Uzasadnienie
W piśmie z dnia 7 lipca 2010 r. skarżąca spółka - działając za pośrednictwem pełnomocnika - wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. przystąpił do dochodzenia - w drodze egzekucji administracyjnej - pochodzącej z niej należności podatkowej. Strona podniosła, że tylko wstrzymanie wykonania decyzji – dotkniętej jej zdaniem wadą nieważności - może uchronić spółkę przed negatywnymi dla niej konsekwencjami egzekwowania zobowiązania podatkowego. W ocenie skarżącej, prowadzenie egzekucji w tej sytuacji, naraża spółkę na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, w szczególności przez zajęcie rachunku bankowego – zablokowanie zwrotu podatku od towarów i usług, co skutkuje brakiem możliwości regulowania bieżących zobowiązań wobec kontrahentów, jak też zobowiązań publicznoprawnych oraz pozbawia spółkę wpływów z przychodów, które są zajmowane na rachunku bankowym. Zdaniem skarżącej, bezzasadnym jest ponoszenie przez nią kosztów postępowania egzekucyjnego, które końcowo i tak przypadną spółce do zwrotu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Na mocy tego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, który jest przedmiotem wniesionej skargi, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższych regulacji wynika, że zasadą jest, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Natomiast instytucja "wstrzymania wykonania decyzji" ma charakter szczególny. Postępowanie w sprawie wstrzymania jej wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, iż okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny.
W rozpatrywanej sprawie wnioskująca spółka nie wykazała niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawiera bowiem przekonywującej argumentacji przemawiającej za jego uwzględnieniem. Zauważyć należy, że skarżąca nie wskazała we wniosku, czy posiada w chwili obecnej środki na uregulowanie zaległych należności oraz czy i w jakiej wysokości osiąga średni dochód miesięczny. Wnioskująca nie załączyła do akt sprawy jakichkolwiek dokumentów potwierdzających jej złą sytuację finansową.
W konsekwencji, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Warunkiem bowiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego orzeczenia nie może zaś – w ocenie Sądu – przemawiać ogólnie sformułowany argument o unikaniu negatywnych konsekwencji wynikających z wyegzekwowania zobowiązania podatkowego, ani okoliczność ponoszenia przez skarżącą kosztów postępowania egzekucyjnego, które końcowo przypadną spółce do zwrotu.
Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 upsa - Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.