Uzasadnienie
W skardze z dnia 5 kwietnia 2011 r. (data wniesienia) na opisaną w osnowie postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do usunięcia skutki, zajdzie również niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w jej majątku. Dalej wskazała, że kwota określonego zobowiązania podatkowego w wysokości 60.193 zł, w jej obecnej sytuacji, w znaczny sposób ogranicza jej możliwości płatnicze. W celu uiszczenia zobowiązania (po odliczeniu zapłaconego już podatku w stawce 2 %) będzie bowiem zmuszona do sprzedaży śmigłowca, na zakup którego, zaciągnęła m.in. będącą przedmiotem sporu pożyczkę.
W ocenie strony, sprzedaż tak istotnego aktywa przedsiębiorstwa wiązałaby się z koniecznością likwidacji firmy strony i utratą jej podstawowego źródła przychodów. Dodała, że otrzymuje również rentę w wysokości 1.456,81 zł. Zdaniem strony, przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku, należy wziąć pod uwagę także zarzuty skierowane wobec skarżonej decyzji. Jednocześnie podkreśliła, że w ostatnich miesiącach prowadzona przez nią działalność gospodarcza, generuje straty. Do wniosku załączono pismo ZUS w L.. z dnia 1 marca 2011 r. o wysokości renty strony oraz wydruk z księgi przychodów i rozchodów za miesiące styczeń i luty 2011 r.
Dyrektor Izby Skarbowej we W., odnosząc do powyższego wniosku w odpowiedzi na skargę, stwierdził, iż argumentacja strony przedstawiona w tym zakresie, nie przekonuje o jej trudnej sytuacji. Wskazał również, iż podstawą do uwzględnienia wniosku nie może być sprzedaż śmigłowca, ponieważ – jak strona sama przyznała – dochody z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej nie są jedynym źródłem utrzymania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09).
Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Zaznaczenia również wymaga, iż na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 ppsa, wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04). Prowadziłoby to bowiem do merytorycznego rozpoznania skargi, co na etapie postępowania incydentalnego wywołanego takowym wnioskiem, dopuszczalne nie jest.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, iż strona skarżąca nie wykazała, by wykonanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, groziło jej wyrządzeniem znacznej szkody i powstaniem trudnych do usunięcia skutków. Należy bowiem zauważyć, iż sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Konieczność zapłaty egzekwowanego w drodze egzekucji świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty wynikającej z decyzji, wystąpią skutki o jakich mowa w przywołanym unormowaniu.
Należy bowiem zauważyć, że egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, uiszczone kwoty podlegają zwrotowi. Zaznaczyć trzeba, że każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego. Nie zawsze jednak musi się to wiązać z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. W ocenie Sądu, okoliczność potencjalnego zajęcia śmigłowca, który jest niezbędny do prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej, a także osiąganie przez stronę straty w tej działalności, nie stanowią przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej.
Po pierwsze, zauważyć należy, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. w Dz. U z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) dopuszcza zastosowanie wielu innych środków egzekucyjnych, np. zajęcie świadczenia rentowego, wierzytelności, czy rachunku bankowego. Przy czym, zgodnie z art. 7 § 2 upea organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Tymczasem strona wskazuje na najbardziej dolegliwy środek egzekucyjny, mianowicie zajęcie śmigłowca, który niezbędny jest do prowadzenia przez nią działalności gospodarczej.
Mając na uwadze chociażby to, że strona otrzymuje rentę, możliwe jest prowadzenie egzekucji właśnie z tego świadczenia, przy czym potrącenia z tego tytułu nie będą większe niż 25 % świadczenia (art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j. t. w Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.). Po drugie, w odniesieniu do wskazywanej przez stronę okoliczności osiągania straty (w styczniu i lutym 2011 r.) stwierdzić należy, że strata w zakresie prowadzonej działalności jest jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, nie oznacza natomiast realnego braku środków finansowych. Tak więc, podniesionych przez stronę we wniosku okoliczności, nie można w świetle powyższych rozważań, uznać za takie, które wywołają skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 upsa.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 upsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.