Uzasadnienie
Pełnomocnik skarżącego w treści skargi wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 §2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. We wniosku nie wykazano żadnych okoliczności uzasadniających to żądanie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że nie znajdując podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przekazuje wniosek do rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast w myśl § 3 tego artykułu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołany przepis rozróżnia wstrzymywanie wykonania aktu lub czynności przez organ administracji i przez sąd. W pierwszym wypadku jest to dozwolone do czasu przekazania skargi sądowi (może to nastąpić po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a., jeżeli akta wraz ze skargą nie zostały jeszcze przekazane sądowi), w drugim - od chwili wpływu aktu do sądu.
Brak rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji przez organ do czasu przekazania akt sądowi powoduje, że wniosek rozpoznaje sąd, bez potrzeby ponawiania wniosku. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika również, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Istotne również jest, że instytucja ochrony tymczasowej jest instytucją wyjątkową i ma charakter fakultatywny. Dodać także należy, że sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje merytorycznej oceny skargi, gdyż taka ocena dokonana w ramach posiedzenia niejawnego oznaczałaby niedopuszczalną przedwczesną ocenę legalności zaskarżonej decyzji.
W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, taka sytuacja nie zachodzi. Skarżący bowiem nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności, zdarzeń, które mogłyby uzasadnić zastosowanie omówionej wyżej instytucji.
W tym stanie rzeczy Sąd nie miał jakichkolwiek podstaw do dokonania oceny zasadności przedmiotowego wniosku.
Mając na uwadze powyższe, wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji należało uznać za nieuzasadniony i związku z tym, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.