Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 maja 2014 r., przyznano skarżącemu, A.K., prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na jego pełnomocnika został wyznaczony adwokat W. B. W sprawie rozprawa została wyznaczona na 17 września 2014 r., o czym pełnomocnik został zawiadomiony pismem z dnia 6 sierpnia 2014 r., doręczonym na adres Kancelarii 11 sierpnia 2014 r.
Pismem z dnia 16 września 2014 r. pełnomocnik wniósł o zmianę terminu rozprawy z uwagi na kolizję rozpraw. Jednocześnie wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Sąd na rozprawie przychylił się do wniosku o zmianę terminu rozprawy i wyznaczył kolejną na 23 października 2014 r.
Pismem z dnia 29 września 2014 r. skarżący osobiście cofnął skargę i załączył pismo do wiadomości Sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa pełnomocnikowi z urzędu.
W wyniku cofnięcia skargi Sąd, postanowieniem z dnia 6 października 2014 r., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.
Mając na uwadze powyższe wskazać w pierwszej kolejności należy, iż zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Na podstawie § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: (1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz (2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Jednocześnie, stosownie do treści § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Przytoczona wyżej regulacja wskazuje zatem wyraźnie, że koszty pomocy prawnej należy przyznać pełnomocnikowi z urzędu, gdy pomoc ta faktycznie została udzielona.
W niniejszej sprawie czynności pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy sprowadzały się do przejrzenia akt i wniosku o zmianę terminu rozprawy.
Zanim jednak doszło do rozprawy, na której skarga zostałaby merytorycznie rozpoznana, skarżący osobiście cofnął skargę i wypowiedział pełnomocnictwo.
Jakkolwiek brak działań, które można by uznać jako udzieloną pomoc prawną, nie był spowodowany postawą samego pełnomocnika, niemniej powtórzyć trzeba, że wynagrodzenie przysługuje za pomoc, która rzeczywiście została udzielona, a nie za taką, która byłaby udzielona, gdyby wcześniej sama strona skargi nie cofnęła.
W tym stanie rzeczy, w ocenie referendarza sądowego, w niniejszej sprawie nie było podstaw do przyznania kosztów pomocy prawnej pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu.
W związku z tym, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.