zatajanie dokumentów istotnych dla sprawy, zniekształcenie stanu faktycznego, błędy w obliczeniu zobowiązania, wybiórcze przedstawianie dowodów. W uzasadnieniu wskazał także na brak doręczenia mu decyzji z dnia 23 lutego 2016 r. i postanowienia o wznowieniu postępowania z dnia 3 lipca 2017 r., błędne ustalenie wysokości zobowiązania, niedopuszczalne poprawianie dokumentów (postanowienia z dnia 3 grudnia 2017 r. wydanego w postępowaniu wznowieniowym) oraz naruszenie zasad prowadzenia postępowania wymiarowego.
Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowisko wierzyciela odpowiada prawu, wskazując na ograniczenie terminu zgłaszania zarzutów, wywodził, że te stawiane przez stronę są niezasadne. W obrocie prawnym jest decyzja ustalająca stronie zobowiązanie podatkowe, które dochodzone jest w trybie egzekucyjnym. Decyzja ta na skutek orzeczenia w trybie wznowienia postępowania została uchylona, jednakże orzeczenie wydane w trybie nadzwyczajnym uchylił organ odwoławczy, co przywróciło pierwotnie wydaną decyzję do obrotu prawnego. W wyniku wydania tej decyzji wystawiono upomnienie doręczone stronie. Tym samym zarzuty skargi nie są zasadne, a fakt prowadzenia postępowania nadzwyczajnego i wydania kolejnej decyzji, którą uchylono nie ma znaczenia.
W sporze tym trzeba przyznać rację organom administracji. Zgodnie z art. 26 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1348 ze zm., dalej u.p.e.a.) organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru.
Wymogi tytułu wykonawczego opisuje art. 27 § 1 u.p.e.a., który w pkt 9 stanowi o obligatoryjnym elemencie tytułu wykonawczego jakim jest pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Natomiast w pkt 12 ww. art. 27 wskazano na obowiązek zawarcia w tytule daty doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku.
Przepis art. 15 § 1 u.p.e.a. stanowi zaś, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.
Istotny z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy jest również przepis art. 33 § 1 oraz art. 34 u.p.e.a. Pierwszy z nich określa podstawy zgłaszanych w postępowaniu zarzutów, którymi może być 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
- 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
- 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
- 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
- 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
- 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
- 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
- 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.
Drugi z powołanych przepisów w § 1 stanowi zaś, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. § 2 stwierdza, że na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie.
Jednocześnie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. stwierdza, że egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki: podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, 924 i 1018), zaś art. 3 § 1 ww. ustawy stwierdza, że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej.
Z zapisów tych wynika, że podatki, w tym podatek od nieruchomości i podatek rolny, mogą być egzekwowane w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tytułem egzekucyjnym mogą być decyzje wymierzające te należności, zaś egzekucję wszczyna się na podstawie tytułu wykonawczego, który sporządza wierzyciel, przekazując go organowi egzekucyjnemu. Tytuł doręczany jest również zobowiązanemu, który może złożyć od niego zarzuty. Jak wskazują powołane przepisy zarówno ich przedmiot jak i termin zakreśla ustawa. Samą egzekucję poprzedza upomnienie, którego celem jest wezwanie do wypełnienia obowiązku pod rygorem wdrożenia środków przymusu.
Z powołanych przepisów wynika, że zarzuty muszą być zgłaszane w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Argumenty zgłoszone po tej dacie nie mogą być przez organ egzekucyjny uwzględniane, potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, tytułem przykładu wskazać można wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 maja 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 1746/10. Zgodnie z jego tezą zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA).
Również treść zarzutów jest ustawowo określona, zatem pretensje wykraczające poza wskazane art. 33 u.p.e.a. nie mogą być przez organ egzekucyjny uwzględnione.
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy odnotowania wymaga, że skarżący w ustawowym terminie zgłosił zarzuty wsparte na art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 6 u.p.e.a. podnosząc 1) prowadzenia postępowania wymiarowego dotyczącego podatku od nieruchomości za 2016 r., w momencie doręczenia upomnienia (33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), 2) umorzenie postępowania wymiarowego, wobec uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji wydanej w wyniku wznowienia postepowania (33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), 3) utratę mocy upomnienia wobec uchylenia decyzji wymiarowej z dnia 23 lutego 2016 r. wymierzającej zobowiązanie za 2016 r. (33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), 4) wszczęcie postępowania w sprawie wymiaru zobowiązania za 2016 r. i doręczenie decyzji w tym przedmiocie 8 listopada 2019 r., zatem postępowanie wymiarowe było w toku (33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.).
