Uzasadnienie
Strona skarżąca, po wyroku oddalającym skargę, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego celem wniesienia skargi kasacyjnej. Podała, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z S. T. (ur. w [...] r.), który jest rencistą z III grupą inwalidzką i rentą w kwocie 464 zł. Strona nie ma żadnych dochodów, nie posiada też majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Wskazała, że z powodu tak niskich dochodów, nie wystarcza nawet na podstawowe opłaty i utrzymanie.
Jako znane z urzędu wskazać trzeba, iż w niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia 2 grudnia 2016 r., stronie skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W ocenie referendarza sądowego, także przedmiotowy wniosek należało ocenić jako zasadny.
Podstawą prawną jego rozpoznania są przepisy art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z ich treścią prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, a więc w zakresie całkowitym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Powyższe zostało wykazane.
Przede wszystkim zauważyć należy, że już na etapie rozpoznania poprzedniego wniosku sytuacja finansowa i majątkowa strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, przy czym rozpoznający wniosek o przyznanie prawa pomocy był związany zakresem żądania wnioskodawcy.
Aktualnie sytuacja skarżącej uległa nadto pogorszeniu, gdyż nie otrzymuje już wynagrodzenia za staż z Urzędu Pracy i jedynym dochodem jest renta jej konkubenta, która wynosi zaledwie 464 zł.
Strona nie posiada też jakiegokolwiek majątku, z którego mogłaby pozyskać dodatkowe środki pieniężne.
Zaznaczyć jednak trzeba, iż w niniejszej sprawie stronie zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Uprawnienie to zaś obejmuje postępowanie przed sądami administracyjnymi obu instancji. Wobec tego rozpoznanie wniosku w tym zakresie należało uznać za zbędne i dlatego na podstawie art. 249a p.p.s.a. podlegało umorzeniu.
W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a.