Uzasadnienie
Skargą z dnia 15.12.2017 r. Zarządcy Masy Sanacyjnej A sp. z o.o. w restrukturyzacji z/s we W. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. (nr [...]) utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. (nr [...]) w przedmiocie przedłużenia terminu do dokonania zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2017 r.
Jak wynikało między innymi z akt sprawy w dniu 12.05.2017 r. skarżąca złożyła do Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. skorygowaną deklarację VAT-7 za kwiecień 2017 r., w której wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni Termin zwrotu upływał w dniu 11.07.2017 r. W dniu 10.07.2017 r. Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we W. postanowieniem nr [...], przedłużył termin zadeklarowanej przez spółkę kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2017 r. Postanowienie doręczono 14.07.2017 r., czyli po upływie terminu w jakim miał nastąpić zwrot środków Postanowieniem z dnia [...] r. (nr [...]) Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. kolejny raz przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2017 r. do dnia 18 08.2017 r. Postanowienie doręczono 26.08.2017 r. Na to postanowienie strona wniosła zażalenie.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie znajdując podstaw do uchylenia ww. postanowienie z [...] r. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] utrzymał je w mocy. W skardze, strona podniosła, że chwilą skutecznego przedłużenia terminu zwrotu podatku jest data wprowadzenia do obrotu postanowienia przedłużającego termin czyli data jego doręczenia. Nie jest zatem wystarczające samo tylko sporządzenie postanowienia i podpisanie. Musi zostać ono skutecznie wprowadzone do obrotu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy m. in. tego, czy organ dokonał zgodnego z prawem i skutecznego przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za kwiecień 2016 r., doręczając skarżącej postanowienia w tym przedmiocie po upływie 60-dniowego terminu do zwrotu tego podatku. Postanowieniem z 16 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 255/17, Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną o analogicznym przedmiocie (dotyczącej wprawdzie skuteczności przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za czerwiec 2015 r.), postanowił przedstawić składowi siedmiu sędziów tego Sądu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, mianowicie: "Czy w stanie prawnym obowiązującym w 2015 r. dla zachowania terminu do przedłużenia zwrotu różnicy podatku w celu zweryfikowania zasadności tego zwrotu, określonego w art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. poz. 1054 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.), konieczne było przed upływem tego terminu doręczenie podatnikowi postanowienia naczelnika urzędu skarbowego przedłużającego termin, czy też wystarczyło jeśli przed upływem terminu do dokonania zwrotu to postanowienie zostało wydane (sporządzone i podpisane), ewentualnie, w przypadku doręczenia za pośrednictwem operatora pocztowego, także przekazane temu operatorowi w celu doręczenia".
Zaznaczyć należy, że przedstawione zagadnienie prawne wprawdzie dotyczy przepisów w 2015 r., niemniej jednak te same wątpliwości, dotyczą również stanu prawnego obowiązującego w 2017 r. W ocenie Sądu, udzielenie odpowiedzi na ww. zagadnienie prawne, będzie miało zasadnicze znaczenie dla oceny zagadnienia występującego w niniejszej sprawie. A zatem, w ocenie Sądu, postępowanie w niniejszej sprawie należało zawiesić do czasu udzielenia odpowiedzi na ww. zagadnienie prawne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.