Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata uzasadniając, że od [...] marca 2016 r. przebywa w zakładzie karnym, gdzie odbywa karę 6 lat pozbawienia wolności. Stracił zdrowie, jest trwale niezdolny do pracy po operacji prawej nogi. Wnioskodawca jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym na troje dzieci, a jego zadłużenie wynosi ponad 40.000 zł. Prowadzone działalności nie zostały utrzymane, wnioskodawca został zwolniony z pracy. Nie posiada majątku, a po opuszczeniu zakładu karnego grozi mu bezdomność.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca jest współwłaścicielem domu do rozbiórki i działki na terenie zalewowym. Poza tym nie ma żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Alimenty na dzieci wynoszą łącznie 1.400 zł. Wnioskodawca nadto ma zadłużenie w banku na kwotę 16.195,17 zł i inne zadłużenia, które są przedmiotem toczących się spraw. Wymienił też zadłużenie wobec ZUS 13.236,17 zł i inne 2.811,17 zł.
W ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek jest zasadny.
Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości) uraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a więc w zakresie całkowitym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Skarżący powyższe wykazał.
Za uwzględnieniem żądania wniosku przemawia fakt, iż wnioskodawca przebywa w zakładzie karnym, odbywając karę pozbawienia wolności i nie mając możliwości zarobkowania z powodu niezdolności do pracy.
Nadto nie dysponuje jakimkolwiek majątkiem, z którego mógłby pozyskać środki pieniężne na opłacenie kosztów swojego udziału w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy wniosek należało ocenić jako uzasadniony i w związku z tym, na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.