Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Burmistrza S. Ś. z dnia [...] Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 1998 i umorzyło postępowanie w sprawie.
W odwołaniu od decyzji I instancji storna zakwestionowała pogląd o wygaśnięciu prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Zdaniem Spółki bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jak i roszczenia o stwierdzenie nadpłaty został zawieszony na podstawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z zawisłą przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprawą dotycząca określenia wysokości zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2000r. Podatnik podniósł także, że skoro zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, to prawo podatnika do złożenia korekty deklaracji i wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie może upłynąć przed tym terminem.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty A Sp. z o.o. wystąpiła dopiero pismem z dnia [...]. Organ odwoławczy nie podzielił wynikającego z akt sprawy stanowiska strony, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty złożony został w dniu [...]. Pismo z tej daty zostało przez stronę doręczone w toku postępowania podatkowego dotyczącego wymiaru podatku od nieruchomości za 2000r. i było odpowiedzią na pismo organu I instancji. Wprawdzie w piśmie tym podatnik zawarł wyliczenia nadpłaconych kwot podatku od nieruchomości za lata 1997, 1998, 1999, nie zawarł w nim jednak żądania stwierdzenia nadpłaty. Nie przedłożył także korekty deklaracji na podatek od nieruchomości.
Skoro wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za 1998r. podatnik złożył w październiku 2003 r, to do jego rozpatrzenia miały- zdaniem Kolegium - zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku. Ponieważ zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku od nieruchomości za 1998r. powstało z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej), podatnikowi przysługiwało prawo do złożenia korekty oraz wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 lit. b) Ordynacji podatkowej, ale tylko w terminie określonym w art. 79 § 2 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. W myśl tego przepisu prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie 5 lat od dnia złożenia zeznania (deklaracji). Przyjmując najbardziej korzystny dla podatnika termin początkowy Kolegium uznało, że termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty upłynął w dniu [...].
Tymczasem wniosek o stwierdzenie nadpłaty złożył podatnik dopiero w dniu [...], a zatem po upływie 5-letniego terminu określonego w art. 79 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wobec tego Kolegium uznało, że wobec braku podstaw do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty postępowanie w sprawie należało umorzyć.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik zarzucał, iż prawo do wniesienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie uległo przedawnieniu, ponieważ wstąpił z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości już w dniu [...] oraz że nie uległo przedawnieniu zobowiązanie podatkowe za 1998, a w konsekwencji prawo do stwierdzenia nadpłaty. Wywodził, że w piśmie z dnia [...] jednoznacznie wyraził wolę stwierdzenia nadpłaty za lata 1997- 1999. Powołując się na brak przepisów dotyczących formy składanych wniosków wyraził pogląd, że treść powołanego pisma dostatecznie informowała o wystąpieniu nadpłaty nie tylko w roku, 2000 ale i w latach wcześniejszych.
Wywodził także, że termin przedawnienia podatku od nieruchomości za rok 1998 upływał z końcem roku 2003, a więc także wniosek z września 2003 został złożony z zachowaniem terminu.
Ponadto opisywał przebieg korespondencji z Gminą i Samorządowym Kolegium Odwoławczym w sprawie ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna. W sprawie bowiem zaistniały podstawy wymienione w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) uzasadniające usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, w szczególności gdy organy administracyjne naruszyły przepisy prawa materialnego.
Istotą sporu jest sposób liczenia 5-letniego terminu przedawnienia prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.
Zgodnie z obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonej decyzji stanem prawnym, na podstawie art. 79 § 2 Ordynacji Podatkowej, prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie 5 lat od dnia złożenia zeznania (deklaracji), w którym wykazano zobowiązanie podatkowe w wysokości większej od należnej albo kwotę nadpłaty lub podatku przypadających do zwrotu w wysokości mniejszej od należnej, przy czym przepis ten dotyczy sytuacji, gdy podatnik w deklaracji innej niż dotyczącej podatku akcyzowego wykazał zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek (art. 79 § 2 pkt 1b i art. 74 § 2 pkt 3). Jak z powyższych przepisów wynika, termin do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty wynikającej z błędnej deklaracji biegnie nie od daty powstania nadpłaty (wpłaty nienależnego podatku) ale od daty złożenia deklaracji z jaką nadpłata się wiąże.
Termin ten, jako termin do dokonania określonej czynności nie jest tożsamy z terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego, który liczony jest zawsze od końca roku podatkowego. W tym, więc względzie stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznać należy za prawidłowe.
Jednakże, zgodnie z obowiązującym w chwili wydawania decyzji brzmieniem art. 80 § 3 Ordynacji Podatkowej "Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zwrot nadpłaty lub zaliczenie jej na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych przerywa bieg terminu do zwrotu nadpłaty." Analogiczne brzmienie miał w 2000r. art. 78 § 3 Ordynacji Podatkowej.
Zdaniem zaś Sądu znajdujące się w aktach sprawy pismo podatnika z dnia [...] niewątpliwie wyraża wolę określenia zobowiązania podatkowego za 1998 w kwocie niższej niż została zapłacona i zawiera wyliczenie nadpłaty dochodzonej przez podatnika za ten rok. Pismo to zawiera wniosek, o przeprowadzenie kontroli i ustalenie z udziałem strony wysokości podatku od nieruchomości, co wskazuje na intencję wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie i ustalenia wysokości podatku w kwotach podanych przez podatnika. Fakt, iż zostało ono złożone w toku postępowania wymiarowego dotyczącego roku 2000, nie czynił bezskutecznymi zawartych w nim wniosków dotyczących innych okresów. Z treści art. 168 i 171 Ordynacji Podatkowej wynika, bowiem, że wnoszone przez podatników podania mogą mieć różną formę i dotyczyć łącznie wielu spraw- jeżeli tylko zawierają minimum treści pozwalającej na zidentyfikowanie strony postępowania i jej żądań. "Pod pojęciem podania, zgodnie z art. 168 § 1 Ordynacji podatkowej, należy rozumieć żądania, wyjaśnienia, odwołania i zażalenia. Bez wątpienia o tym, czy pismo wniesione przez stronę jest odwołaniem, decyduje nie nagłówek, lecz treść pisma." (wyrok NSA w Warszawie z 18.06.2001 sygn. akt V SA 2462/00 LEX nr 51312).
Niewątpliwe zaś braki formalne podania – w tym nie złożenie korekt deklaracji za poszczególne lata- winny być uzupełnione w trybie art. 169 Ordynacji Podatkowej, czego organ podatkowy zaniechał.
Skoro zaś skarżący w sierpniu 2000 r złożył wniosek o stwierdzeni nadpłaty, to skutecznie przerwał bieg przedawnienia. Tym samym w 2003 mógł w dalszym ciągu domagać się zwrotu nadpłaty, a jego pismo z dnia [...] należy w takim razie traktować jako dalszy wniosek w toczącym się postępowaniu, zawierający uzupełnienie i rozszerzenie pierwotnego wniosku o nadpłatę za dalsze okresy.
Reasumując, na skutek błędnej wykładni przepisów prawa materialnego organy wydały decyzje niezgodne z prawem. Zaistniały, zatem przesłanki wymienione w art. 145 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniające usunięcie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.
Uwzględnienie skargi zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tej sprawie poniesione przez skarżących koszty odpowiadały wysokości wpisu od skargi oraz kosztom zastępstwa procesowego. Wobec nie określenia innej wysokości kosztów zastępstwa, Sąd zasądził je w wysokości minimalnej, wynikającej z § 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. z dnia 3 października 2002 r.)