Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. sprostował błąd rachunkowy w decyzji z dnia [...] Nr [...] w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od września 2001 r do grudnia 2001 r wydanej w stosunku do Przedsiębiorstwa A SA w L., wynikający z pomyłkowego przestawienia w zawartym na 4 stronie wskazanej powyżej decyzji zestawieniu odpowiednich kwot pomiędzy kolumna dotyczącą danych według ustaleń kontroli i kolumną dotyczącą ustalonej różnicy w stosunku do wielkości wykazanej przez Spółkę w deklaracji VAT-7 za badane miesiące Prawidłowa bowiem kwota podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną, podlegająca odliczeniu od podatku należnego za miesiąc październik 2001 r. winna wynosić [...] (a nie jak wykazano [...]) natomiast różnica w stosunku do wielkości wykazanej przez jednostkę winna wynosić [...] (a nie jak wykazano [...]).
To pomyłkowe przestawienie odpowiednich kwot w kolumnach, skutkowało błędnym przedstawieniem rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2001 r.
W zażaleniu na to postanowienie skarżącą - wniosła o jego uchylenie. Przytaczając fragment wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27.08.2002 r. sygn akt III SA 2557/00 wskazała, że zawisłość sprawy w postępowaniu odwoławczym związana z tym dewolucja kompetencji stanowią czasową przeszkodę dla skorzystania z trybu rektyfikacji (art. 215 Ordynacji podatkowej)! zapadłej w niej wcześniej, lecz jeszcze nieostatecznej decyzji
Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. w postępowaniu zażaleniowym postanowieniem z dnia [...] Nr [...] nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu swego stanowiska organ ten potwierdził, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. OZ w L. w decyzji z dnia [...] Nr [...] nie ustrzegł się błędu rachunkowego. Opisując bowiem stan faktyczny sprawy w uzasadnieniu powołanej decyzji, organ kontroli skarbowej pomyłkowo przestawił kolumny przez co przyjął, ze 32,61
Sygn akt I SA/Wr 705/04
% od kwoty [...] wynosi [...]. zamiast [...]. Dlatego działając w oparciu o treść art. 215 § Ordynacji podatkowej, organ ten prawidłowo postanowieniem z dnia [...] Nr [...] sprostował ww błąd Powyższe sprostowanie nie doprowadziło do nowej oceny stanu faktycznego nie było również następstwem złożenia przez stronę odwołania od decyzji określającej podatek od towarów i usług za miesiące od IX do XII 2001 r W ocenie organu odwoławczego wniesienie odwołania od decyzji wymiarowej do organu II instancji nie stanowiło więc przeszkody do wykorzystania przez organ I instancji, instytucji sprostowania oczywistej omyłki, o czym mowa w wyżej wskazanym art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej.
W związku z tym organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem skarżącej, że zawisłość sprawy w postępowaniu odwoławczym i związana z tym dewolucja kompetencji stanowią czasową przeszkodę do skorzystania przez organ I instancji z trybu rektyfikacji (art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej) wydanej wcześniej, lecz jeszcze nieostatecznej decyzji Przedmiotowym postanowieniem, organ kontroli skarbowej nie rozpatrywał bowiem zagadnienia, do rozstrzygnięcia którego uprawniony był organ odwoławczy, a jedynie sprostował oczywisty błąd rachunkowy znajdujący się w decyzji, którego istnienia skarżąca w ogóle nie podnosiła w odwołaniu. Zatem w zaistniałej sytuacji w ocenie organu odwoławczego można było mówić jedynie o czynności sprostowania popełnionych uchybień z urzędu.
Poza tym przedmiotowe postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki zostało przesłane do organu II instancji, który w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego dokonał oceny charakteru stwierdzonego uchybienia pod kątem, czy wykazuje ono cechy poddającego się rektyfikacji błędu formalnego, czy tez ma znamiona wadliwości prawnej uzasadniającej wzruszenie (zmianę) decyzji.
W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w L. skarżąca wniosła o jego uchylenie i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz podobnie jak w zażaleniu z dnia [...] wskazała na naruszenie przepisu art 215 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z art 31 ustawy z dnia 28.09 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U z 1999 r Nr 54. poz.572 ze zm). poprzez skorzystanie z trybu rektyfikacji w sprawie zawisłej w postępowaniu odwoławczym Zdaniem skarżącej do sprostowania decyzji doszło juz po wniesieniu przez stronę odwołania a więc w czasie gdy rozpatrzenie sprawy należało wyłącznej
Sygn akt I SA/Wr 705/04 kompetencji organu odwoławczego Przekazując organowi odwoławczemu akta sprawy wraz z odwołaniem organ I instancji nie dostrzegł w swojej decyzji błędów wymagających sprostowania. Zatem podjęcie przez organ I instancji czynności sprostowania było następstwem złożenia przez skarżąca odwołania od decyzji| wymiarowej
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w zaskarżonym postanowieniu
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w całości podziela wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2002 r. (sygn. akt III SA 2558/00. publ. ONSA 2003/4/135) stanowiący, ze zawisłość sprawy w postępowaniu odwoławczym (art 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r - Ordynacja podatkowa - Dz U. Nr 137. poz. 926 ze zm.) i związana z tym dewolucja kompetencji stanowią czasową przeszkodę do skorzystania przez organ I instancji z trybu rektyfikacji (art 215 § 1 tej ustawy) wydanej wcześniej, lecz jeszcze nieostatecznej decyzji.
Wprawdzie przepis art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej nie określa exspressis verbis granic czasowych, w których dopuszczalne jest sprostowanie błędu rachunkowego lub inne] oczywistej omyłki w wydanej decyzji, lecz przewidziana w przepisach Ordynacji podatkowej odrębność stadiów postępowania przed organem I instancji oraz organem odwoławczym wskazuje, ze skorzystanie z tej instytucji nie jest możliwe po przekazaniu sprawy organowi odwoławczemu w celu rozpoznania odwołania Zakres czynności jakie mogą być podejmowane przez organ I instancji po wniesieniu odwołania określają ściśle art. 220 do art. 235 Ordynacji podatkowej. Nie przewidziano w nich możliwości stosowania przez organ I instancji instytucji z art 215 § 1 Ordynacji podatkowej jeżeli postępowanie toczy się juz przed organem odwoławczym Trafnie zatem NSA w ww wyroku z 27 sierpnia 2002 r stwierdził, że z tego powodu niedopuszczalne jest wkraczanie organu pierwszej instancji w sferę oceny zastrzeżonej dla organu właściwego instancyjnie do rozpoznania sprawy Do niego bowiem należy kategoryzacja dostrzeżonego uchybienia i wyciągnięcie z tego faktu konkluzji prawnej w ramach powtórnego rozpatrzenia sprawy, wynikającego z odwołania Tylko takie rozumowanie daje się pogodzie z zasadą ogólną dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (podatkowego).
Powyższe naruszenie prawa (art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej) na
Sygn. akt I SA/Wr 705/04 podstawie art 145 § i pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji
Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania uchylonych postanowień wydano w oparciu o przepis art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).