Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 28 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 720/24

Uzasadnienie

1. 1. Dotychczasowy przebieg postępowania.
2. 1.1. A. J. (dalej Strona, Skarżący) wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej DIAS, organ odwoławczy) z dnia 15 lipca 2024 r. nr 0201-IOA.4103.3.2024.11 uchylająca w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Legnicy (dalej NUS, organ I instancji) z dnia 29 grudnia 2023 r. nr 0210-SPV.4103.175.2023 w przedmiocie określenia Stronie zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2019 r. w kwocie 16.641,00 zł i przekazująca organowi I instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia w związku z koniecznością przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Podstawą procesową wydanej przez organ odwoławczy decyzji był art. 233 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.; dalej O.p.).

W skardze Strona sformułowała zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, polegające na wadliwym uznaniu przez DIAS, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, podczas gdy – w ocenie Skarżącego – organ odwoławczy mógł samodzielnie przeprowadzić uzupełniające dowody i merytorycznie rozstrzygnąć sprawę przez uchylenie decyzji NUS i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

1. 1.2. W odpowiedzi na skargę, DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji.

1. 1.3. Zarządzeniem Przewodniczącego I Wydziału tutejszego Sądu z dnia 22 listopada 2024 r. wyznaczono rozprawę na dzień 28 stycznia 2025 r. Stosowne zawiadomienia w tym zakresie DIAS otrzymał w dniu 27 listopada 2024 r., a pełnomocnik Strony w dniu 9 grudnia 2024 r.

1. 1.4. Następnie w piśmie z dnia 2 stycznia 2025 r. pełnomocnik Skarżącego będący radcą prawnym oświadczył, że cofa skargę, wnosząc jednocześnie o zwrot uiszczonego od niej wpisu sądowego na wskazany rachunek bankowy.

1. 1.5. Na skutek zarządzenia Sędziego sprawozdawcy, w dniu 15 stycznia 2025 r. doręczono DIAS odpis pisma cofającego skargę, do którego organ odwoławczy nie odniósł się.

1. 1.6. Na rozprawie w dniu 28 stycznia 2025 r. nie stawił się nikt.
2. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
3. 2.1. Jak stanowią przepisy art. 60 zdanie 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

1. 2.2. Analizując dopuszczalność cofnięcia skargi w niniejszej sprawie, Sąd nie dopatrzył się okoliczności, które mogły przemawiać za potrzebą zakwestionowania skuteczności tego aktu dyspozycyjnego Strony, więc zapewne uznał to za najlepsze rozwiązanie z punktu widzenia interesów swojego mandanta na tym etapie i w tym stanie postępowania. Po pierwsze, Skarżący jest reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, który ma pełną świadomość skutków prawnych takiej czynności procesowej. Po drugie, zaskarżoną decyzją kasatoryjną uwzględniono wniosek Strony o uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia NUS, a jedynie nie podzielono w niej, zaprezentowanego w odwołaniu, stanowiska Skarżącego o istnieniu podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, uznając, że w pierwszej kolejności trzeba jeszcze przeprowadzić w znacznej części postępowanie dowodowe (por. str. 36-38 zaskarżonej decyzji), co wydaje się być rozstrzygnięciem o charakterze generalnie neutralnym dla Strony. Po trzecie, Sąd nie dopatrzył się w sprawie okoliczności, które przemawiałyby za koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub za uznaniem, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa. Nie stwierdzono ponadto podstaw do odrzucenia skargi z jakiegokolwiek powodu.

1. 2.3. Z powyższych względów, na podstawie art. 60 zd. 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji.

1. 2.4. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1) p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z tego też powodu, należało orzec jak w punkcie II sentencji, zważywszy na okoliczność uiszczenia przez Skarżącego w sprawie kwoty 500,00 zł tytułem stałego wpisu sądowego.