Uzasadnienie
Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I skarżącą spółkę wezwano do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego), w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
W zakreślonym terminie skarżąca przedłożyła uchwałę zgromadzenia wspólników z 30 września 2022 r. o wyborze prezesa zarządu (osoby podpisanej pod skargą).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.) osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Podmioty, o których mowa powyżej, mają - wedle dyspozycji art. 29 p.p.s.a. - obowiązek wykazania swojego umocowania do wniesienia skargi. Takim dokumentem jest niewątpliwie odpis z odpowiedniego rejestru, tj. z Krajowego Rejestru Sądowego.
Nie ulega wątpliwości, że przedstawiony powyżej warunek formalny podlegaja konwalidacji. Jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa do ich usunięcia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Jak wynika z akt sprawy, strona została prawidłowo wezwana do usunięcia zauważonego braku formalnego skargi.
Sąd stwierdza, że w wyznaczonym siedmiodniowym terminie wskazanego braku skargi nie usunięto. Skarżąca przedłożyła uchwałę, z której wynika, że osoba podpisana pod skargą w dniu wniesienia skargi sprawowała funkcję prezesa zarządu. Z dokumentu tego nie wynika jednak sposób reprezentacji skarżącej spółki. Nadal nie wiadomo więc, czy osoba podpisana pod skargą była uprawniona do dokonania tej czynności. Zatem, strona pomimo wezwania nie uzupełniła braku formalnego skargi i nie przedłożyła dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej.
Z uwagi na powyższe, skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało odrzucić, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia.
Orzeczenie w pkt II o zwrocie uiszczonego wpisu znajduje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.