Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 września 2016 r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika D. S. został wyznaczony r. pr. T. S. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2017 r. skarga w niniejszej sprawie została odrzucona z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego.
Pełnomocnik następnie złożył wniosek o przyznanie mu wynagrodzenia w kwocie przewidzianej za zastępstwo przed sądem I instancji oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. We wniosku wskazał, że po wezwaniu skarżącej za jego pośrednictwem do uiszczenia wpisu od skargi, poinformował ją o tym obowiązku listownie i mailowo. W piśmie do skarżącej wypowiedział się również merytorycznie co do sprawy, po zapoznaniu się z aktami. Zgodnie z zapisami w aktach sprawy, pełnomocnik zapoznał się z nimi 29 listopada 2016 r. Dalej pełnomocnik wyjaśnił, że skarżąca w dniu 30 listopada 2016 r. poinformowała mailowo, iż zdecydowała się nie opłacać wpisu sądowego, tym samym wyrażając wolę niekontynuowania sprawy przed tutejszym Sądem.
Do pisma załączone zostały kopie prowadzonej korespondencji z mocodawczynią.
Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Na dzień wydania niniejszego postanowienia zasady wynagradzania radcy prawnego zawarte są w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), który w przepisie § 22 stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Rozporządzenie to weszło w życie 2 listopada 2016 r.
W związku z tym – mając na uwadze, że postępowanie przed tutejszym Sądem zostało wszczęte skargą z dnia 30 maja 2016 r. i zakończone postanowieniem z dnia 23 stycznia 2017 r. – w kwestii wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną zastosowanie znajdują przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 507 ze zm.).
W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że w istocie postępowanie w przed sądem pierwszej instancji nie było prowadzone, gdyż skarga została odrzucona. Niemniej jednak, mając na uwadze czynności podjęte przez pełnomocnika wyznaczonego z urzędu, zastosowanie w tej sytuacji znalazł przepis § 5 rozporządzenia z 2015 r., który stanowi, że wysokość opłat w sprawach nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się, przyjmując za podstawę opłatę maksymalną w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju.
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2015 r., opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi pierwszej instancji:
- a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8,
- b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 1.200 zł,
- c) w innej sprawie - 480 zł.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było zobowiązanie pieniężne, które wynosiło 187 zł. Zatem stawkę maksymalną określa § 8 pkt 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia z 2015 r. i wynosi ona 120 zł.
W związku z powyższym wnioskodawcy należało przyznać wynagrodzenie za dokonane czynności w niniejszej sprawie w wysokości 120 zł, która podlega podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest 27,60 zł, na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2015 r.
Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia oraz art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.