Uzasadnienie
Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że nie posiada żadnych źródeł dochodu, ma na utrzymaniu trójkę dzieci, w tym jedno w wieku przedszkolnym. Mieszka w konkubinacie za granicą i wraz z dziećmi jest na utrzymaniu konkubenta. Mężem pozostaje w separacji, orzeczonej sądownie. Nie otrzymuje od niego żadnych alimentów, nie zna też miejsca jego pobytu. Natomiast będąc w Polsce, jest na utrzymaniu matki.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni wskazała dodatkowo, że nie posiada żadnych nieruchomości, nie dysponuje też żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Oświadczyła, że nie zna wysokości dochodu konkubenta, który jest obywatelem Irlandii. Natomiast matka jest rencistką, której renta wynosi około 1.150 zł.
Na wezwanie Sądu przedłożone zostały zeznania podatkowe za lata 2006 i 2007, informacja PIT-11 oraz zaświadczenie z byłego zakładu pracy o wysokości potrąceń komorniczych z otrzymywanego przez skarżącą wynagrodzenia. Ponadto matka strony złożyła oświadczenie, że córka zlikwidowała rachunek bankowy, z chwilą wyjazdu z granicę, to jest w lipcu 2007 r. Nie było na nim więcej środków niż te, które uzyskiwała z tytuły wynagrodzenia ze stosunku pracy, czyli 600-700 zł. Mieszkając w Polsce skarżąca praktycznie była na utrzymaniu matki. Składająca oświadczenie dodała, że trudno jej cokolwiek powiedzieć o wydatkach córki - wiadomo jej, że pozostaje w konkubinacie i nie pracuje, ponieważ opiekuje się dziećmi.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zdaniem Sądu, strona wykazała powyższą okoliczność. Nie posiada bowiem żadnego stałego źródła dochodu i pozostaje wraz z trójką dzieci na utrzymaniu konkubenta, który w istocie nie jest zobligowany do wspierania strony i udzielania jej pomocy. Odnosi się to również do ponoszenia kosztów sądowych w jej sprawie toczącej się przed tutejszym Sądem. Nie można również wymagać, aby za wnioskodawczynię powyższe koszty ponosiła jej matka, która utrzymuje się jedynie z niewysokiej renty. W związku z tym należało uznać, że odmowa przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie w niniejszej sprawie byłaby równoznaczna z pozbawieniem skarżącej uprawnienia do obrony swoich praw przed sądem.
Dlatego też, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.