Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. M. jest decyzja Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. z dnia [...] Nr [...] uchylająca decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Nr [...] z [...] w przedmiocie określenia za maj 2000 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny i umarzająca postępowanie w sprawie.
W wyniku kontroli przeprowadzonej przez UKS we W. w prowadzonym przez M. M. Przedsiębiorstwie A w S. P. w zakresie rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2000 r. zakwestionowano składane przez podatnika deklaracje VAT-7 z uwagi na wykazany w nich podatek naliczony z faktur VAT wystawionych przez Przedsiębiorstwo B spółka z o.o. w L. - dokumentujących zakup usług transportowych (przewóz piwa, wina i napoi) oraz faktur wystawionych przez firmę Usługi - Transport - Przewóz C z B. W rozliczeniu za maj 2000 r. nie stwierdzono nieprawidłowości w dokumentach źródłowych, a jedynie w deklaracji VAT - 7 podatnik wykazał kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji (za kwiecień), gdy tymczasem decyzją Dyrektora UKS z [...] określono za kwiecień zobowiązanie podatkowe do wpłaty na skutek odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez B spółka z o.o.- jako podmiot nie uprawniony do wystawiania faktur VAT.
Decyzja Dyrektora UKS z dnia [...] określająca za maj 2000 r. inną od deklarowanej przez podatnika kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym (do przeniesienia), była więc jedynie konsekwencją nieprawidłowości stwierdzonych w miesiącu poprzednim.
Podatnik odwołał się od decyzji podnosząc zarzuty tożsame z tymi jakie kierował do decyzji za miesiące, w których rozstrzygnięcie dotyczyło kwestii merytorycznych mimo, że decyzja za maj 2000 r. miała jedynie charakter formalny, będąc konsekwencją nieprawidłowości stwierdzonych w miesiącu kwietniu.
Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. w postępowaniu odwoławczym podzieliła w całości słuszność ustaleń i argumentacji Inspektora UKS, uznała jednak, że art.10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym w 2000 roku nie dawał podstaw do określenia - w drodze decyzji - nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny w sytuacji, gdy wobec osoby fizycznej nie było podstaw do zastosowania przepisu art. 27 ust. 6 ww. ustawy. Stąd decyzją z dnia [...] Nr [...] - uchyliła decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i umorzyła postępowanie w podatku od towarów i usług za maj 2000 r.
Decyzję Izby Skarbowej podatnik zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnosząc o jej uchylenie - powtórzył podnoszone w odwołaniu zarzuty związane z naruszeniem postępowania podatkowego, w szczególności dotyczące nie uwzględnienia jego wniosku o przesłuchanie zgłoszonych świadków.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała dotychczasową argumentację, że jakkolwiek stanowisko Inspektora było co do zasady słuszne, to konieczne było wydanie decyzji kasacyjnej, gdyż obowiązujące w 2000 r. brzmienie art. 10 ust. 2 ustawy podatkowej nie dawało podstaw do decyzyjnego określenia "kwoty do przeniesienia". Wniosła zatem o oddalenie skargi.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpatrzeniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższa skarga została wniesiona do NSA Ośrodek Zamiejscowy we W. w dniu [...] zatem powołany wyżej przepis uzasadnia jej rozpatrzenie przez WSA we W. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi uznał, że skarga, nie zasługuje na uwzględnienie.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej - obejmującą orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i procesowym.
Wnosząc skargę do Sądu Administracyjnego, Skarżący nie wskazał jakie przepisy prawa procesowego lub materialnego zostały naruszone przez orzekające w sprawie organy. Z treści zarzutów wynika, że dotyczą one jedynie postępowania dowodowego.
W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia podmiotowych praw strony, ani innych uchybień, które miałyby wpływ na wynik sprawy i legalność wydanej decyzji kasacyjnej.
Sąd w pełni podziela stanowisko Izby Skarbowej, że przepis art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym do końca 2000 roku nie dawał organom podatkowym podstaw do określenia w drodze decyzji - tzw. "kwoty do przeniesienia", czyli nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia za następne okresy rozliczeniowe. Dopiero wprowadzoną od 1 stycznia 2001 r. - zmianą art. 10 ust. 2 ustawy, nawiązano do ustanowionej w art. 21 ust. 1 instytucji przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.
Zatem zasadnie organ odwoławczy uznał, że przepis ten nie stanowił podstawy do określenia w decyzji za marzec 2000 r. - kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Nie oznacza to jednak, że przed dniem 1 stycznia 2001 r. organy podatkowe nie mogły badać prawidłowości określenia przez podatnika tej nadwyżki w jego deklaracji. Organ oczywiście mógł i powinien to czynić, dokonując w tym zakresie swoich ustaleń, które jako materiał dowodowy powinny mu posłużyć przy badaniu prawidłowości rozliczenia za następne okresy rozliczeniowe, w których wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 10 ust. 2 tzn. powstanie zobowiązania podatkowego lub wystąpienie kwoty zwrotu różnicy podatku. Istotnym jest bowiem, że ustawodawca również nie wskazał w ówczesnym brzmieniu art. 10 ust. 2 ustawy, że różnicę podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej podatnika, a zatem może być ona przedmiotem odmiennych ustaleń organu, lecz skutki tych ustaleń mogły być do końca 2000 r. wyartykułowane jedynie w sytuacji ich rzutowania na następny, najbliższy okres rozliczeniowy, w którym wystąpiło zobowiązanie podatkowe lub zwrot różnicy podatku.
W tej sytuacji zawyżenie w deklaracji za dany miesiąc omawianej różnicy, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy, mogło być uwzględnione w decyzji za pierwszy z następnych okresów rozliczeniowych, w którym zaistniało u podatnika zobowiązanie podatkowe lub kwota zwrotu różnicy podatku.
Prawidłowo więc organ odwoławczy, decyzją kasacyjną wyeliminował z obrotu prawnego decyzję, która nie miała należytego oparcia w obowiązującej w 2000 roku treści art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził - właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego i brak podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów procedury podatkowej, co uzasadniało oddalenie zarzutów skargi jako bezzasadnych.
Z przedstawionych wyżej powodów, uznając że zaskarżona decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2000 r. - nie narusza prawa procesowego ani materialnego w stopniu skutkującym wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego - Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalił.