Uzasadnienie
M. S., pismem wniesionym w dniu 11 maja 2010 r., zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W..
Po wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (zarządzenie z dnia 18 czerwca 2010 r.), strona złożyła w ustawowym terminie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2010 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Odpis postanowienia doręczono skarżącej w dniu 6 września 2010 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia.
Ww. postanowienie nie zostało zaskarżone i po jego uprawomocnieniu się, skarżąca, załączonym do pisma Sądu z dnia 22 września 2010 r., zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2010 r., została ponownie wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis ww. zarządzenia doręczono skarżącej w dniu 1 października 2010 r. w trybie doręczenia właściwego (osobiście).
Pismem wniesionym w dniu 5 października 2010 r., będącym odpowiedzią na doręczony odpis ww. zarządzenia, skarżąca wyjaśniła, że nie wie czy złożony przez nią wniosek o przyznanie prawa pomocy, którym dała do zrozumienia, iż nie jest w stanie ponieść wpisu, został w ogóle rozpatrzony.
Z akt sprawy wynika, że skarga nie została opłacona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Nie ulega wątpliwości, że wobec uprawomocnienia się postanowienia referendarza sądowego z dnia 16 sierpnia 2010 r. odmawiającego przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, zaistniała konieczność ponownego wezwania skarżącej do uiszczenia należnego od skargi wpisu sądowego (500 zł). Odpis orzeczenia referendarskiego bowiem skutecznie doręczono skarżącej w dniu 6 września 2010 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia i orzeczenie to nie zostało przez stronę zaskarżone. Jeżeli chodzi o doręczenie przesyłki w trybie fikcji prawnej doręczenia, to taki sposób doręczenia został uregulowany przepisem art. 73 § 1, § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a. I tak, w myśl § 1 w razie niemożności doręczenia pisma pod adresem wskazanym przez stronę, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z § 2 zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń (...).
Stosownie zaś do § 3 w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W myśl § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Stwierdzić zatem trzeba, iż sposób doręczenia przesyłki, o jakim mowa w art. 73 p.p.s.a., uzasadnia przyjęcie domniemania faktycznego, że doszła ona do rąk adresata, a co za tym idzie, że dokonane w ten sposób doręczenie było skuteczne. O uznaniu, iż do doręczenia w tym trybie doszło, przesądzają adnotacje znajdujące się na przesyłce.
W ocenie Sądu, adnotacje na przesyłce, zawierającej odpis ww. postanowienia referendarskiego, która została zwrócona Sądowi z uwagi na niepodjęcie jej przez skarżącą w terminie, nie budzą wątpliwości. Pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej "[...]", z uwagi na stwierdzenie, iż adresat był nieobecny, zostało sporządzone w dniu 23 sierpnia 2010 r., drugie zaś w dniu 31 sierpnia 2010 r. Zawiadomienia pozostawiono z kolei w skrzynce oddawczej adresata. Ponieważ przesyłka nie została podjęta przez skarżącą we wskazanej placówce pocztowej, jej doręczenie, zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., nastąpiło czternaście dni po pierwszym "awizowaniu" (23 sierpnia 2010 r.), a więc w dniu 6 września 2010 r. Zatem data 6 września 2010 r. wyznaczała początek biegu terminu do podjęcia w sprawie czynności prawnej, którą było złożenie w terminie siedmiu dni sprzeciwu od postanowienia referendarskiego.
Ponieważ sprzeciw nie został złożony, postanowienie w przedmiocie prawa pomocy uprawomocniło się z dniem 14 września 2010 r. Dlatego też pismem z dnia 22 września 2010 r. wraz z zarządzeniem o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, skarżąca została ponownie wezwana do opłacenia wniesionej przez nią skargi.
Odnosząc się natomiast do pisma skarżącej z dnia 5 października 2010 r., Sąd wskazuje, iż zawarte w nim oświadczenie skarżącej o niewiedzy co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie wywołuje, w świetle powyższych rozważań, żadnych skutków prawnych. Niewątpliwym bowiem jest w ocenie Sądu, że odpis postanowienia referendarskiego został skarżącej prawidłowo doręczony o orzeczenie to uprawomocniło się.
Mając zatem powyższe na uwadze, skarżąca winna była wykonać wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi najpóźniej w dniu 8 października 2010 r. Z akt sprawy jednak wynika, iż skarżąca czynności tej nie wykonała.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.