Tym samym te i tylko te zarzuty mogą być i były wzięte pod uwagę przez organ egzekucyjny i wierzyciela, co znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonym postanowieniu. Poza granicami merytorycznego rozpoznania leżą zatem pozostałe zarzuty podnoszone w zażaleniu na postanowienie wydane w I instancji oraz w skardze. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym akcie. Niezależnie od tego zasadny jest także pogląd wskazujący, że zarzuty dotyczące wymiaru zobowiązania, zagadnień naruszenia przepisów postępowania w zakresie zupełności i oceny materiału dowodowego pozostają poza granicami niniejszego postępowania, wykraczając poza zakres art. 33 § 1 u.p.e.a.
Odnosząc się zatem do okoliczności poddanych merytorycznej ocenie przez organ odwoławczy oraz wierzyciela w tej sprawie, w świetle powołanych norm prawnych, stanowisko to trzeba ocenić poprawnie.
Jak wynika z akt podstawą wystawienia tytułu wykonawczego w tej sprawie była decyzja z dnia 23 lutego 2016 r. ustalająca skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne za 2016 r. Na podstawie tej decyzji organ podatkowy (wierzyciel) wystawił w dniu 30 grudnia 2016 r. upomnienie, które w dniu 11 stycznia 2017 r. doręczono skarżącemu jako zobowiązanemu. Postępowanie to nie budzi dotąd zastrzeżeń.
Następnie postanowieniem z 3 dnia lipca 2017 r. organ I instancji wznowił postępowanie wymiarowe, w wyniku tej procedury decyzją z dnia 14 lipca 2017 r. uchylił w części decyzję z dnia 23 lutego 2016 r. i ustalił zobowiązanie skarżącego za 2016 r. w wyższej kwocie. Istotnie na ten moment decyzja organu I instancji z dnia 23 lutego 2016 r. została uchylona, jednakże nieprawomocnie. Na skutek odwołania od decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym sprawą zajęło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., które decyzją z dnia 31 sierpnia 2017 r. uchyliło orzeczenie organu I instancji wydane w trybie wznowienia tj. decyzję z dnia 14 lipca 2017 r. i umorzyło postępowanie w sprawie. W tej sytuacji w obrocie prawnym pozostała decyzja z dnia 23 lutego 2016 r., gdyż uchylający ją akt administracyjny został uchylony. Umorzenie zaś nie dotyczyło postępowania w ogóle, ale postępowania, w którym została wydana decyzja w trybie wznowienia postępowania tj. decyzja z dnia 14 lipca 2017 r. Nie są zatem zasadne zarzuty skarżącego dotyczące prowadzenia postępowania egzekucyjnego pomimo umorzenia postępowania.
Umorzenie jak wykazano dotyczy innego procesu (wznowienia postępowania), choć dotyczącego także rozliczenia za 2016 r. w spornym podatku. Nie jest również zasadny zarzut, że w dacie wydania upomnienia i jego doręczenia toczyło się jakiekolwiek postępowanie w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r., gdyż postępowanie wznowieniowe wszczęto postanowieniem z dnia 3 lipca 2017 r., zaś upomnienie wydano i doręczono pół roku wcześniej. Uchylenie decyzji z dnia 14 lipca 2017 r. powodowało, jak wskazano, że do obrotu prawnego powróciła decyzja z dnia 23 lutego 2016 r., tym samym wydane na jej podstawie upomnienie również się zaktualizowało. Taki stan faktyczny i prawny istniał w dniu 15 października 2019 r. w dacie wydania tytułów wykonawczych.
Zatem wszystkie zarzuty podnoszone przez stronę ocenić trzeba jako nieuzasadnione, w konsekwencji stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu odpowiada prawu.
Na marginesie już tylko wskazać trzeba, że postanowieniem z dnia 9 października 2019 r. wobec strony wszczęto postępowanie w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. zakończone decyzją z dnia 5 listopada 2019 r. utrzymaną w mocy przez organ odwoławczy orzeczeniem z dnia 13 lutego 2020 r. jednakże jak wynika z akt sprawy orzeczenie to dotyczy innych nieruchomości (związanych z działalnością gospodarczą), niż te objęte decyzją ostateczną z dnia 23 lutego 2016 r. Wszelkie zarzuty strony wyrażające wątpliwość w tej kwestii (zakresu przedmiotowego ww. decyzji) nie mogą być rozważane w niniejszym postępowaniu. Właściwym jest bowiem tryb zaskarżenia ww. decyzji i dochodzenie swych racji w postępowaniu wymiarowym i sądowym, co jak wynika z akt sprawy i okoliczności znanych sądowi z urzędu skarżący uczynił.
W tych okolicznościach pozostałe obszernie zgłaszane zarzuty słusznie ocenił organ odwoławczy jako bezzasadne bo pozostające poza zakresem przedmiotowym zarzutów lub zgłoszone po terminie. W zakresie zaś terminowo zgłoszonych zarzutów pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu Sąd ocenia jako zasadny, z podanych już przyczyn.
Uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa procesowego i materialnego, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako bezzasadną oddalił w całości.