Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów, reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., z dnia [...] r. ([...]), udzielona w zakresie opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych dopłat wspólników, wnoszonych do spółki komandytowo-akcyjnej.
We wniosku strona zapytywała, czy w związku z wniesieniem przez akcjonariuszy dopłat do przyszłej spółki komandytowo-akcyjnej, powstanie po stronie tej spółki obowiązek podatkowy w rozumieniu ustawy z dnia 9 września 2000 r. podatku od czynności cywilnoprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 101, poz. 649 ze zm.: dalej – ustawa o p.c.c.)
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie spółka wyraziła pogląd, że wnoszone dopłaty (kwalifikowane, jako zmiana umowy spółki) nie będą opodatkowane podatkiem od czynności cywilnoprawnych, które to prawo Rzeczpospolita Polska utraciła z chwilą akcesji do Unii Europejskiej (tj. z dniem 1 maja 2004 r.).
Przedstawione stanowisko strona poparła argumentacją, w myśl której, spółka komandytowo-akcyjna spełnia kryteria spółki kapitałowej w rozumieniu Dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. UE z dnia 28 października 1969 r., L 249, s. 25: dalej – Dyrektywa 69/335/EWG), a obowiązująca na dzień akcesji wysokość opodatkowania dopłat (traktowanych jako zmiana umowy spółki na podstawie art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy o p.c.c.) spełniała kryteria zwolnienia z podatku kapitałowego w rozumieniu art. 7 w/w Dyrektywy.
W zaskarżonej interpretacji indywidualnej Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku o jej udzielenie uznał za nieprawidłowe.
Minister Finansów stwierdził, że funkcjonująca w krajowym obrocie prawnym spółka komandytowo-akcyjna nie spełnia żadnego z kryteriów spółki kapitałowej w znaczeniu nadanym temu pojęciu przez w/w art. 2 ust. 1 Dyrektywy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit k, art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 1 ust. 3 pkt 1, art. 1a pkt 1 i 2, art. 4 pkt 9 in fine, art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. c oraz art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (dalej PCCU) w związku z art. 3 ust. 1 lit a, art. 3 ust. 1 lit. b, art. 3 ust. 2, oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 17 lipca 1969 r. nr 69/335/EWG oraz art. 1 lit. a, art. 2 ust. 1 lit. b i lit. c dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz. Urz. UE L 46 z 21.02.2008 r., str. 11, dalej Dyrektywa kapitałowa), przez błędną wykładnię sprowadzającą się do przyjęcia, iż dyrektywa nie ma zastosowania w odniesieniu do spółki komandytowo-akcyjnej, podczas gdy jest ona spółką kapitałową w rozumieniu Dyrektywy, ze wszelkimi tego konsekwencjami na gruncie PCCU.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W przypadku, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego postępowania administracyjnego (ogólnego lub podatkowego), sądowoadministracyjnego, sądowego (w tym także przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej) lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte (por. Małgorzata Niezgódka–Medek, Komentarz do art. 125 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi LEX, 2011). Dokonując wykładni tego przepisu, podkreśla się w judykaturze, że kluczowe do jego zrozumienia słowo "zależy" nie oznacza jakiegokolwiek wpływu, ale wpływ przewidziany prawem, a nie np. wynikający z autorytetu NSA.
Chodzi więc w nim o sytuację, w której sąd nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, które powstało lub wyłoniło się w toku postępowania sądowego. Tylko wówczas zawieszenie postępowania może okazać się konieczne (zob. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, s. 206).
Taka sytuacja w ocenie sądu wystąpiła w niniejszym postępowaniu, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 r. w sprawie sygn. akt I SA/Kr 188/13 przedstawił na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego mających w sprawie zastosowanie, a mianowicie: 1) Czy art. 2 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz. U. UE L 46 z 21 lutego 2008 r., s. 11), należy interpretować w ten sposób, że za spółkę kapitałową w rozumieniu tych przepisów należy uznać spółkę komandytowo-akcyjną, jeżeli z charakteru prawnego tej spółki wynika, że tylko część jej kapitału i wspólników może spełniać warunki przewidziane w art. 2 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy?, 2) W przypadku, jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze byłaby negatywna – czy art. 9 dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz. U. UE L 46 z 21 lutego 2008 r., s. 11), należy interpretować w ten sposób, że przyznając uprawnienie państwu członkowskiemu do nieuznawania podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 2 dyrektywy za spółki kapitałowe, przyznaje on dowolność państwu członkowskiemu w zakresie opodatkowania podatkiem kapitałowym tych podmiotów?
Uznając, że rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia prawnego będzie miało istotne znaczenie dla oceny prawidłowości stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej wyrażonego w zaskarżonej decyzji, Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie.